خانواده‌ها سکوت نکنند؛ تنها سپر جوانانِ محکوم به مرگ، اطلاع‌رسانی است. اتهام «جاسوسی»، اسم مستعار قتل حکومتی؛ عقیل کشاورز را کشتم

در شاهنامه انگار، قرن‌ها پیش، وضعیت امروز ایران را برایمان تصویر کرده‌اند؛ ضحاک ماردوش برای این که زنده بماند، هر روز باید خون جوانی را بریزد و مغزش را به مارهای شانه‌هایش بدهد. امروز هم در ایران، حکومتی که مشروعیتش را از دست داده، برای بقا، خون جوانان را می‌خواهد؛ هر بار به نامی جدید، با اتهامی تازه، اما ماهیت همان است: قربانی‌کردن نسل جوان برای تداوم استبداد.

عقیل کشاورز، دانشجوی معماری، یکی از همین قربانیان ضحاک مدرن حاکم بر ایران بود. به اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» در ارومیه اعدام شد، بی آن‌که چیزی از روند دادرسی‌اش روشن باشد؛ نه وکیلش معلوم است، نه جزئیات دادگاه، نه فرصت واقعی دفاع. ما یک جوان را از دست داده‌ایم که در غیاب دادرسی عادلانه، باید او را بی‌گناه بدانیم؛ انسانی که زیر سایه‌ی یک اتهام سیاسی و در دل یک سیستم کاملاً ناعادلانه، به قتل رسیده است.

اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» در جمهوری اسلامی تبدیل شده به چماق آماده‌ای که هر وقت بخواهند صدایی را خاموش کنند، بر سرش فرود می‌آورند؛ از روزنامه‌نگار و معلم تا دانشجو و کارگر. این برچسب نه محصول یک رسیدگی شفاف حقوقی، بلکه ابزار سیاسی است برای ترساندن جامعه، برای این که هرکس اعتراض کند، بداند فردا می‌توانند او را «جاسوس» بنامند و برایش حکم مرگ ببرند.

امسال دست‌کم ۱۵ نفر به اتهام‌های واهی مرتبط با «جاسوسی» اعدام شده‌اند و صدها جوان دیگر که خانواده‌هایشان از ترس، جرأت اطلاع‌رسانی ندارند، احتمالاً در شرایط مشابه قرار دارند. من از خانواده‌ی همه‌ی بازداشت‌شدگان می‌خواهم درباره‌ی فرزندان و عزیزانشان اطلاع‌رسانی کنند؛ این شاید تنها راه برای نجات جان آن‌ها باشد. هرگز به عمال استبداد و وعده‌هایشان باور نکنید.