خبرگر

Forwarded from Mansoor Osanloo

عکس(فرتور ) فوق ، روزی است که از سوی دانشجویان دانشگاه تهران برای سخنرانی در آمدی تیاتر دانشکده فنی دعوت شده بودیم. من به همراه چند تن از اعضای هیات مدیره و اعضای کمیسیون های تبلیغات تشکیلات و روابط عمومی به دانشگاه تهران رفتیم. درهای دانشگاه را بسته بودند. با راهنمایی دانشجویان دست اندر کار به خیابان تاریخی ۱۶ آذر رفتیم . تا از در آنجا وارد شویم. متاسفانه عوامل حراست و بسیج دانشجویی و انجمن اسلامی دانشگاه آن در را هم بستند. به ناچار از همان پیاده روی ۱۶ آذر و از پشت میله های سبز رنگ تاریخی دانشگاه تهران، به یاد سه دانشجوی آذرخشی ی
۱۶ آذر ۱۳۳۲ مصطفا بزرگ نیا ، مهدی (آذر) شریعت رضوی
و احمد قندچی با دانشجویان عزیزتر از جانم گفتگو کردیم و بتدریج حضور ما و آنها در دو سوی میله های دانشگاه تهران ،
فضای شگفت انگیزی ایجاد کرد.
گروه زیادی از دانشجویان آن سو و ‌برخی این سوی میله ها کنار ما، به پرسش و پاسخ و آشنایی بیشتر با جنبش سندیکایی و احزاب کارگری ‌‌و تاریخ فدراسیون های کارگری پرداختیم.
عملا سخنرانی و پرسش و پاسخ برگزار شد و به پیوند عمیق تری بین سندیکالیستها و دانشجویان منجر شد. آن هم در حالتی میدانی و مبارزاتی و زیر فشار نیروهای ضد امنیتی و ساواکی و پلیس مخفی و اطلاعاتی در دو سوی میله ها ی سبز رنگ دانشگاه تهران ، که سر و کله پلیس های لباس دار و باتوم دار هم پیدا شد و فشار از حالت پنهانی به سرکوب علنی انجامید .
که در فرتور( عکس) هم که توسط دانشجویان در آن روز از داخل دانشگاه به سختی و از دور گرفته شده است، وضعیت غیر عادی و‌حضور پلیسهای رژیم را بیان میکند!
آخر کار از پشت میله ها با دانشجویان خداحافظی کردیم، و از ایشان خواهش کردیم که خشم خود را کنترل کنند و شعار ندهند. مبادا که هزینه ای بیهوده برای همه ما داشته باشد. با پلیس ها هم گفتگو کردیم. هرکدام از سندیکالیستها با یکی دو تا از سربازان و درجه دارها با همان زبان زیبای کارگری شان سخن میگفتند: آخه سرکار این چه کاریه؟ شما جای بچه های ما هستین! کجای قانون مملکت نوشته که آدم ها اگر با هم حرف بزنند، جرم کرده اند؟
هان؟ خودت بگو!
ما داریم با بچه های خودمان حرف میزنیم شما را برای چی فرستاده اند اینجا؟!
چه اتفاقی افتاده است؟
شما الان نیم ساعته نه بابا یکساعت ما اینجاییم!
همکارش، دوستش با خنده گفت از حق ماموریت ما کم نکنین جان مولا!
همگی مثل توپ از خنده ترکیدیم!
فاصله پلیس و سندیکالیست، دولت و شهروند به یکباره فرو ریخت!
شاید یکساعت ی هم با پلیس ها گفتگو کردیم که دانشجوها هم از آن طرف میله ها نظرشان را میدادند. و متلک می انداختند و با سرباز هم گرم گرفته بودند. وقتی درجه دارها دیدن. دختر های زیبای دانشجو هم به گفتگو ها اضافه شدند و به سرباز ها تیکه های خیلی مودبانه می انداختند، یواش یواش رفتند سر خوردند طرف نرده و طرف سخن شدن با دانشجویان!
دختری دلاور از بین دانشجویان رو سرباز ها و درجه داراها گفت: ببین جناب سروانان
ما از پدر و عموهای خود دعوت کرده ایم که به خانه ما بیایند تا کمی برای حرف بزنند. از تجربه هایشان بگویند. راه و چاه و غلط و درست زندگی را به ما یاد بدهند. آخه این جرمه؟؟؟ نه شما بگین جناب سروان!
درجه دار بلند قامت خندید و گفت والا من چی بگم.
پسر دانشجوی شوخ طبعی ادامه داد، شما مثلا میهمان دعوت میکنین، بعد یکی از اهل محل که چون زورش زیاده میاد و در خانه شما را می بنده، شما میمونی تو حیاط میهمانت میمونه تو کوچه!
تو این وضعیت چیکار میکنی؟ بیخود ‌ولی جهت جلوی مهمونت باید خجالت بکشی،
وجدانا جور این خجالت بی خودی را چطوری باید بکشی که فریادت بلند نشه؟ جان هرچی مرده. خودت بگو!
و با مردمک چشمان زیبای قهوه ای اش به همه پلیس ها نگاه سیاری می انداخت. انگار سایه نگاه معصومه روی چشمای همه ماموران پلیس برس شرم می کشید.
مأمورها یکدفعه خجالت زده شده بودند.
صورتشان سرخ شده بود.

54 views04:20