#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز زامیاد ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۲۲ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۳ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ زامیاد = زمین

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز مانتره سپند ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۲۳ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۴ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ مانتره سپند = سخن اندیشه برانگیز.

@khashatra

#مانتره_سپند_ایزد

بیست و نهمین روز ماه، مانتره‌سپند دو بخش دارد؛ نخست مانتره یا مَنتره به چم سخن اندیشه برانگیز و دوم سپند یعنی مقدس.
در اوستا «مانترَسپِنتَ»، فارسی میانه «اَمَهرَسپنت» و فارسی امروز «ماراسپند» و «مانترسپند» آمده است.
وی ایزد و نگاهبان آب است. ایزد ماراسپند نگهبان گاه و روز و خرد و گوش‌ها و چشم‌هاست.
مانتره‌سپند به چم گفتار نیک، پاک و سپندینه و سخن فزونی بخش است.

اشوزرتشت اسپنتمان در سرودهای خود گات ها را مانتره که همان سخن اندیشه‌ برانگیز است نامید.
مانتره در سراسر اوستا ستوده شده است.
مانترسپند ایزد درمانگری ست و به چم آرام بخش روان‌ها هم آماده است و شفا می‌بخشد قلب‌های خسته انسان در رنج را.

«مانتره» یکی از واژه‌های بنیادین گاهان ست.
این کلمه از ریشه ی من به چم اندیشیدن و در کل به چم وسیله ی اندیشه کردن و یا موجب اندیشه برانگیزی آمده است.
اما روان‌ترین ترجمه کلام اندیشه برانگیز است.
اشوزرتشت در گات‌ها، سرودهای خود (گاهان) را مانتره می‌نامد.
هم چنین در اوستا، او ِستاهای «اَشِم وُهو» و «یَـتااَهو = اَهونَ‌وَر» به نام مانتره شناخته می‌شوند.
سراینده ی مانتره نیز «مانترن» نامیده می‌شود.

#ویژگی‌های_مانتره

۱- درمان بخشی :
در گاهان در هات ۴۴ بند ۱۶،
از درمان بخشی و به عبارتی همان جنبه روان شناسی مانتره اشاره شده است.

۲- الهام گونه بودن :
اشوزرتشت فردی است که با الهام از جهان ِ پیرامون خویش (چه درون و چه محیط) به بزرگی رسید، وی مانتره را هم نوعی الهام (چه درونی و چه از محیط) می‌داند.

۳- موسیقیایی بودن :
یکی از شروط مانتره بودن ِ یک سخن، موسیقایی بودن آن است.

۴- توانایی اهورایی مانتره :
در گاهان برای تاثیر کلام مانتره بر اقشار مردم و سعادت آن ها بسیار گفته شده است.

از آن چه که در متون اصلی دین ِ ما گات ها و قسمت‌های اصلی اوستا بر می‌آید، مانتره جزیی از نوای خداوندی است که به مانند «فرَوَهَر» در وجود هر انساتی قرار داده شده است و در اصل توانایی اندیشه برانگیزی است و از آن جایی که خداوند «مبدا خرد» است، پس مانتره هم توانایی اندیشمندی و اندیشه برانگیزی است، که یک انسان از آن بهره‌مند می‌شود.
و نیز مانتره کلامی است از همین نوع که از مانتره ِ وجودی انسان به صدا در می‌آید و به مانتره وجودی انسان دیگری می‌رسد و آن را بر می‌انگیزد.
چه نیکو و زیباست در این روز خواندن گات ها.
پیدایی و روایی دین نیک اندر جهان به دست مانترسپند است و می‌توان نیکی دین را به وسیله مانترسپند از آن خویش کرد.
گویند هر کس در این روز زاده شود دلیر باشد.

سروده‌ ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌‌ی نسک (کتاب) بندهش :

ای دلارام روز مار‌اسپند،
دست بی‌جام لعل مِی، مپسند.
خرمی در جهانِ خرم بین،
شادمانی كن و به ناز بخند.

اندرزنامه‌ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

جامه افزای و دوز و پوش و زن به زنی کن،
که فرزند تیز ویر ( باهوش) و نیک زاید.

اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

زن تازه در (ماراسفند) گیر،
که فرزند نیک آید و تیز ویر.

🌺 گل کرکم نماد مانتره سپند ایزد است.

@khashatra

#عدم_ثنویت_در_دین_زرتشتی

دیر زمانی مخالفان دین پارسی (زرتشتی) آن را دین ثنوی ، معرفی کرده بودند و این اتهام چنان با حرارت پیش می رفت که ،
بیشتر خود پارسیان هم صورت قرون وسطایی دین شان را پذیرفته اند.
ولی به نظر می رسد هیچ گروهی توجه نکرده است که ،
چگونه هر دینی که وجود یک مینوی اهریمنی را می پذیرد ،
ممکن است تا حدی ثنوی نباشد.
بنابراین اگر این اصطلاح در مباحثات به کار رود ، لازم است ،
آن ها که آن را به کار می برند حدود ثنویت قابل اعتراض را ، به دقت تعریف کنند ، اگر نه بیشتر ادیان جهان و از جمله ، دین خود آن ها مشمول این تعریف خواهد بود.
اگر برای ثنوی بودن ، لازم باشد که مینوی شر ، همه جا حاضر ،
و دانای کل و قادر مطلق یا ازلی باشد ، پس دین پارسی (زرتشتی)ثنوی نیست.

(sacred Books of East,V,1xix)
(نظریات هاگ و وست درباره ی باورهای زردشتی_رویه_ ی.۲۳۸_۲۳۹)

📚 بن مایه :

بویس ، مری زردشتیان ، باورها و آداب دینی آن ها ،

ترجمه ی :
#عسکر_بهرامی_انتشارات_ققنوس_۱۳۹۳

@khashatra

#نقش_موبد_در_جامعه_زرتشتی

✅ موبد كيست و چه نقشی در جامعه ی زرتشتی ﺩﺍﺭد؟

موبد يار چه فرقی با موبد ﺩﺍﺭد؟

واژه ی «موبَد» از واژه ی «مَگوپَت» در اوستا برگرفته شده که به چِمار(:معنی) دانا است.
آن زمان کسانی که بیشتر از دیگران دانش های گوناگون زندگی را با تجربه و نزد دانایان فراگرفته بودند و به راهنمایی مردم می پرداختند «مگوپتان» (دانایان) نامیده می شدند.
چون این افراد آگاهی دینی نیز داشتند به پیشوایان دینی نیز نام آور(معروف) شدند.
آن ها بایستی ویژگی های یک فرد آگاه ، دانا ، فرهیخته ، پارسا ، نیک اندیش ، خوش گفتار و درست کردار را داشته باشند.
باساده زیستی خود ، الگوی زندگی برای دیگران باشند.
از زمانی که موبدان در زمان ساسانی بر آن شدند تا دولت و پادشاهی را نیز در دست بگیرند ، به نیروی سیاسی پیش بینی نشده ای در تاریخ دین زرتشتی دست یافتند.
در این دوران به شوه (:دلیل) آشنایی از جایگاه پیشوایان (:روحانیان) دین های واپسین که در ایران نیز نیایشگاه (:معبد) هایی را برای پیروان خود بر پا کرده بودند ، برخی از موبدان آن زمان خود را بالاتر از دیگران پنداشتند و همانند پیشوایان دین های دیگر ، باوری نادرست را در اندیشه ی مردم جایگزین کردند که آنان چاپار (:واسطه و رابطه) بین مَرتو (:انسان) و خداوند خواهند بود.
آشکار است که بینش زرتشت ، چنین باوری را نمی پذیرد ، اشوزرتشت که در جایگاه آموزگار وپیام آور راستی برای مردم جهان ، از آن زمان تاکنون بوده نیز هیچ گاه خود را بالاتر از دیگران ندانسته و چاپار (:رابطه و واسطه) بین انسان و اهورامزدا ندانسته است.
اکنون نیز کسی که خود را به جایگاه مگوپت (:آگاه ودانا) رسانده است، تنها شایسته ی راهنمایی دیگران است.
شاید موبدانی نیز باشند که خویش را هم چنان برتر و گونه گون تر از دیگران بدانند که باور تنومی (:شخصی) آنان خواهد بود...
۱
@khashatra

✅ «موبدیار» ، یک واژه ی ساختگی پس از انقلاب اسلامی در ایران است که نادرست بوده و در فرهنگ دینی زرتشتیان جایگاهی ندارد.
زیرا تا پیش از انقلاب ایران ، هیچ گاه چنین واژه ای به کار نرفته است و برای زرتشتیان کشورهای دیگر نیز واژه ی «موبدیار» تازگی دارد.
نام و جایگاه پیشوایان دینی به یادگار مانده ، موبد یا مَگوپت (:دانای دین) ، هیربَد (آموزگاردینی)، دَهموبَد(همکار موبد) سه جایگاه کسانی بوده است که در بخش دینی خدمت گزار همبودگاه (:جامعه) بوده اند.
در زمان ساسانی برای این که همانند فرهنگ دیگران ، وَچَر (:فتواها) و دستورهای تازه ای نیز از سوی موبدان به مردم رسانده شود ، برخی از موبدان برگزیده شدند و به نام و جایگاه «دستور» می رسیدند که بازهم در بینش اشوزرتشت، «امر، جبر و دستور» دادن مشاهده نمی شود.
آموزگار راستی انسان را در گزینش خود آزاد می داند بنابراین شایسته این که بهترین گفته ها با گوش شنیده شود.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
پایان🔺🔺

#نماهنگ_چالدران

به یاد جانبازان و سرافرازان ایران زمین که ،
تا واپسین دم برای نابودی دشمن کوشیدند و در راه میهن از جان گذشتند.

سرایش و گویش :
🕊🍃 هما ارژنگی 🕊🍃

@zoroaster33

گفتار دکتر دادبه درباره شهریار

درگاه(:کانال زرتشت و مزدیسنان)
@zoroaster33

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز انارم ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دو شنبه ۲۴ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۵ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ انارم = فروغ و روشنایی بی پایان.

@khashatra

#انارم_ایزد

انارم به چم (:معنی) «روشنایی بی پایان» است و در اوستا «اَنَغرِرَاوچَ» خوانده می‌شود.
کسانی که با اندیشه ، گفتار و کردار نیک زندگی می‌کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه می‌کنند ، سرانجام به سرای نور و سُرور می‌روند که سرشار از خرسندی و شادمانی برای آن‌هاست.
این سرا ، همان خانه‌ ی واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی‌پایان است.
مسعود سعد پیرامون این ایزد می‌سراید :
«انیران ز پیران شنیدم چنان ،
که مِی خورد باید به رطل گران».

زرتشتیان در این روز به سفر می روند و اهورامزدارا به شوند داده‌های نیکش برای زندگی ستایش می‌کنند.

گل «مروارید شيران» نماد انارام در دین زرتشتی است.

@khashatra

#جایگاه_ایزدان_در_دین_بهی.

✅ جایگاه ایزدان (:الهه ها) در دین زرتشت چیست؟

آیا ایزد (:الهه ی) آناهیتا مربوط به دین زرتشت بوده؟
یا پیش و پس از آن بوده؟

در بینش اشوزرتشت موجودی به نام الهه یا فرشته وجود خارجی ندارد.
نیاکان پاک سرشت ما برای هر یک از پدیده های نیک و ارزشمند ، که در کنار زندگی آنان بوده است نامی را برگزیده و « ایزد» می نامیدند.
(ایزد= یَزَت= یَسنَه= ستایش کردن)
نمادهایی بوده اند که در باور نخستین ، بایستی آن ها را ، درود فرستاد و ستایش کرد.
برپایه ی همین باور ایزدانی در استوره های کهن ایرانی وجود داشته اند که ،
نام آن ها در اوستای « برساد » (بخشی ازخرده اوستا) آمده است.
ایزد « میترا » (:مهر) ،  ایزدبانوی « آناهیتا » (:ناهید) ،
ایزدرشن ، ایزداشتاد ، ایزد « ورهرام » (:بهرام) و...
همگی از ایزدان باستانی ایران بوده که هر یک به شوندی (:دلیلی) ، مورد ستایش بوده اند.
ایزد مهر برای ارزش پیمان و دوستی ،
ایزد آناهیتا نماد آب های پاک و بالنده ،
ایزد ورهرام برای پیروزشدن و...
که درپیام اشوزرتشت جایگاهی ندارند ولی در استوره های ایرانی از آن ها یاد شده است.
هنگامی که اشوزرتشت خدای یکتا « اهورامزدا » (خداوند جان و خرد) ،
را سرآغاز و سرانجام هستی نامید.
از اعتبار ستایش ایزدان کاسته شد ، از آن پس ستایش نشدند.
ولی نام آن ها و « یشت ها » سرودهایی که برای آن ها وجود داشت ،
هم چنان در بخش هایی از اوستا به یادگار مانده است. 

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اورمزد و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۲۵ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۶ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️  اورمزد = هرمزد ، خداوند.

✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.

✔️ نخستین جشن دیگان خجسته باد.

@khashatra

#اورمزد

امروز اورمزدست ای يار مِی گسار ،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد ،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.

🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده ی اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.

👈 اورمزد ، هورمزد ، هرمزد = مخفف اهورامزدا ، خدای یگانه ، نام ستاره ی مشتری ، نام فرشته‌ای ، نام روز نخست از هر ماه مزدیسنی.

👈 اهورامَزدا ؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد ، هورمَزد ، اورمُزد ، هورمُز و هُرمُز) ، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است.
اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده ‌است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.

✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت ، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است.
هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :

◀️ ۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.

◀️ ۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور ، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.

◀️ ۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.

◀️ ۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.

◀️ ۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.

◀️ ۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش ، منش نیک ، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.

🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#شادی_مردمان_زهر_اهریمن_است.

✅ شب اورمزد آمد و ماه دی ،
زِ گفتن بیاسای و بَردار مِی.
فردوسی سترگ.

◀️ اورمزد روز و دی ماه ، نخستین جشن از جشن های چهارگانه ی دیگان برابر با امروز سه شنبه ۲۵ آذر۱۴۰۴ خورشیدی ، جشن دیگان بر همگان خجسته باد.
دی یکی از نام های دادار اورمزد است که این نام بر روی این ماه سپند در زمستان گذاشته شده است.
در این ماه بِه شَوَند(:دلیل) سرما و نبود کار زیاد کشاورزی درگذشته ، مردم بیش از پیش گرد هم می آمدند و جشن و گهنبار و آیین بسیار برگزار می کردند.
امروز هم این ماه با جشن و آیین و گهنبار بسیار همراه است.

◀️ دومین جشن دیگان در روز دی به آذر و دی ماه برابر با سه شنبه دوم دی ۱۴۰۴ خورشیدی.

◀️ سومین جشن دیگان در روز دی به مهر سه شنبه نهم دی ماه۱۴۰۴ خورشیدی.

◀️ چهارمین جشن دیگان در روز دی به دین چهارشنبه ۱۷دی ماه خورشیدی برگزار می گردد.
باشد که دادار اورمزد پُشت و پناه ما و شما و ایرانمان و نیکان هفت کشور زمین باشد.
در روزگاری که نیاز به افزونی نور بر تاریکی اَهریمن است از هر زمانی بهره ببریم و شادی و نور را بر جهان گُسترش دهیم.
یادمان باشد که بر پایه ی آموزش نیاکانی روزگارمان را با شادی و با اندیشه ی آبادانی گیتی ، سپری کنیم و باور داشته باشیم که ؛

«شادی مردمان زهر اهریمن است»

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#جشن_دیگان

✅ «دیگان» ، جشنی به نامِ خدا.

بیست‌وپنجم آذر ، دوم دی‌‌ ، نهم دی و هفدهم دی در گاه شماریِ کنونی برابر با «جشنِ دیگان» است ؛ جشنی که به نامِ خداوند است.

«دی» به چمِ دادار و آفریدگار است و در نامه‌های اوستایی ، بیشتر به جای واژه‌ی اهورامزدا به کار رفته است.

پوریحان بیرونی در نبیگ «آثارِ باقیه از مردمانِ گذشته» در این‌باره می‌نویسد :
«در این روز ، شاه از تختِ پادشاهی فرود می‌آمد ، جامه‌ی سپید می‌پوشید ، بر گلیم های سپید در دشت می‌نشست ، پرده‌نشینی و شکوهِ پادشاهی را وا می‌زد ، پس به نگرش در کارهای گیتی و مردمان می‌پرداخت.
کسی که نیاز داشت درباره‌ی چیزی با وی سخن گوید بدو نزدیک می‌شد ، و بی هیچ بازدارشی با او گفت‌ وگو می‌کرد.
او با دهقانان و کشاورزان می‌نشست ، با ایشان می‌خورد و می‌نوشید ، و می‌گفت : «امروز من یکی از شما هستم ، من برادرِ شما هستم ؛
زیرا پایمندیِ گیتی به آبادانی است، هیچ‌یک از ما بی‌نیاز از دیگری نباشد ،
و اگر چنین باشد ، پس ما به گونه‌ی یک سان هم چون برادرانِ هم پیوندیم.»

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز وهومن امشاسپند و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۲۶ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۷ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ وهومنه = منش نیک.

✔️ نَبُر = پرهیز از خوراک های گوشتی
و پرهیز از کشتار حیوانات سودمند.

@khashatra

#وهومن_امشاسپند

وهومن امشاسپند دومین روز از هر ماه سی روزه‌ در گاه شمار زرتشتی است.
واژه‌ی وهومن دو بخشی است یعنی «وهو» به چم نیک و خوب و «منه» از بن «من» به چمار اندیشیدن شناختن و فهمیدن است.
هر دو بخش یعنی اندیشه ی نیک.
بهمن از فروزه‌های اهورا مزدا ست در جهان مینوی نماینده‌ی اندیشه ی نیک. بهمن در اوستا وهومنه خوانده می‌شود. «من» در ادب پارسی به چم منش و روان و دل به کار مى رود.

استاد فرزانه فردوسی سترگ می‌سراید :

سرش سبز بادا ، منش ارجمند ،
منش بر گذشته ز چرخ بلند.

وهومنه نخستین آفریده‌ی اهورامزد هست و یکی از مهین ایزدان مزدیسنای هست.
در جهان مینویی نماد پاکى اندیشه و خرد و دانایی خداوندگار هست.

آدمی را به خرد و اندیشه کردن و دانایی بهره مى‌بخشد و آدمی را به پروردگار هستی نزدیک مى‌سازد.
وهمن همان بزرگ امشاسپند و ایزد بزرگ هست که در خواب روان اشو زرتشت اسپنتمان را به پیشگاه اهورامزدا رهنمون کرد.
ایزد وهومنه به آدمی سخن نیک و گفتار برتر آموزش مى‌دهد و آدمی را از ژاژگویی و هرزه‌گویی باز مى‌دارد.
اندیشه‌ی نیک و منش نیک اهورایی و نخستین امشاسپند و پرستار جانوران هست.
نخستین روز نبر در ماه زرتشتی هست و در این روز از خوردن گوشت پرهیز مى‌دارند.
با ایزد ماه ، گوش و رام روز همکار هستند.

اندیشه‌ی نیک ، اندیشه‌ای است که مردمان سراسر جهان را به‌سوی اشا سو می‌دهد و اندیشه ی بد اندیشه‌ای است که مردمان را به فریب و کژ راهی انداخته و آن ها را از اشا دور می‌سازد.
در گات ها سناریوی آزاد اندیشی و دموکراسی اجتماعی به‌ روشنی به‌ چشم می‌خورد.
وهومن به اندازه‌ای در آیین مزدیسنی مهم است که گفته می‌شود آن زندگی بهترین زندگی به‌ شمار می‌آید و تنها از راه اشا می‌توان به آن رسید.
واژه‌ی وهومن در گات‌ها ۱۲۷ بار آمده است.
اشوزرتشت با نیروی خرد و به کارگیری اندیشه‌ی نیک به شناخت خداوند دست یافت‌.
اندیشه ی نیک یا خرد سپند یا بهمن نمادی از گوهر خرد اهورامزدا است که خود سرچشمه ی خرد است.

🌺 گل یاسمن سپید نماد وهومن امشاسپند است.

@khashatra

#دستورات_در_دین_مزدیسنی

✅ مزدیسنان ، دستور دینی (:احکام) ندارند و نباید داشته باشند ،
زیرا آموزه های دینی آنان یک رفتار درست وخردمندانه ، برای مرتوگان (:بشر) است.
بدین روی آن چه که درباره ی دانستنی های روزانه در زندگی مانند :
بهداشت فردی و هازمانی (:اجتماعی) ، شستن تن و جامه ،
خوردن و نوشیدن ،  رفتار با کودکان و زنان ، خویش کاری (:وظیفه) ،
نسبت به خردسالان وسال خوردگان ، برخورد با جانوران ، چه خوراکی روا یا نارواست (:حلال و حرام) است ،
چه پوششی و با چه رنگی پوشیده شود و همانند این دستورها را ، دانش همان رشته ، به روزگار و جایی که زندگی می کنند ، گزینش و سفارش خواهد کرد.

برای نمونه اگر روزی دانش بهداشت جهانی ثابت کند که ،
برای شستشو به جای صابون ، از پرتو (:اشعه) ویژه ای باید استفاده شود ،
زرتشتیان نخواهند گفت که در دستورهای دینی آنان نام چنین پرتوی نیامده ،
بنابراین نارواست (:حرام است).
این شیوه برای گزینش های دیگر نیز پایدار است.

گفتنی ست دستورهایی هماهنگ با دانش گذشتگان پیرامون بهداشت ، درمان ، ستاره شناسی (:نجوم) ، شیوه ی مبارزه بابیماری ها ،
دور کردن مردار از زیست گاه ، و گند زدایی ناپاکی ها ،
در ایران باستان و پیش از پیامبری اشوزرتشت اسپنتمان و پس از آن وجود داشته که بخشی از آن اکنون در نسک اوستایی « وندیداد » به چشم می خورد.
نوشته هایی نیز برخی موبدان در دوران ساسانی و پس از آمدن تازیان به ایران نگاشته شده مانند :
'' شایست ، ناشایست'' و ''روایت های پهلوی'' که دستورهایی برپایه ی دانش آن روزگار بوده ، تراوش اندیشه ی نوآوری (:ابتکار) برخی از موبدان آن دوران است.

هرچند چنین دستورهایی برای همان روزگار کارآیی داشته است.
ولی نسبت به تازگی ، خردمندی وآزادی گزینش که در پیام اشوزرتشت ، برای هر دورانی سفارش شده است ، اکنون مناسب نیست.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra