خبرگر

من #امیر_جهانبخشی هستم. من زنده موندم ولی فلج شدم، در تاریخ ۳۱ تیر ماه ۱۴۰۰. بیست و پنج سالم بود، متولد ۱۱ شهریور ماه ۱۳۷۵. اهل و ساکن الیگودرز در استان لرستان هستم. من قبل از آسیب دیدنم ورزشکار بودم و خیلی سرزنده و شاد و آهنگای اعتراضی رپ میخوندم.

اعتراضات مردم خوزستان در تابستون ۱۴۰۰ در واکنش به هوای آلوده و بی آبی شروع شد. مردم آب خوردن نداشتن و شاخص هوای آلوده بحرانی و به رنگ قرمز بود. جمعیت زیادی به خیابون اومدن و اعتراضشونو فریاد زدن. منم در حمایت از مردم شریف خوزستان روز ۳۱ تیر ماه ۱۴۰۰ به هموطنای معترضم توی خیابون پیوستم. نیروهای سرکوبگر با تفنگ ساچمه ای مردم رو هدف گلوله قرار میدادن. ناگهان مزدورا منو گیر آوردن و از فاصله چند متری به سمتم شلیک کردن، تعدادی ساچمه به دست و شونه و بازوم برخورد کرد ولی از اون بدتر پنج گلوله به چشم راستم اصابت کرد و وارد مغزم شد، من با سر و صورتی زخمی و خونی به زمین افتادم. مردم آمبولانس خبر کردن، وقتی بیمارستان رفتم مشخص شد گلوله ها آسیب بسیار جدی و جبران ناپذیری به مغز من وارد کردن و مشکلاتم از اونجا شروع شد…
من در تمام اعضای بدن تعادلم رو از دست دادم، مشکلات دیگه مثل فلج کامل یه سمت بدن، از دست رفتن بینایی یه چشم برای همیشه و عفونت مداومش، کم سو شدن اون یکی چشمم به دلیل فشار زیاد، از دست رفتن تکلم به مدت یه سال، عدم امکان جدایی از تخت حتی برای یه دقیقه. من برای یه سال از طریق شلنگی که به معده ام متصل شده بود تغذیه میشدم چون فکم هیچ فعالیتی نداشت برای جویدن و قورت دادن، چند ماه تو بیمارستانای مختلف بستری بودم ولی بعد به خونه منتقل شدم. یه سال تمام به سقف خیره بودم و نمیتونستم تکون بخورم، مشکلات استخوانی شدید مثل عقب زدگی زانو، دردهای عصبی، ریزش شدید مو و بیماری های پوستی هم به سراغم‌ اومدن. یه سری دارو باید مصرف میکردم که اگه برای خوردنش تاخیر داشتم باعث تشنج، سکته مغزی و حتی م ر گ میشد. توی فصل بارندگی مجبور بودم حتی توی خواب از هندزفری استفاده کنم چون سرو صداش باعث تشنج میشد و این تجربه رو با صدای رعد و برق داشتم. الان بعد از گذشت دو سال و نیم هنوز خیلی سخت میتونم حرف بزنم.

ناگفته نمونه که اعتراضات خوزستان بعد از ده روز به سی شهر ایران رسید که با سرکوب شدید مزدورای حکومتی مواجه شد و مردم به ناچار خاموش و ساکت شدن!

هموطن، توی بیست و هفت سالگی در اوج جوانی زندگی من عذاب آوره و بسیار رنج میکشم ولی اگه به عقب برگردم باز به خیابون خواهم رفت، من پا ندارم ولی ویلچر که دارم! من به جرم ناکرده توسط جنایتکارای حکومتی به این وضع افتادم ولی با این وجود اون سرکوبگر رو بخشیدم که باری از روی شونه سنگینم برداشته بشه چون مطمئنم اون فرد هرگز نمیتونه خودشو ببخشه! کاش سرکوبگرا آنقدر وجدان داشتن که بفهمن بعد از شلیک چه اتفاقاتی برای اون آدم و اطرافیاش میفته. بیاین دست به دست هم بدیم و وطنمونو آزاد کنیم تا خونهای ریخته شده جانباخته ها و رشادتشون و فداکاری افراد آسیب دیده ای مثل من که رنج و درد زیادی رو متحمل شدن پایمال نشه، روز پیروزی ما دور نیست….❤️
#مهسا_امینی
#علیه_فراموشی
@Amir_jhnbakhsh #همبستگی_ستمدیدگان
#مبارزه_تا_سرنگونی_انقلابی

https://t.me/khabargar