✅ اردشیر بابکان و ساختن آتشکده.

به قول شاهنامه ساسان پسر دارا پس از کشته شدن پدر در جنگ با اسکندر گجستک به هندوستان پناه برد و در آن جا گمنام می زیست و به گله داری پرداخت.
فرزندان او نیز پیشه ی پدر را دنبال نمودند. در زمان پادشاهی اردوان اشکانی و فرمانداری بابک در پارس یکی از فرزندان او به نام ساسان به ایران برگشت و در دستگاه فرماندار در پارس به شغل چوپانی گماشته شد.
بابک یک شب رؤیانی دید مبنی بر این که مردم، ساسان را به غایت محترم داشته، به او کرنش می نمایند.
چون از خواب بیدار شد ساسان را طلبید و از نسل و خاندان او جویا گردید ساسان بزرگی خاندان را آشکار کرد.
بابک خوش حال گردید و او را در دستگاه خود به رتبه ی بزرگی ارتقا داده و دختر خود را به زنی به او داد و اردشیر بابکان از این زناشویی به دنیا آمد.
آثار بزرگی، دلاوری و جوانمردی در خردسالی در پیشانی اردشیر پیدا بود و در جوانی از او به ظهور رسید.
آوازه ی دلیری و نام آوری او به گوش پادشاه ایران اردوان رسید او را از بابک که دست نشانده خودش بود خواست اردشیر به دربار پادشاهی بار یافت و سپهدار لشکر گردید.
۳۹
@khashatra

✅ پس از چند سالی بابک به مینو رهسپار شد و اردوان فرزند خویش بهمن را به جای او به فرمانداری پارس برگزید.
این امر بر اردشیر گران آمد زیرا خود را مستحق و شایسته ی جانشینی بامس خود می دانست.
لذا برای احقاق حق خود از پایتخت فرار و برخلاف اردوان به پیکار برخاسته او را منهزم و بالاخره مقتول و بر سرير سلطنت ایران متمکن گردید و سلسله ی ساسانیان را پی ریزی نمود.
و آن به قولی در سال ۲۲۶ و به قولی در سال ۲۶۶ ترسایی ست.
و از آن زمان در کار ساختمان پرستش گاه‌ها و درب مهرها فعالیت دوباره آغاز گشت.

📚 بُن مایه :

پرستشگاه زرتشتیان.

🖋 نویسنده و گردآورنده :
رشید شهمردان.

هشتمین نشریه ی سازمان جوانان ززتشتی بمبئی سال ۱۳۳۶ یزدگردی.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.
۴۰
@khashatra
ادامه دارد....

#امروز


نَبُر

به روز، پیروز ‌و فرخ روز گوش ایزد از اردی بهشت ماه سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

شنبه ۱۳ اردی بهشت ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۳ می سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ ماه = ماونگهِه ، ماه.

✔️ چهارمین روز گاهن بار چهره میدیوزرم گاه. (آفرینش آسمان)

✔️ نَبُر : پرهیز از کشتن حیوانات سود رسان.
🐂 پرهیز از خوردن خوراک های گوشت دار.

@khashatra

#گوش_ایزد

امروز «گوش ایزد» چهاردهمین روز از گاه شمار زرتشتی است.
بنابر گاه شمار زرتشتی، هر ماه، ٣٠ روز دارد و هر کدام از این ٣٠ روز، نامی و امروز، روزی است که نامش «گوش» است.
گوش، یک ایزد است و عنوان ایزد برای آن‌چیزهایی کاربری دارد که ستودنی هستند، یعنی داده‌های نیک اهورایی که در خور ستایشند. گوش‌ایزد، ستودنی است آن اندازه که هتا یکی از یشت های اوستا، به این ایزد ویژه شده است. «گوش‌یشت» یا «درواسپ‌یشت»، آن یشتی است که در‌ آن از «گوش‌ایزد» سخن رفته است.

واژه‌ی «گِوش» یا «گئوش» بارها در «گاتها» (سروده‌های اشوزرتشت)، در «اوستا» و در نوشته‌های پهلوی آمده است.
واژه‌ی گئوش هم چون واژگان بسیار دیگری که چم های گوناگون دارند، چند چم دارد که بی‌گمان باید در جمله معنایش کرد.
این واژه به چمار «گیتی» و «مجموعه‌ی آفرینش» و از سویی دیگر به چم «گاو» است، البته این چم یعنی گاو نیز در استوره‌های ایرانی، همان «آفریده»  یا گیتی است.
گوش یا گئوش در اوستا هم به چم گاو و هم به چم گیتی آمده است. «اورو» نیز  كه به چم روان است همراه با واژه‌ی گئوش، معنی روان جهان یا روان گاو را می‌رساند. «گئوش‌ارورون» نگاه دار گله‌ها و چارپایان سودمند است.
گاو در استوره‌ها، نماد گیتی ست و از دیدگاه فلسفی نماد زندگی دنیوی و خاكی است.

بنابر باور ایرانیان گوش‌ایزد، پاسدار و نگهبان جانداران سودمند است که این خویش کاری با چم این ایزد، هم‌خوانی دارد.
یعنی آزردن جانداران سودمند به نوعی به چم آزار آفرینش، به چم آزار گیتی‌ست.

ایزد گوش برای پاسداری از جانداران سودمند، به همراهیِ «ماه ایزد» و «رام‌ایزد» به یاریِ«وهمن امشاسپند» می‌شتابد.
پس ماه ایزد، رام‌ایزد و گوش‌ایزد، یارانِ «وهمن امشاسپند» در این خویش کاری هستند.

زرتشتیان از دیرباز در این ۴ روز از ریختن خون جانوران و از خوردن گوشت آن‌ها پرهیز می‌کنند و این کار برای نگهبانی از شمار جانوری و سلامتی انسان‌ها انجام می‌شود.

پرهیز از کشتن و خوردن جانوران هم چون یک قرارداد کلی است برای آن‌که در این ۴ روز، جانوران در امان باشند.

تصور کنید که این قرارداد از این دایره‌ی کوچک (هازمان زرتشتی) فراتر رود و جهانیان در این ۴ روز بر خود بایسته بدانند که از کشتن جانوران و خوردن خوراک‌های گوشتی بپرهیزند؛ بی‌گمان که آمار کشتار جانوران به اندازه‌ی بسیاری پایین خواهد آمد و از سویی برای انسان‌ها تمرینی خواهد بود برای خوردن خوراک‌های گیاهی.

روز «گوش‌ایزد» هم چون یک تلنگر، هر ماه، به ما «مجموعه‌ی آفرینش» را یاد آوری می‌کند.
گوش‌ایزد، هم چون رام‌ایزد و ماه ایزد و وهمن‌امشاسپند، تلنگری است تا «گیتی» را از یاد نبریم و یادمان نرود که بخشی از این مجموعه هستیم، اگر بخشی از هستی را بیازاریم، آزرده خواهیم شد. گویند در این روز باید جشن گرفت.

سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :

گوش‌روز ای نگار مشكین‌ خال،
گوش بربط بگیر و نیک بمال.

من ز بهر سماع خواهم گوش،
بی‌سماعم مدار در هر حال.


اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

پرورش گوش اورون کن، گاو به ورز آموز.


اندرزنامه‌ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (گوش) اندرون گاو ساله، به مرز،
ببند و بیامرز بر گاو، ورز.

گل میزورس نماد گوش ایزد است.

@khashatra

✅ اردشیر به ورود در پارس به جمع‌آوری لشکر پرداخته و با سپاه بهمن فرماندار بجنگید و آن ها را منهزم ساخت.
پس از سپاس دادار اورمزد، آتشکده‌ و شهری در محل پیروزی خود بنا نمود.
سپس به ری رهسپار و با اردوان مصاف داد و او را بکشت و پایتخت را متصرف شد و آتشکده ی بزرگی در آن جا بنا نهاد و به یاد این پیروزی شالوده ی ساختمان شهر خوره اردشیر را بریخت و بر فراز کوه آن شهر آتشکده‌ای بساخت.
سپس شهر زور را آباد کرد که امروز فیروزآباد گویند و درب مهری در آن جا تقدیس نمود.

فردوسی سترگ در این مورد گوید :

بیامد به دریا هم اندر شتاب،
بهر سو بر افکند زورق بر آب.
زِ آگاهی نامدار اردشیر،
سپاه انجمن شد بر آن آبگیر.
هر آن کس که بد بابکی در صطخر،
به آگاهی شاه کردند فخر.
دگر هر که از تخم دارا بدند،
به هر کشوری با مدارا بدند.
همی رفت مردم ز دریا و کوه،
به نزد یک برنا گروها گروه.
زِ هر شهر فرزانه و رای زن،
به نزد جهان جوی گشت انجمن.
به نزدیک دریا یکی شارسان،
بیفکند و شد شارسان کارسان.
۴۱
@khashatra

✅ یکی نامور بود نامش تباک،
ابا آلت و لشکر و رای پاک. 
که بر شهر جهرم بد او پادشاه،
جهاندیده با رای و فرمانروا.
هر او را خجسته پسر بود هفت،
چو آگاه شد از پیش بهمن برفت. 
بیامد زِ جهرم سوی اردشیر،
ابا لشکر و کوس و با دار و گیر.
چو چشمش به روی سپید رسید، 
زِ اسب اندر آمد چنان چون سزید.
بیامد دوان پای او بوس داد،
زِ ساسانیان بیشتر کرد یاد. 
فراوان جهان جوی بنواختش،
ز زود آمدن ارج بشناختش. 
به راه اندر از پیر آژیر بود،
که با او سپاهی جهان گير بود.
جهان دیده بیدار دل بود و پیر،
بدانست انديشه ی ار دشیر.
بیامد بیاورد استا و زند،
چنین گفت کز کردگار بلند.
چنان سیر گشتم زِ شاه اردوان،
که از پیر زن گشت مرد جوان.
مرا نیک پی مهربان بنده دان،
شکیبا دل و راز دارنده دان.
دل شاه از اندیشه آزاد گشت،
سوی آذر رام و خورداد گشت.
نیایش همی کرد پیش خدای،
که باشدش بر نیکویی رهنمای.
۴۲
@khashatra

✅ اردشیر پس از پیکار سخت و خونین با اردوان و گرفتار کردن و کشتن او ، از شهر ری دوباره به پارس برگشت.

فردوسی سترگ گوید :

سوی پارس آمد زهی نامجوی،
بر آسود از رنج و از گفت و گوی.
یکی شارسان کرد پر کاخ و باغ،
بدو اندرون چشمه و دشت و راغ.
که اکنون گرانمایه دهقان پیر،
همی خواندش خره اردشیر.
یکی چشمه بد بي كران اندر أوى،
فراوان از آن چشمه بگشاد جوی.
برآورد زان چشمه آتشکده،
بر او تازه شد مهر و جشن سده.
بگرد اندرش باغ و میدان و کاخ،
بر آورده شد جایگاهی فراخ.
چو شد شاه با دانش و فره زور،
همی خواندش مرزبان شهر زور،

📚 بُن مایه :

پرستشگاه زرتشتیان.

🖋 نویسنده و گردآورنده :
رشید شهمردان.

هشتمین نشریه ی سازمان جوانان ززتشتی بمبئی سال ۱۳۳۶ یزدگردی.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

۴۳
@khashatra
ادامه دارد....

#امروز


نَبُر

به روز، پیروز ‌و فرخ روز دی به مهر از اردی بهشت ماه سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

یک شنبه ۱۴ اردی بهشت ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۴ می سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ دی به مهر = آفریدگار.

✔️ پنجمین روز گاهان بار چهره میدیوزرم گاه. (آفرینش آسمان)

✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.

@khashatra

#دی_به_مهر

«دی» اوستایی «دَثوش» به چم پروردگار و دادار است.
روزهای دی به چم (:معنی) پروردگارست، در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن و آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است (روز استراحت)، روز اورمزد نیز که نام پروردگار و خدا در دین مزدیسنا هست نیز شامل این روزها می شود.

دی به‌مهر است مهربانی کن،
که از همه چیز مهربانی به.

روز پانزدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی دی به‌ مهر نام گرفته است. سه روز در هر ماه زرتشتی با پیشوند «دی» همراه است. روزهای هشتم، پانزدهم و بیست‌وسوم ماه زرتشتی كه برای پرهیز از اشتباه با پسوند نام روز پس از خودش شناخته می‌شوند ؛ برای نمونه فردای روز دی‌‌ به‌ مهر روز مهر است.


«سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش»

روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی،
ای ترک، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.

گل کاردک نماد دی به مهر (آفریدگار) است.

@khashatra

✅ دختر اردوان زن شاه اردشیر به طرفداری و رهنمایی برادران فراری خويش زهر در خورش پادشاه بیامیخت تا او را مسموم و نابود سازد.
اما قضا و قدر نگذاشت و راز بر ملا شد و زن ،سوا و محکوم به قتل گردید.
وزیر دانای پادشاه مامور قتل ملکه گردید دید که آبستن است و کودک بی گناه، او را در خانه یرخویش پنهان ساخت و شاپور از او متولد شد.
پس از هفت سال روزی شاه را از نداشتن پسر و ولیعهد اندوهگین یافت.
راز را آشکار نمود. شاهنشاه خوش حال شد و خارمانی را بشار سانی تبدیل نموده آن را گندشاپور نام نهاد.
۴۴
@khashatra

✅ اردشیر بابکان پس از فتح کرمان مساکن بت پرستان قلعه هفتواد را ویران کرد و شهری بنام گلالان بنا و آتش آدریان را در آن جا تخت نشين نمود.
آن گاه که بر خسرو پادشاه ارمنستان دست یافت و کشورش را متصرف شد در ترویج دین مزدیسنا در آن حدود بکوشید و درب مهرهای زیادی بنا نمود.
هنگام خروج مزدک و تبلیغ آئین کمونیستی، كيقباد پدر انوشیروان بررآن آموزش شیفته گشت و به مردم ارمنستان در پذیرفتن آن آیين سفارش کرد ولی آن ها زیر بار چنین فرمانی نرفتند و بر خلاف دولت ایران
پرچم طغيان بر افراشتند و آتشکدهای شهر را خراب نمودند.
اردشیر بابکان هفت پیکر کده ی کواکب را در یکی از کوهسارهای آباد یزد که طايفه ی لیكدرها می پرستیدند خراب کرد و به جای آن هفت آتشکده ساخت و آتش مقدس را از شهر بابک احداثی خودش که در حدود یزد
می باشد آورده و در آن آتشکده تخت نشین نمود.
۴۵
@khashatra

✅ به قول هیربد دوردی در زمان اردشیر بابکان آتشکده ی بزرگی در شهر بر پا وجود داشت و چهل هزار موبدانی که به فرمان شاهنشاه در جمع آوری اوستا کوشیدند به نزدیکی همین آتشکده نشیمن داشتند.
به قول ابن حوقل اردشیر بابکان به پروردگار خود هنگام نیایش پیمان کرد که در هر میدان جنگی که پیروزی یابد بیاد آن در همان محل، شهر و آتشکده ای پی افکند و باعث پیشرفت دین گردد.
شاپور پسر اردشیر نیز به پیروی پدر درب مهر بزرگی در استخر پایتخت خويش بنا نهاد.
شاپور ذوالاکتاف به قول صاحب مجمل التواريخ ص ٦٧ «بحروان از روستای حی ( یاقوت آن را جروا آن گوید) آتشی بنهاد سرود شاذران (حمزه سروش آذران) نام کرد و از خان لنجان اوقاف بسیار کرد آن را»

📚 بُن مایه :

پرستشگاه زرتشتیان.

🖋 نویسنده و گردآورنده :
رشید شهمردان.

هشتمین نشریه ی سازمان جوانان ززتشتی بمبئی سال ۱۳۳۶ یزدگردی.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

۴۶
@khashatra
ادامه دارد....

#امروز


به روز، پیروز ‌و فرخ روز مهر ایزد از اردی بهشت ماه سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

دو شنبه ۱۵ اردی بهشت ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۵ می سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ مهر = فروغ و روشنایی.

✔️ روز دیدار در پیر مهر ایزد در یزد.

@khashatra

#مهر_ایزد

در فرهنگ‌های فارسی مهر را ایزدی نشان بر مهر و دوستی و خرد در کارهای مینوی دانسته‌اند که در ماه مهر (ماه هفتم از سال خورشیدی) و روز مهر (روز شانزدهم هر ماه) بدو پیوند یافته است و شمارآفریدگان از نیکی و بدی به دست اوست.
مهر که در اوستا « میثرَ» خوانده می‌شود، از ایزدان بزرگ پیش از زرتشت است که ایزد فروغ و روشنایی خوانده می‌شود.
ایزد مهر نگهبان مهر، محبت، دوستی و عشق، تدبیر برای یافتن دارایی و خواسته‌ها است.
مهر به دیگر چم (:معنی) گردونه ی آفتاب یا خورشید است.

مهر ایزد موکل بر فعالیت‌های ست که دو طرف دعوا دارند. هر کجا دو طرف دعوا باشد ایزد مهر به دادگستری، دوستی، قول و قرار، پیمان‌ حاضر است.

مهر یکی از برجسته‌ترین ایزدان در دین زرتشتی ست. یکی از سه ایزدانی است که نامش در دوازده ماه سال آمده است. یکی از دراز ترین یشت‌ها به مهریشت ویژه شده است.


فردوسی می‌سراید‌:

«دو مهر است با من که چو آفتاب،
بتابد شب تیره چو بیند آفتاب».

ایزد مهر نماد عشق و زندگی است و به زندگی خانوادگی گرمی می‌دهد. مهر نام آتشکده‌ای نیز بوده است.

فردوسی پیرامون آن می‌سراید :

«چو آذرگشسب و چو خوراد و مهر،
فروزان به کردار گردان سپهر»

گل بنفشه نماد مهر ایزد است.

@khashatra

✅ آتشکده ی انوشیروان.

انوشیروان دادگر بر کوهی به نام بلاغ آتشکده ی باشکوهی بنا نهاد و به نام آذر گوشید یا آذر نوشید نامور گردید.
پس از اضمحلال خاندان ساسانیان، توصیف این آتشکده به گوش ابوالخیر امری یکی از سرداران عرب برفت و بدید و گزارش آن را به چشم خویش به بیند.
به رفت و بدید و گزارش آن را آورد.
گزارش نامبرده در روایت دستور داراب هرمزدیار جلد دوم صفحه ی ۲۳۰ چنین ثبت است.
۴۷
@khashatra

✅ چنین آورده اند که گفت که، بر زمین پارس صفتی شنیدم از دژ گوشید و مرا دینار او افتاد و برفتم تا در آن آتشگاه در آن جایگاه که صفت بدان کرده بودند و آن بیابان و کوه بلاغ خوانند؛ آن آتشگاه بر سر کوهی بود چنان که یک فرسنگ در یک فرسنگ و به راه کوه راه نیست، مگر که یک راه و آن نیز راهی ست که بدشخواری بدان جا توانند شدن و سه جای در بند ساخته اند و پاهای چوبین بر او نهاده اند تا چون کسی قصد آن جا کند از آن پل یکی آتش بزنند و هیچ کس بدان جا نتواند شدن چنان که اگر یک شخص راه بگیرد و گر خلق عالم گرد شود هیچ چیز به نتوانند کردن و تا روزگار مسلمانی است هیچ پادشاه آن ها نتوانست شدن و آن را هشت ایوان است.
۴۸
@khashatra

✅ بالای هر ایوان مقدار ۱۲۸ گز پهنا دراز و اندرون وی هشت ایوان و یک گنبد و پهلوی وی ۲۳۰ گز بالا گنبد است و ۳۶۰ گام میان گنبد و ۱۶۰ گام  از ۱۶۰ گام دکانی ساخته اند از برنج دمشقی و در میان گنبد هشت نردبان پایه بر پایه شدن و بر آن دکان هشت گاو زرین ساخته اند هر یکی ۸۰۰ مَن و دو گاو را روی سوی ایرانشهر است اندر چشمان شان فیروزه نشانده یک شش مثقال.
دوگاو را روی سوی مشرق یعنی آفتاب بر آمدن در چشمان شان یاقوت و لعل نشانده هر يک سه مثقال و دو گاو را روی سوی باختر آذر خرداد است و چشمان شان زمرد سبز است هر یک دو مثقال و دوگاو را روی سوی مداین است و چشمان شان از یاقوت سرخ است هر یکی یک مثقال و نیم.
در میان هر دو گاو ستونی زرین ساخته دوازده گز و سر آن ستون آتشدانی نهاده است زرین پنج گز در پنج گز قبه بر سر آن زده اند پنج گز بالای آن جمله به گوهرهای گران مایه بیاراسته چنان که صفت آن به نتوان کرد و به چهار جایگاه آتش می سوزد بر بالای آتش نیم گز یا کم و یا بیش.

📚 بُن مایه :

پرستشگاه زرتشتیان.

🖋 نویسنده و گردآورنده :
رشید شهمردان.

هشتمین نشریه ی سازمان جوانان ززتشتی بمبئی سال ۱۳۳۶ یزدگردی.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

۴۹
@khashatra
ادامه دارد....

#امروز


به روز، پیروز ‌و فرخ روز سروش ایزد از اردی بهشت ماه سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

سه شنبه ۱۶ اردی بهشت ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۶ می سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ سروش = فرمان برداری.

@khashatra

#سروش_ایزد

روز هفدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام سروش ایزد پیوند یافته است.
سروش به چم (: معنی) گوش دادن و فرمان بردن است به خواست خدایی و ما آن را نیوشایی معنا کرده‌ایم تا نزدیک تر به اصل باشیم.

اینک من سروش ترا که از همه بزرگ تر است، می‌طلبم تا به آرمان خود رسم.
و زندگانی درازی به دست آورم.
و به شهریاری منش نیک در آمده
و به راه راستی گام زده،
به جایگاهی رسم که مزدا اهورا می‌باشد. (۳۳_۵)


اشوزرتشت می‌گوید :

کسی را که مزدا دوست دارد، نیوشایی و منش نیک به او روی می‌آورد (۴۴_۱۶)

اشوزرتشت می‌خواهد به دستیاری نیوشایی به خواست و آرمان خود برسد (۳۳_۵)

نیوشایی راهی است که به اهورامزدای توانا می‌رود (۲۸_۵)

نیوشایی راه رستگاری را، هم برای رستگار و هم برای دروغ کار، همواره روشن می‌سازد (۴۳_۱۲)

از این گفته‌ها به ویژه آن جایی که نیوشایی با منش نیک است‌، بر می‌آید‌، که فرمان برداری اشوزرتشت کورکورانه نیست، بلکه از روی اندیشه و با دلی پر از مهر است.

گل خیری سرخ نماد سروش ایزد است.

@khashatra

✅ سی و دو مرد آتش بانند و هیزم آتشگاه بر این هاست و اندرون ایوان ها هشت خانه کرده اند که مجبوران و هیربدان و موبدان و ردان در نشسته اند.
ابو الخير امری گفت که من با ایشان مناظره کردم از هر طریقی یکی از ایشان داناتر بود و در سخن چیره تر بود او را نام رامش آرام بود و هيريد بود.
اول پرسیدم که از کتاب های شما کدام نیکو تر و عجب تر است؟
جواب باز داد که مرا کتاب ها بسیار است و بعد از آن برخاست و دو پاره پوست بیاورد که زراتشت بنوشته بود به زبان پهلوی همی خواند تا بیرون آمدن پیغمبر از مکه و هم چنین تا بیرون آمدن ابو مسلم مروزی پارس، مهر او زما بودی از بهر آن که و هر چه خواهد بودن اندر جهان.
آن گاه چه زین گفت رامش آرام هیربد چون به نزدیک ما یکی نامه است و نام فرخ نهاده است.
یونان حکیم که دستور شاه یاد کرده است از خرد و دانش که گفته است که شاهنشاه انوشیروان عادل که چون به پادشاهی نشست، ابوالخیر امری گفت من این نامه از وی بخواستم بیاورد و بر زبان پهلوی نبشته بود به زبان پارسی گردانیدم تا هر کسی که خواهد بداند.
۵۰
@khashatra