خانه علوم تربیتی و روانشناسی مشهد

🚨درمان اختلال چند شخصیتی یا اختلال هویت تجزیه ای

در مورد بیماران مبتلا به اختلال هویت تجزیه‌ای، رایج‌ترین روش‌های درمانی بر این فرض است که این اختلال توسط آسیب ایجاد می‌‌شود. اغلب درمانگران به عنوان هدف نهایی درمان، هویت‌های فرعی را که قبلاً مجزا بوده‌اند، در شخصیت مجری ادغام می‌‌کنند. در صورتیکه ادغام موفقیت آمیز باشد، سرانجام بیمار شخصیت یکپارچه‌ای را تشکیل می‌‌دهد.

درمان شناختی به صورت یکپارچه‌سازی تاکتیکی است. در رویکرد شناختی درمانگر افکار خودکار بیمار را شناسایی می‌‌کند، مهارتهای مقابله و مبارزه با افکار نامعقول را به بیمار یاد می‌‌دهد و می‌‌کوشد علت اینکه بیمار این افکار را می‌‌پذیرد را دریابد.

درمان اختلال هویت تجزیه ای، مستلزم هدایت تدریجی بیمار به سوی فروپاشی حصارهایی است که بین شخصیت‌هایش کشیده شده است. روانشناسان از این شخصیت‌ها به عنوان دیگران یاد می‌‌کنند. این فرایند مشتمل بر این مراحل است:

۱) آگاه نمودن بیمار از وجود این دیگران و آشنایی تدریجی با آنان

۲) درک اهدافی که هریک از دیگران برای تامین آنها خلق شده اند

۳) یادگیری شیوه‌های جدید سازگاری و دریافت حمایت کافی تا بدانجا که سطح تحمل فرد برای آگاهی از خاطرات و حوادث آسیب زا افزایش یابد

۴) مرور حوادث آسیب زای اولیه و رویارویی با آنها

۵) درک تدریجی چگونگی تاثیرگذاری حوادث آسیب‌زا بر بسیاری از شیوه‌های سازگاری فرد و نیز فهم و یادگیری تفاوت‌های زمان حاضر با گذشته، به گونه‌ای که فرصت استفاده از راهبردهای سازگارانه جدیدتر و سالمتر برایش فراهم گردد.

هیپنوتیزم هم در درمان شناختی و هم به صورت گسترده‌تر در درمان روان‌پویشی به کار می‌‌رود. در درمان روان‌پویشی، اولین گام آگاه ساختن بیمار از مشکل اوست. درمانگر، در حالت هیپنوتیزم، خودهای دیگر را فرا می‌‌خواند و به آنها اجازه می‌‌دهد آزادانه صحبت کنند. به علاوه، از خود بیمار خواسته می‌‌شود که گوش فرا دهد و بعد از او را با این شخصیت‌ها آشنا می‌‌کند. سپس به او گفته می‌‌شود وقتیکه از هیپنوتیزم بیرون می‌آید، این تجربه را یادآوری کند.

هیپنوتیزم، به علاوه داروهایی مانند بنزودیازپین‌ها، باربیتورات‌ها، سدیم پنتوباربیتال، سدیم آموباربیتال، اغلب برای کمک به یادآوری خاطرات سرکوب شده و تجزیه شده، مورد استفاده قرار می‌‌گیرند. بیمار اغلب بعد از این کشف دچار پریشانی و آشوب زیادی می‌‌شود، ولی نگه داشتن اطلاعات مربوط به شخصیت‌های متعدد، اهمیت زیادی دارد. بعد از اینکه بیمار را از شخصیت‌های متعددش آگاه ساختند، درمانگر به بیمار توضیح می‌‌دهد که آنها محصول القای خودهیپنوتیزمی‌ در سنین اولیه هستند بدون اینکه هیچگونه قصد هشیار یا مغرضانه در آنها دخالت داشته باشد.

به بیمار گفته می‌‌شود که او اکنون فرد بالغی است، نیرومند و توانا، و اگر جرئت آن را داشته باشد می‌‌تواند این تخیلات را بیرون براند و آنها را مغلوب کند، شخصیت‌های دیگر ممکن است مخالفت کنند، یا بخواهند به زندگی خود ادامه دهند، ولی او تنها شخص واقعی اینجاست. فقط یک بدن و یک سر وجود دارد و شخصیت‌های دیگر آفرینش او هستند. او درباره اینکه کدامیک از شخصیت‌ها و چه جنبه‌هایی از شخصیت‌ها را نگه دارد حق تصمیم‌گیری خواهد داشت.

هیپنوتیزم درمانی معمولا می‌تواند از تکانه‌های خودتخریبی یا نشانه‌هایی مثل از دست دادن موقت حافظه، توهم‌های گسستگی، تجربه‌های نفوذ منفعل (قرار گرفتن تحت تاثیر افکار و احساساتی که تحت کنترل فرد نیستند) بکاهد.

دارو درمانی: مصاحبه به کمک دارو برای گرفتن شرح حال مفصل‌تر و شناسایی هویت‌های ناشناخته مفید است. داروهای ضدافسردگی و ضداضطرابی می‌‌توانند برای کمک به روان‌درمانی مفید باشند. در بیماران خاص، داروهای ضدصرع مثل کاربامازوپین مفید بوده‌اند. طبق برخی گزارشها، SSRI ها، داروهای ضدتشج وبنزودیازپین‌ها در کاهش نشانه‌های مزاحمت، بیش‌برانگیختگی و اضطراب در بیماران اختلال هویت تجزیه ای تا اندازه‌ای موثر واقع می‌‌شوند. گاهی مبتلایان به اختلال هویت تجزیه ای که مدت‌هاست بیمارند، به شدت به هم ریخته و زمینگیر شده‌اند، و به سایر نورولیپتیک‌ها پاسخ نداده‌اند، به کلوزاپین پاسخ می‌دهند.

درمان ECT: در مورد بعضی بیماران، ECT می‌تواند در بهبود اختلالات خلقی مقاوم مفید واقع شود بدون آنکه مشکلات حافظه‌ای را وخیم‌تر سازد.

خانه علوم تربیتی و روانشناسی مشهد👇
@khanehravanshenasi

391 viewsf.mohammadi, 07:30