وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز شهریور امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. چهار شنبه ۲۸ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۹ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ شهریور = شهریاری اهورایی. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
پنج شنبه ۲۹ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۰ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
پنج شنبه ۲۹ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۰ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند.
@khashatra
#سپندارمزد_امشاسپند
سپند آرامئیتی یا همان اسپند به چم (: معنی) بی‌نقصی و تندرستی کامل است.
وی نگاهبان و پاسدار زمین و در عین حال نشان فرمان برداری، پرهیزگاری و نیایش است.
این واژه که در اوستایی «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) است و نام چهارمین امشاسپند شناخته می‌شود، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به چم (:معنی) پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به چم فروتنی و بردباری تشکیل شده است و این دو با هم به چم فروتنیِ پاک و سپند است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در پارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.
سپنته آرمیتی یکی از ایزد بانوان و امشاسپندان زرتشتی است که در زبان اوستایی، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود، در زبان پهلوی بدان سپندارمذ یا سپندارمت گویند و در پارسی، سپندارمد نیز خوانده شده‌است.
امشاسپند سپندارمذ، نگهبان و ایزدبانوی زمین سرسبز و نشانی از باروری و زایش است.
در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال معرفی شده است.
وی را همان الهه ی بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (خرداد) و امرتات (اَمُرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینه‌ی سه امشاسپند نخستین، یعنی وهمن (وهومن یا همان بهمن)، اشه وهیشته (اردی بهشت) و خشتره وییریه (شهریور) محسوب می‌شوند.
این فروزه در انسان به گونه‌ی فروتنی و مهر و خدمت به دیگران، نمایان می‌شود.
سپندارمزد در جهان خاکی، نگاه دارنده‌ی زمین و زنان است.
زمینی که بی‌هیچ چشم داشتی هرچه دارد در اختیار جانداران می‌گذارد و زنانی چون مادر که هم چون زمین، مهربان و فروتنند، مهر می‌ورزند بدون این که چشم به راه پاسخی مهرانگیز باشند.
زن و زمین همسانی‌های بسیاری دارند.
زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش هستند، زندگی از زن و زمین است که جریان دارد.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
سپندارمز روز خیز ای نگار،
سپند آر ما را و جام می آر.
می آر از پی آن که بی می‌‌نشد،
دلی شادمان و تنی شادخوار.
سپند آر پی آن که چشم بدان،
بگرداند ایزد ازین روزگار.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
ورز زمین کن.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (شهریور) اندر شوی شادخوار،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.
🌺 گل بیدمشک نماد سپندارمزد امشاسپند است.
@khashatra
سپند آرامئیتی یا همان اسپند به چم (: معنی) بی‌نقصی و تندرستی کامل است.
وی نگاهبان و پاسدار زمین و در عین حال نشان فرمان برداری، پرهیزگاری و نیایش است.
این واژه که در اوستایی «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) است و نام چهارمین امشاسپند شناخته می‌شود، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به چم (:معنی) پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به چم فروتنی و بردباری تشکیل شده است و این دو با هم به چم فروتنیِ پاک و سپند است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در پارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.
سپنته آرمیتی یکی از ایزد بانوان و امشاسپندان زرتشتی است که در زبان اوستایی، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود، در زبان پهلوی بدان سپندارمذ یا سپندارمت گویند و در پارسی، سپندارمد نیز خوانده شده‌است.
امشاسپند سپندارمذ، نگهبان و ایزدبانوی زمین سرسبز و نشانی از باروری و زایش است.
در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال معرفی شده است.
وی را همان الهه ی بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (خرداد) و امرتات (اَمُرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینه‌ی سه امشاسپند نخستین، یعنی وهمن (وهومن یا همان بهمن)، اشه وهیشته (اردی بهشت) و خشتره وییریه (شهریور) محسوب می‌شوند.
این فروزه در انسان به گونه‌ی فروتنی و مهر و خدمت به دیگران، نمایان می‌شود.
سپندارمزد در جهان خاکی، نگاه دارنده‌ی زمین و زنان است.
زمینی که بی‌هیچ چشم داشتی هرچه دارد در اختیار جانداران می‌گذارد و زنانی چون مادر که هم چون زمین، مهربان و فروتنند، مهر می‌ورزند بدون این که چشم به راه پاسخی مهرانگیز باشند.
زن و زمین همسانی‌های بسیاری دارند.
زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش هستند، زندگی از زن و زمین است که جریان دارد.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
سپندارمز روز خیز ای نگار،
سپند آر ما را و جام می آر.
می آر از پی آن که بی می‌‌نشد،
دلی شادمان و تنی شادخوار.
سپند آر پی آن که چشم بدان،
بگرداند ایزد ازین روزگار.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
ورز زمین کن.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (شهریور) اندر شوی شادخوار،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.
🌺 گل بیدمشک نماد سپندارمزد امشاسپند است.
@khashatra
#پرسش
اگربرابر دین زرتشت مرتو خودش بتواند خوب را از بد تشخیص دهد ،
پس دین برای چه آمده است؟
آیا همه ی مرتوگان به یک اندازه می توانند ، خوب و بد را از هم تشخیص دهند؟
پاسخ :
در بینشِ آموزگار ایرانی «اشو زرتشت» ، نخستین بار واژه ی دین ،
نمودارو بیان شده که در اوستا به ریختِ(شکل) «دَاِنَه» daena آمده است.
این واژه به چِم وجدان آگاه و بیدار ، نیروی تشخیص خوب از بد آمده است.
فلسفه ی دین زرتشت ، نخست به نیکی های مرتوگانی(بشری) ، با پدیدار شدن در اندیشه ، گفتار و کردار سخن می گوید.
آن گاه به شیوه ی تمیز و شناخت خوبی ها از بدی ها می پردازد.
بینش اشوزرتشت به مرتو سفارش می کند که ؛
نخست به دانش روی آورد و پس از دانایی ، با خرد رسای خویش راه درست و نیک را در پرتو آزادی برای خویش برگزیند.
ناگفته پیداست که جهان بینی ویژه این دین شایسته نمی داند تا به شخص دانا که خود می تواند خوب را از بد تشخیص دهد دستوری (:احکامی) داشته باشد.
( امر و نهی کند ) و تنگنا (:محدودیت) برپا کند.
تا او بی اختیار آن چه را که دین بیان کرده است بی چون و چرا بپذیرد.
تشخیص خوب و بد در زندگی مَرتوگان به بینش اشو زرتشت ،
هماهنگ با دانش روز ، خرد همگانی و جهانی است.
بنابراین چنان چه دانشِ روز ، نیکی ها را شناسایی نکند ، تا در بخش های گوناگون هازمانی (:اجتماعی) ، بهداشتی ، زیستی ، اقتصادی ، حقوقی و قوانین مدنی آن را ،
به مرتوگان در دنیا پیشنهاد کند ، پس دانش اندوزی و دانایی چه ارزشی خواهد داشت؟
آیا درست است که مَرتوگان به جای فراگیری دانش های گوناگون ،
تنها به سراغ احکام و دستورهای دینی رفته و نیکی ها را ، تنها به تایید نوشته های برگرفته از باور چندین سده پیش برگزینند!؟
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روان شاد :
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
اگربرابر دین زرتشت مرتو خودش بتواند خوب را از بد تشخیص دهد ،
پس دین برای چه آمده است؟
آیا همه ی مرتوگان به یک اندازه می توانند ، خوب و بد را از هم تشخیص دهند؟
پاسخ :
در بینشِ آموزگار ایرانی «اشو زرتشت» ، نخستین بار واژه ی دین ،
نمودارو بیان شده که در اوستا به ریختِ(شکل) «دَاِنَه» daena آمده است.
این واژه به چِم وجدان آگاه و بیدار ، نیروی تشخیص خوب از بد آمده است.
فلسفه ی دین زرتشت ، نخست به نیکی های مرتوگانی(بشری) ، با پدیدار شدن در اندیشه ، گفتار و کردار سخن می گوید.
آن گاه به شیوه ی تمیز و شناخت خوبی ها از بدی ها می پردازد.
بینش اشوزرتشت به مرتو سفارش می کند که ؛
نخست به دانش روی آورد و پس از دانایی ، با خرد رسای خویش راه درست و نیک را در پرتو آزادی برای خویش برگزیند.
ناگفته پیداست که جهان بینی ویژه این دین شایسته نمی داند تا به شخص دانا که خود می تواند خوب را از بد تشخیص دهد دستوری (:احکامی) داشته باشد.
( امر و نهی کند ) و تنگنا (:محدودیت) برپا کند.
تا او بی اختیار آن چه را که دین بیان کرده است بی چون و چرا بپذیرد.
تشخیص خوب و بد در زندگی مَرتوگان به بینش اشو زرتشت ،
هماهنگ با دانش روز ، خرد همگانی و جهانی است.
بنابراین چنان چه دانشِ روز ، نیکی ها را شناسایی نکند ، تا در بخش های گوناگون هازمانی (:اجتماعی) ، بهداشتی ، زیستی ، اقتصادی ، حقوقی و قوانین مدنی آن را ،
به مرتوگان در دنیا پیشنهاد کند ، پس دانش اندوزی و دانایی چه ارزشی خواهد داشت؟
آیا درست است که مَرتوگان به جای فراگیری دانش های گوناگون ،
تنها به سراغ احکام و دستورهای دینی رفته و نیکی ها را ، تنها به تایید نوشته های برگرفته از باور چندین سده پیش برگزینند!؟
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روان شاد :
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. پنج شنبه ۲۹ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۲۰ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز خورداد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
آدینه ۳۰ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۱ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ خورداد = هَئورتات ، رسایی و کمال.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز خورداد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
آدینه ۳۰ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۱ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ خورداد = هَئورتات ، رسایی و کمال.
@khashatra
#خورداد_امشاسپند
خورداد پنجمین امشاسپند و پاس دارنده‌ی آب ها و سرسبزی است.
آب در كنار سه آخشیج دیگر (خاک، هوا، آتش) در میان ایرانیان باستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است.
وجود ایزدان گوناگون موكل بر آن و نوشته‌های ایرانی و انیرانی همه گواه اهمیت این آخشیج است در میان ایرانیان باستان و زرتشتیان، زاستار (:طبیعت) در نظر ایرانیان جایگاه والایی دارد و عناصر آن شایسته ی گرامی داشت و دارای تقدس ویژه‌ای است. آب، باد، خاک و آتش در دین اشوزرتشت و در فرهنگ و سنت ایرانی چهار آخشیج سپند است كه برای هر یک از آن ها فرشته‌ی ویژه‌ای تعیین شده و خویش کاری فرد زرتشتی است که محیط زیست را در حد توان پاک نگاه دارد.
آب نه تنها سپند است بلكه آشامیده شده و در امور جاری زندگی به مصرف می‌رسد. عنصری كه وحدت آن نماد یكتایی اهورامزدا و كثرت آن جلوه‌گاه تمام پدیده‌های جهان هستی است، از چكه‌ی باران تا اقیانوس پهناور و از آب آرام چاه تا سیل جاری در بستر رودها موجد و مولد زندگی است.
در ایران باستان تا به امروز ماه سوم سال و روز ششم هر ماه خورداد نام دارد.
یشت چهارم كه به نام خورداد یشت خوانده می‌شود، به طوری كه این فرشته در جهان مینوی نماد كمال اهورامزدا و در جهان جسمانی نگهبان آب است.
خورداد در اوستا «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» به چم رسایی و کمال است که در گات ها یکی از فروزه‌های اهورا مزدا و در اوستای نو نام یکی از هفت امشاسپند و نماد رسایی اهورا مزدا است.
بخش هئوروه که صفت است به چم رسا، همه، درست و کامل.
بخش دوم تات که پسوند است برای اسم، بنابراین هئوروتات به چم کمال و رسایی است.
خورداد نماینده رسایی و کمال اهورامزداست.
خورداد، امشاسپند بانویی است که نگهداری از آب‌ها در این جهان، خویش کاری اوست و کسان را در چیرگی بر تشنگی یاری می‌کند از این روی در آیین، به هنگام نوشیدن آب از او به نیکی یاد می‌شود و در گیتی به نگهبانی آب گماشته شده است.
ایزدان تیر و باد و فروردین از همکاران خورداد هستند.
در گات ها، از خورداد و اَمُرداد پیوسته در کنار یک دیگر یاد می‌شود و در اوستای نو نیز این دو امشاسپند، پاس دارنده ی آب‌ها و گیاهان‌اند که به یاری مردمان می‌آیند و تشنگی و گرسنگی را شکست می‌دهند.
در یسنا، هات ۴۷، آمده‌است که اهورامزدا رسایی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه و گفتار و کردارش برابر آیین راستی است.
در متن‌های کهن امشاسپند خورداد : چهارمین یشت از یشت های بیست و یک گانه‌ی اوستا، ویژه ستایش و نیایش امشاسپند بانو خورداد است که در آن یشت از زبان اهورا مزدا یادآور می‌شود که «… یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خورداد را برای مردمان اشون بیافریدم…» و سپس تاکید می‌شود هر آن کس که خورداد را بستاید همانند آن است که همه ی امشاسپندان را ستایش کرده است.
در بندهش نیز درباره ی خورداد آمده‌است : «… ششم از مینویان، خورداد است؛ او از آفرینش گیتی، آب را به خویش پذیرفت..»، چنین گوید : هستی، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست…»
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
خورداد روز داد نباشد كه بامداد،
از لهو و خرمی بستانی ز باده داد.
از باده جوی شادی و از باده باش خوش،
بی‌باده این جهان، صنما بادگیر، باد.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
جوی کن.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (خورداد) جوی نوین کن روان،
(امرداد) بیخ نو اندر نشان.
🌺 گل سوسن نماد خورداد امشاسپند است.
@khashatra
خورداد پنجمین امشاسپند و پاس دارنده‌ی آب ها و سرسبزی است.
آب در كنار سه آخشیج دیگر (خاک، هوا، آتش) در میان ایرانیان باستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است.
وجود ایزدان گوناگون موكل بر آن و نوشته‌های ایرانی و انیرانی همه گواه اهمیت این آخشیج است در میان ایرانیان باستان و زرتشتیان، زاستار (:طبیعت) در نظر ایرانیان جایگاه والایی دارد و عناصر آن شایسته ی گرامی داشت و دارای تقدس ویژه‌ای است. آب، باد، خاک و آتش در دین اشوزرتشت و در فرهنگ و سنت ایرانی چهار آخشیج سپند است كه برای هر یک از آن ها فرشته‌ی ویژه‌ای تعیین شده و خویش کاری فرد زرتشتی است که محیط زیست را در حد توان پاک نگاه دارد.
آب نه تنها سپند است بلكه آشامیده شده و در امور جاری زندگی به مصرف می‌رسد. عنصری كه وحدت آن نماد یكتایی اهورامزدا و كثرت آن جلوه‌گاه تمام پدیده‌های جهان هستی است، از چكه‌ی باران تا اقیانوس پهناور و از آب آرام چاه تا سیل جاری در بستر رودها موجد و مولد زندگی است.
در ایران باستان تا به امروز ماه سوم سال و روز ششم هر ماه خورداد نام دارد.
یشت چهارم كه به نام خورداد یشت خوانده می‌شود، به طوری كه این فرشته در جهان مینوی نماد كمال اهورامزدا و در جهان جسمانی نگهبان آب است.
خورداد در اوستا «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» به چم رسایی و کمال است که در گات ها یکی از فروزه‌های اهورا مزدا و در اوستای نو نام یکی از هفت امشاسپند و نماد رسایی اهورا مزدا است.
بخش هئوروه که صفت است به چم رسا، همه، درست و کامل.
بخش دوم تات که پسوند است برای اسم، بنابراین هئوروتات به چم کمال و رسایی است.
خورداد نماینده رسایی و کمال اهورامزداست.
خورداد، امشاسپند بانویی است که نگهداری از آب‌ها در این جهان، خویش کاری اوست و کسان را در چیرگی بر تشنگی یاری می‌کند از این روی در آیین، به هنگام نوشیدن آب از او به نیکی یاد می‌شود و در گیتی به نگهبانی آب گماشته شده است.
ایزدان تیر و باد و فروردین از همکاران خورداد هستند.
در گات ها، از خورداد و اَمُرداد پیوسته در کنار یک دیگر یاد می‌شود و در اوستای نو نیز این دو امشاسپند، پاس دارنده ی آب‌ها و گیاهان‌اند که به یاری مردمان می‌آیند و تشنگی و گرسنگی را شکست می‌دهند.
در یسنا، هات ۴۷، آمده‌است که اهورامزدا رسایی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه و گفتار و کردارش برابر آیین راستی است.
در متن‌های کهن امشاسپند خورداد : چهارمین یشت از یشت های بیست و یک گانه‌ی اوستا، ویژه ستایش و نیایش امشاسپند بانو خورداد است که در آن یشت از زبان اهورا مزدا یادآور می‌شود که «… یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خورداد را برای مردمان اشون بیافریدم…» و سپس تاکید می‌شود هر آن کس که خورداد را بستاید همانند آن است که همه ی امشاسپندان را ستایش کرده است.
در بندهش نیز درباره ی خورداد آمده‌است : «… ششم از مینویان، خورداد است؛ او از آفرینش گیتی، آب را به خویش پذیرفت..»، چنین گوید : هستی، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست…»
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
خورداد روز داد نباشد كه بامداد،
از لهو و خرمی بستانی ز باده داد.
از باده جوی شادی و از باده باش خوش،
بی‌باده این جهان، صنما بادگیر، باد.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
جوی کن.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (خورداد) جوی نوین کن روان،
(امرداد) بیخ نو اندر نشان.
🌺 گل سوسن نماد خورداد امشاسپند است.
@khashatra
#پرسش
فاتحه ی زرتشتیان چگونه ست؟
پاسخ :
زرتشتیان بر مزار درگذشتگان و پس از آن در آیین های دینی که بر پا می گردد به گوش اوستایی چنین می سرایند:
«ایریس. تَنام. اوروانًو. یَزَه مَییده.یا.اَشَه اونام.فرَوَشَه یو»
برگردان آن :
به روان آزاد شده و فروهر نیکوکاران درود باد.
وپس از آن سه بار سرود اشم وهو را می سرایند.
اَشِم . وُهو . وَهیشتِم. اَستی.
اوشْتا . اَستی.
اوشتا . اَهمائی . هْیَت . اَشایی. وَهیشْتائی . اَشِـم. .
اشویی نیک است. بهترین است. خوش بختی است.
خوش بختی راستین ازآن کسی است
که خاستار بهترین اشویی باشد
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
فاتحه ی زرتشتیان چگونه ست؟
پاسخ :
زرتشتیان بر مزار درگذشتگان و پس از آن در آیین های دینی که بر پا می گردد به گوش اوستایی چنین می سرایند:
«ایریس. تَنام. اوروانًو. یَزَه مَییده.یا.اَشَه اونام.فرَوَشَه یو»
برگردان آن :
به روان آزاد شده و فروهر نیکوکاران درود باد.
وپس از آن سه بار سرود اشم وهو را می سرایند.
اَشِم . وُهو . وَهیشتِم. اَستی.
اوشْتا . اَستی.
اوشتا . اَهمائی . هْیَت . اَشایی. وَهیشْتائی . اَشِـم. .
اشویی نیک است. بهترین است. خوش بختی است.
خوش بختی راستین ازآن کسی است
که خاستار بهترین اشویی باشد
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز خورداد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. آدینه ۳۰ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۲۱ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ خورداد = هَئورتات ، رسایی و کمال. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز اَمُرداد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
شنبه ۱ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۲ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ اَمُرداد = بی مرگی و جاودانگی.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز اَمُرداد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
شنبه ۱ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۲ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ اَمُرداد = بی مرگی و جاودانگی.
@khashatra
#امرداد_امشاسپند
خویش کاری اَمُرداد امشاسپند در جهان استومند (مادی) نگهبانی از گیاهان روی زمین و سرسبز و بارور نگاه داشتن آن ها ست و با توجه به این که وی نماد جاودانگی و بی‌مرگی و جوانی همیشگی است.
مسعود سعد سلمان گوید :
«روز اَمُرداد مژده داد بدان،
که جهان شد به طبع باز جوان.»
در بندهش درباره ی این امشاسپندبانو می‌خوانیم : «اَمُرداد بی‌مرگ سرور گیاهان بی‌شمار است زیرا او را به گیتی گیاه خویش است.
گیاهان را رویاند و رمه گوسفند را افزاید؛ زیرا همه ی دام‌ها از او خورند و زیست کنند.
به فَرَشکَرت (تازه کردن جهان)، سوشیانت و نوسازی جهان نیز اَنوش از اَمُرداد آرایند.
اگر کسی گیاه را رامش و خرمی بخشد یا بیازارد، آن گاه اَمُرداد از او آسوده یا آزرده می‌شود.
اَمُرداد امشاسپند همیشه با خورداد امشاسپند (نگهبان آب) همراه است.
در جهان خاکی، نگهبانی گیاهان و رستنی‌ها به او سپرده شده است.
اَمِرتات: جاودانگی، ماندگار و بی‌مرگی نام هفتمین روز از هر ماه در گاه شمار زرتشتی و نام پنچمین ماه است. اَ، واگ (واژه) نفی هست، مِر: به چم مردن و مرگ، تات. پسوند اَمُرداد به پارسی آمده است.
در آفرینش نگهبان گیاهان و رستنی هست، دو گام امشاسپندان خورداد و اَمُرداد به هم پیوسته هستند.
آدمی بتواند این دو رده از زندگی را به وارستگی برساند و به رسایی برسد خود به خود به بی مرگی و جاودانگی هم خواهد رسید.
اهورامزدا خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی می‌بخشد که در دنیا اندیشه و گفتار و کردارش نیک باشد.
چه نیکوست در این روز به آینده اندیشیدن و برای آینده برنامه‌ریزی کردن.
در اوستا اَمَرتات و در فارسی اَمُرداد بنابراین اَمُرداد یعنی بی مرگی و آسیب ندیدنی یا جاودانی.
پس واژه ی “مرداد” در ادب مزدیسنا جایی ندارد.
اَمُرداد یکی از امشاسپندان است که نگهبانی گیاهان با اوست.
همیشه با امشاسپند هَه‌اُروتات یا خورداد هستند.
در گاه شمار سی روزه ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
فرارسیدن روز اَمُرداد در ماه اَمُرداد را جشن اَمُردادگان می‌نامند.
در گات ها، یسنا ٥١ ، بند ٧ می‌خوانیم :
كس به هفت رده، اهورامزدا، روان، نیک اندیشی، بهترین راستی، شهریاری مینوی، آرمان سپند، رسایی و بالندگی بی مرگی، جاودانگی برسد و بر راه آیین راستی مى‌رود، از بخشایش دو مینویی اهورامزدا به پاداش خواهد رسید خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را دارا مى شود.
«مسعود سعد» می‌سراید :
روز اَمُرداد مژده داد بداند،
كه جهان شد به طبع باز خواند.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش ؛
روز اَمُرداد مژده داد بدان،
كه جهان شد به طبع باز جوان.
عدل بارید بر جهان یک سر،
دولت و ملک شهریار جهان.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
دار و درخت بنشان.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (خورداد) جوی نوین کن روان، اَمُرداد بیخ نو اندر نشان.
🌺 گل چمبک نماد اَمُرداد امشاسپند است.
@khashatra
خویش کاری اَمُرداد امشاسپند در جهان استومند (مادی) نگهبانی از گیاهان روی زمین و سرسبز و بارور نگاه داشتن آن ها ست و با توجه به این که وی نماد جاودانگی و بی‌مرگی و جوانی همیشگی است.
مسعود سعد سلمان گوید :
«روز اَمُرداد مژده داد بدان،
که جهان شد به طبع باز جوان.»
در بندهش درباره ی این امشاسپندبانو می‌خوانیم : «اَمُرداد بی‌مرگ سرور گیاهان بی‌شمار است زیرا او را به گیتی گیاه خویش است.
گیاهان را رویاند و رمه گوسفند را افزاید؛ زیرا همه ی دام‌ها از او خورند و زیست کنند.
به فَرَشکَرت (تازه کردن جهان)، سوشیانت و نوسازی جهان نیز اَنوش از اَمُرداد آرایند.
اگر کسی گیاه را رامش و خرمی بخشد یا بیازارد، آن گاه اَمُرداد از او آسوده یا آزرده می‌شود.
اَمُرداد امشاسپند همیشه با خورداد امشاسپند (نگهبان آب) همراه است.
در جهان خاکی، نگهبانی گیاهان و رستنی‌ها به او سپرده شده است.
اَمِرتات: جاودانگی، ماندگار و بی‌مرگی نام هفتمین روز از هر ماه در گاه شمار زرتشتی و نام پنچمین ماه است. اَ، واگ (واژه) نفی هست، مِر: به چم مردن و مرگ، تات. پسوند اَمُرداد به پارسی آمده است.
در آفرینش نگهبان گیاهان و رستنی هست، دو گام امشاسپندان خورداد و اَمُرداد به هم پیوسته هستند.
آدمی بتواند این دو رده از زندگی را به وارستگی برساند و به رسایی برسد خود به خود به بی مرگی و جاودانگی هم خواهد رسید.
اهورامزدا خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی می‌بخشد که در دنیا اندیشه و گفتار و کردارش نیک باشد.
چه نیکوست در این روز به آینده اندیشیدن و برای آینده برنامه‌ریزی کردن.
در اوستا اَمَرتات و در فارسی اَمُرداد بنابراین اَمُرداد یعنی بی مرگی و آسیب ندیدنی یا جاودانی.
پس واژه ی “مرداد” در ادب مزدیسنا جایی ندارد.
اَمُرداد یکی از امشاسپندان است که نگهبانی گیاهان با اوست.
همیشه با امشاسپند هَه‌اُروتات یا خورداد هستند.
در گاه شمار سی روزه ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
فرارسیدن روز اَمُرداد در ماه اَمُرداد را جشن اَمُردادگان می‌نامند.
در گات ها، یسنا ٥١ ، بند ٧ می‌خوانیم :
كس به هفت رده، اهورامزدا، روان، نیک اندیشی، بهترین راستی، شهریاری مینوی، آرمان سپند، رسایی و بالندگی بی مرگی، جاودانگی برسد و بر راه آیین راستی مى‌رود، از بخشایش دو مینویی اهورامزدا به پاداش خواهد رسید خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را دارا مى شود.
«مسعود سعد» می‌سراید :
روز اَمُرداد مژده داد بداند،
كه جهان شد به طبع باز خواند.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش ؛
روز اَمُرداد مژده داد بدان،
كه جهان شد به طبع باز جوان.
عدل بارید بر جهان یک سر،
دولت و ملک شهریار جهان.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
دار و درخت بنشان.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (خورداد) جوی نوین کن روان، اَمُرداد بیخ نو اندر نشان.
🌺 گل چمبک نماد اَمُرداد امشاسپند است.
@khashatra
#پرسش
واژه ی "خرفستر = موجودات موذی" در اوستا آمده و گویا سفارش به نابودی آن‌ها شده است ، با توجه به دانش کنونی آیا این کار از نمونه‌های خرافات نیست؟
پاسخ:
چنان که اشاره کردید در بخش‌هایی از اوستا ، «خرفستران» نام موجودات موذی در زندگی مرتوگان ، می‌باشند که چنان چه به آسایش مرتوگان آسیب برسانند ، بی گمان بایستی آن ها را از بین برد.
موجوداتی مانند پشه مالاریا اگر در محل زیست ، مرتوگان از بین نرود بی‌گمان بیماری «مالاریا» ، گسترش خواهد یافت و پشه ی تولید کننده بیماری پوستی «سالک» نیز چنین است.
موجودات و جانورانی دیگر نیز چنین ویژگی‌هایی ، را داشته‌اند که در آن زمان اوستا به آن اشاره کرده است.
گفتنی ست تنها موجوداتی که به جایگاه زندگی مرتو آمده و در پی آسیب به زندگی مرتوگان می‌باشند ، خرفستر (:موجود موذی) نام داشته است.
همانند پیروان برخی از ادیان و اقوام که با نگرش استوره‌ای و ترادادی روزگاران گذشته ی خویش ، کشتن مار و یا ، آسیب رساندن به سگ که حیوان بسیار وفاداری ست را سفارش کرده اند.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
واژه ی "خرفستر = موجودات موذی" در اوستا آمده و گویا سفارش به نابودی آن‌ها شده است ، با توجه به دانش کنونی آیا این کار از نمونه‌های خرافات نیست؟
پاسخ:
چنان که اشاره کردید در بخش‌هایی از اوستا ، «خرفستران» نام موجودات موذی در زندگی مرتوگان ، می‌باشند که چنان چه به آسایش مرتوگان آسیب برسانند ، بی گمان بایستی آن ها را از بین برد.
موجوداتی مانند پشه مالاریا اگر در محل زیست ، مرتوگان از بین نرود بی‌گمان بیماری «مالاریا» ، گسترش خواهد یافت و پشه ی تولید کننده بیماری پوستی «سالک» نیز چنین است.
موجودات و جانورانی دیگر نیز چنین ویژگی‌هایی ، را داشته‌اند که در آن زمان اوستا به آن اشاره کرده است.
گفتنی ست تنها موجوداتی که به جایگاه زندگی مرتو آمده و در پی آسیب به زندگی مرتوگان می‌باشند ، خرفستر (:موجود موذی) نام داشته است.
همانند پیروان برخی از ادیان و اقوام که با نگرش استوره‌ای و ترادادی روزگاران گذشته ی خویش ، کشتن مار و یا ، آسیب رساندن به سگ که حیوان بسیار وفاداری ست را سفارش کرده اند.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز اَمُرداد امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. شنبه ۱ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۲۲ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ اَمُرداد = بی مرگی و جاودانگی. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز دی به آذر از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
یک شنبه ۲ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۳ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ دی به آذر = آفریدگار.
✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز دی به آذر از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
یک شنبه ۲ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۳ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ دی به آذر = آفریدگار.
✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.
@khashatra
#دی_به_آذر
دی به آذر، روز هشتم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام‌های اهورامزداست.
«دی» (اوستایی:«دَثوش») به چم (:معنی) پروردگار، دادار، آفریننده و جهاندار زیبایی‌ها است.
در گاه شماری زرتشتی، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می‌شود، سه روز دیگر به نام اهورامزدای بی‌همتاست که به واژه‌ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.
در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته می‌شود.
روزهای هشتم، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر، روز هشتم هر ماه، دی به مهر، روز پانزدهم از هرماه، دی به دین، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژه‌ی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.
روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی، به آتشکده رفتن، آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش ؛
روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی،
ای ترک، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
سر شوی و موی و ناخن پیرای،
🌺 گل بادرنگ بویه نماد دی به آذر است.
@khashatra
دی به آذر، روز هشتم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام‌های اهورامزداست.
«دی» (اوستایی:«دَثوش») به چم (:معنی) پروردگار، دادار، آفریننده و جهاندار زیبایی‌ها است.
در گاه شماری زرتشتی، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می‌شود، سه روز دیگر به نام اهورامزدای بی‌همتاست که به واژه‌ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.
در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته می‌شود.
روزهای هشتم، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر، روز هشتم هر ماه، دی به مهر، روز پانزدهم از هرماه، دی به دین، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژه‌ی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.
روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی، به آتشکده رفتن، آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش ؛
روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی،
ای ترک، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
سر شوی و موی و ناخن پیرای،
🌺 گل بادرنگ بویه نماد دی به آذر است.
@khashatra
#پرسش
آیا اشو زرتشت ادعا می کند دین زرتشتی دین کاملی است؟
اگر این ادعا را دارد دلیلش چیست؟
پاسخ :
✅ اشو زرتشت در سروده هایش ، هیچ گونه هماورد خواهی(:ادعایی) ، در هیچ موردی نکرده است.
او بامرتوها (:مردم ) سخن می گوید و باور دارد که ، همه با آزادی واختیار ، در هر زمان و هر جایگاهی که باشند ، پروانه (: اجازه) دارند به ارزش های مرتوگانی(:انسانی) برسند.
هرکس شایستگی دارد با داشتن رفتار و کردار نیک و سخنی شیوا و درست ، که برگرفته از اندیشه ی نیک و خرد رسا است زندگی خویش را سپری کند.
و این شیوه برای رسیدن به جایگاه باشکوه مرتوگانی بسنده است.
✔️ رسایی (:کامل بودن) یک دین به چَم (:معنی) چیست؟
بزرگمهرمی گوید :
« همه چیز را همگان دانند و همگان تاکنون از مادر نزاده اند».
اگر بپذیریم که جهان در روزگاری به دین و فلسفه ای رسا ،
برای زندگی مرتوگان (:بشر) دست یافته است ، از آن پس به هیچ نسک (:کتاب) ، آموزشگاه ، دانشگاه ، پژوهش و دانشمندی نیاز نخواهیم داشت تا برآن شوند که ،
راه کاری تازه و گویا برای زندگی مرتوگان پدید آورند و او را به سوی رسایی (:تکامل) و پیشرفت رهنمون باشند.
اشو زرتشت با پدیدار ساختن آموزه هایی که بنیان آن راستی ، برابری ، آزادی و خردمندی است ، به خرد هر مَرتو (:انسان) ، پروانه می دهد که در هر مکان با یاری از دانش زمان ، رسا بودن زندگی خویش و دیگران را اندک اندک آزمایش کند ، نه این که چشم بسته ، با پندار به این که کدام دین و سخنانی ، بالاتر وکامل تر است! به آن روی آورد.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
آیا اشو زرتشت ادعا می کند دین زرتشتی دین کاملی است؟
اگر این ادعا را دارد دلیلش چیست؟
پاسخ :
✅ اشو زرتشت در سروده هایش ، هیچ گونه هماورد خواهی(:ادعایی) ، در هیچ موردی نکرده است.
او بامرتوها (:مردم ) سخن می گوید و باور دارد که ، همه با آزادی واختیار ، در هر زمان و هر جایگاهی که باشند ، پروانه (: اجازه) دارند به ارزش های مرتوگانی(:انسانی) برسند.
هرکس شایستگی دارد با داشتن رفتار و کردار نیک و سخنی شیوا و درست ، که برگرفته از اندیشه ی نیک و خرد رسا است زندگی خویش را سپری کند.
و این شیوه برای رسیدن به جایگاه باشکوه مرتوگانی بسنده است.
✔️ رسایی (:کامل بودن) یک دین به چَم (:معنی) چیست؟
بزرگمهرمی گوید :
« همه چیز را همگان دانند و همگان تاکنون از مادر نزاده اند».
اگر بپذیریم که جهان در روزگاری به دین و فلسفه ای رسا ،
برای زندگی مرتوگان (:بشر) دست یافته است ، از آن پس به هیچ نسک (:کتاب) ، آموزشگاه ، دانشگاه ، پژوهش و دانشمندی نیاز نخواهیم داشت تا برآن شوند که ،
راه کاری تازه و گویا برای زندگی مرتوگان پدید آورند و او را به سوی رسایی (:تکامل) و پیشرفت رهنمون باشند.
اشو زرتشت با پدیدار ساختن آموزه هایی که بنیان آن راستی ، برابری ، آزادی و خردمندی است ، به خرد هر مَرتو (:انسان) ، پروانه می دهد که در هر مکان با یاری از دانش زمان ، رسا بودن زندگی خویش و دیگران را اندک اندک آزمایش کند ، نه این که چشم بسته ، با پندار به این که کدام دین و سخنانی ، بالاتر وکامل تر است! به آن روی آورد.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز دی به آذر از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. یک شنبه ۲ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۲۳ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ دی به آذر = آفریدگار. ✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز آذر ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
دو شنبه ۳ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۴ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ آذر = آتر ، آدر ، آگر ، آتش.
✔️ روز ديدار پیر مراد در شهر یزد.
✔️ جشن آذرگان خجسته وهمایون باد.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز آذر ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
دو شنبه ۳ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۴ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ آذر = آتر ، آدر ، آگر ، آتش.
✔️ روز ديدار پیر مراد در شهر یزد.
✔️ جشن آذرگان خجسته وهمایون باد.
@khashatra
#آذر_ایزد
ایزد آذر از بزرگ ترین ایزدان دین زرتشتی ست و آن نگهبان آتش است.
آذر از آفریده‌های بزرگ اهورامزد است.
زرتشتیان، در تاریخ خود «آتش» را به مانند پرچم سپندینه می‌دانند و آذر ایزدی است نگهبان. و نماد پایداری و استواری دین زرتشتی.
در فرهنگ ایران، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی با ارزش است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد.
«آذر» در اوستا «آترَ»، نهمین روز از هر ماه سی روزه و نهمین ماه در سال نمای زرتشتی به این نام است.
آذر ایزد نگاهبان آتش و فروزه‌ی اهورامزداست از این رو گاه او را در شمار امشاسپندان آورده‌اند.
آذر به چم آتش و گرما و نیروی داخلی برای جنبش و حرکت است. ایزد آذر از بزرگ ترین ایزدان دین زرتشتی است و آن نگهبان آتش است.
آتش یكی از آخشیج‌های چهارگانه طبیعت است كه ایرانیان همواره آن‌را پاس می‌داشته‌اند.
چه نیکوست در این روز آتش نیایش خواندن و نیایش به درگاه اهورامزدا.
در فرهنگ ایران، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی با ارزش است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد و با نور خود که نشانی از آذر اهورایی است جان و دل یاران اهورامزدا را روشنایی می‌بخشد پس سوی پرستش اهورامزدا است.
هر زرتشتی برای نیایش باید رو به سوی روشنایی و پشت بر تاریکی کند.
آتش پرستاران در آتشکده از آن پرستاری می‌کنند. جشن آذرگان از جشن‌های ویژه آتش در فرهنگ ایران است.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
ای خرامنده سرو تابان ماه،
روز آذر می چو آذر خواه.
شادمان كن مرا به مِی كه جهان،
شادمان شد به فر دولت شاه.
🌺 گل آفتاب گردان نماد آذر ایزد است.
@khashatra
ایزد آذر از بزرگ ترین ایزدان دین زرتشتی ست و آن نگهبان آتش است.
آذر از آفریده‌های بزرگ اهورامزد است.
زرتشتیان، در تاریخ خود «آتش» را به مانند پرچم سپندینه می‌دانند و آذر ایزدی است نگهبان. و نماد پایداری و استواری دین زرتشتی.
در فرهنگ ایران، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی با ارزش است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد.
«آذر» در اوستا «آترَ»، نهمین روز از هر ماه سی روزه و نهمین ماه در سال نمای زرتشتی به این نام است.
آذر ایزد نگاهبان آتش و فروزه‌ی اهورامزداست از این رو گاه او را در شمار امشاسپندان آورده‌اند.
آذر به چم آتش و گرما و نیروی داخلی برای جنبش و حرکت است. ایزد آذر از بزرگ ترین ایزدان دین زرتشتی است و آن نگهبان آتش است.
آتش یكی از آخشیج‌های چهارگانه طبیعت است كه ایرانیان همواره آن‌را پاس می‌داشته‌اند.
چه نیکوست در این روز آتش نیایش خواندن و نیایش به درگاه اهورامزدا.
در فرهنگ ایران، آتش یکی از پدیده‌های طبیعی با ارزش است چون گرمای زندگی را در کالبد دیگر پدیده‌های هستی جاری می‌سازد و با نور خود که نشانی از آذر اهورایی است جان و دل یاران اهورامزدا را روشنایی می‌بخشد پس سوی پرستش اهورامزدا است.
هر زرتشتی برای نیایش باید رو به سوی روشنایی و پشت بر تاریکی کند.
آتش پرستاران در آتشکده از آن پرستاری می‌کنند. جشن آذرگان از جشن‌های ویژه آتش در فرهنگ ایران است.
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
ای خرامنده سرو تابان ماه،
روز آذر می چو آذر خواه.
شادمان كن مرا به مِی كه جهان،
شادمان شد به فر دولت شاه.
🌺 گل آفتاب گردان نماد آذر ایزد است.
@khashatra
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#آتش_نیایش
🔥 درود بر تو ای آتش 🔥
ای برترین آفریده ی سزاوار ستایش اهورا مزدا.
درود به تو ای آتش،
ای پرتو اهورامزدا،
خشنودی و ستایش آفریدگار و آفریدگانش برساد.
افروخته باش در این خانه پیوسته!
فروزان باش در این خانه!
تا دیر زمان افزاینده باش در این خانه!
به من ارزانی ده.
ای آتش ای پرتو اهورامزدا ؛
آسایش آسان،
پناه آسان،
آسایش فراوان،
فرزانگی، افزونی، شیوایی زبان و هوشیاری روان،
و پس از آن خرد بزرگ و نیک و بی‌زیان،
و پس از آن دلیری مردانه، استواری، هوشیاری و بیداری،
فرزندان برومند و کاردان، کشورداری و انجمن آرا،
بالنده، نیک کردار، آزادی بخش و جوانمرد،
که خانه مرا و ده مرا و شهر مرا و کشور مرا آباد سازند.
و انجمن برادری کشورها و هم بستگی جهانی را فروغ بخشند.
با نوای دل نشین :
روان شاد ؛
موبد مهربان فیروزگری.
@khashatra
🔥 درود بر تو ای آتش 🔥
ای برترین آفریده ی سزاوار ستایش اهورا مزدا.
درود به تو ای آتش،
ای پرتو اهورامزدا،
خشنودی و ستایش آفریدگار و آفریدگانش برساد.
افروخته باش در این خانه پیوسته!
فروزان باش در این خانه!
تا دیر زمان افزاینده باش در این خانه!
به من ارزانی ده.
ای آتش ای پرتو اهورامزدا ؛
آسایش آسان،
پناه آسان،
آسایش فراوان،
فرزانگی، افزونی، شیوایی زبان و هوشیاری روان،
و پس از آن خرد بزرگ و نیک و بی‌زیان،
و پس از آن دلیری مردانه، استواری، هوشیاری و بیداری،
فرزندان برومند و کاردان، کشورداری و انجمن آرا،
بالنده، نیک کردار، آزادی بخش و جوانمرد،
که خانه مرا و ده مرا و شهر مرا و کشور مرا آباد سازند.
و انجمن برادری کشورها و هم بستگی جهانی را فروغ بخشند.
با نوای دل نشین :
روان شاد ؛
موبد مهربان فیروزگری.
@khashatra
#جشن_آذرگان
✅ جشن آذرگان یکی از جشن های ماهانه ی زرتشتیان است که به مناسبت برابری نام روز و ماه جشن گرفته می شود.
و در نهم آذر ماه مزدیسنی برابر با سوم آذر ماه خورشیدی ، جشن آذرگان برگزار می‌شود.
۱
@khashatra
✅ جشن آذرگان یکی از جشن های ماهانه ی زرتشتیان است که به مناسبت برابری نام روز و ماه جشن گرفته می شود.
و در نهم آذر ماه مزدیسنی برابر با سوم آذر ماه خورشیدی ، جشن آذرگان برگزار می‌شود.
۱
@khashatra
✅ آذر ، ایزد ِویژه ی همه ی آتش هاست و از ارج و پاس داشت ویژه ای نسبت به سایر آخشیج ها برخوردار می باشد و «جشن آذرگان» جشنی دیگر از جشن های آتش در گرامی داشت این آخشیج و ایزد منسوب به آن است.
ایرانیان به ویژه زرتشتیان این روز را با شادی و شادمانی و پای کوبی و نیایش و فرآوری خوراک های ویژه و «آفرینگان خوانی» جشن می گیرند.
و هم چون #نوروز و #مهرگان از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده و هست و بر آن ارج می نهند.
در این روز آتشکده ها را آراسته و مراسم ویژه ای برای جشن برگزار می کنند.
پاکی و پاکیزگی ، از جمله ستردن موی و چیدن ناخن در این روز نیک بوده و باورمندند در این روز مشاوره و رایزنی درباره ی امور و دشواری ها به نتیجه ی خوبی می انجامد.
از آن جا كه #آتش بهترين و كارسازترين پاک كننده و هم چنين گرما زاست ، ايرانيان باستان آن را نماد پاكی و روشنايی می دانستند.
از اين روی نياكان ما آتش را به نمايندگی "پاكی و روشنايی روان" هم چون درفشی در آتشكده‌ها نگه می داشتند و هرگز آتش پرست نبوده‌اند!
ولی برخی از روی ناآگاهی ، رشک و كينه و بدون بررسی ساليان دراز به نياكان پاک سرشت ما انگ آتش پرستی زده‌اند.
وانگهی نماد روشنايی در ديگر كيش‌ها از همين نماد آتش و روشنايی #اهورايی اشوزرتشت گرفته شده است ، همانند روشن كردن شَماله (:شمع) در نيايش گاه های ديگر دين‌ها ، كه بازتاب و برگرفته از همين آتش ، آتشكده‌های ايرانی است.
آتش در نزد همگان از روزگاران بسیار کهن تا به امروز مورد توجه ویژه ی همه ی مرتوگان روی زمین با هر باور و آیینی بوده و هست.
📚 بُن مایه :
برگرفته از نسک جشن های ایرانیان.
نوشته ی هاشم رضی.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگ مهر.
۲
@khashatra
(پایان🔺🔺)
ایرانیان به ویژه زرتشتیان این روز را با شادی و شادمانی و پای کوبی و نیایش و فرآوری خوراک های ویژه و «آفرینگان خوانی» جشن می گیرند.
و هم چون #نوروز و #مهرگان از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده و هست و بر آن ارج می نهند.
در این روز آتشکده ها را آراسته و مراسم ویژه ای برای جشن برگزار می کنند.
پاکی و پاکیزگی ، از جمله ستردن موی و چیدن ناخن در این روز نیک بوده و باورمندند در این روز مشاوره و رایزنی درباره ی امور و دشواری ها به نتیجه ی خوبی می انجامد.
از آن جا كه #آتش بهترين و كارسازترين پاک كننده و هم چنين گرما زاست ، ايرانيان باستان آن را نماد پاكی و روشنايی می دانستند.
از اين روی نياكان ما آتش را به نمايندگی "پاكی و روشنايی روان" هم چون درفشی در آتشكده‌ها نگه می داشتند و هرگز آتش پرست نبوده‌اند!
ولی برخی از روی ناآگاهی ، رشک و كينه و بدون بررسی ساليان دراز به نياكان پاک سرشت ما انگ آتش پرستی زده‌اند.
وانگهی نماد روشنايی در ديگر كيش‌ها از همين نماد آتش و روشنايی #اهورايی اشوزرتشت گرفته شده است ، همانند روشن كردن شَماله (:شمع) در نيايش گاه های ديگر دين‌ها ، كه بازتاب و برگرفته از همين آتش ، آتشكده‌های ايرانی است.
آتش در نزد همگان از روزگاران بسیار کهن تا به امروز مورد توجه ویژه ی همه ی مرتوگان روی زمین با هر باور و آیینی بوده و هست.
📚 بُن مایه :
برگرفته از نسک جشن های ایرانیان.
نوشته ی هاشم رضی.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگ مهر.
۲
@khashatra
(پایان🔺🔺)
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز آذر ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. دو شنبه ۳ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۲۴ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ آذر = آتر ، آدر ، آگر ، آتش. ✔️ روز ديدار پیر مراد در شهر یزد. ✔️ جشن آذرگان خجسته وهمایون باد. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز آبان ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
سه شنبه ۴ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۵ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ آبان = آب ها ، فرشته ی نگهبان آب.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز آبان ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
سه شنبه ۴ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۲۵ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ آبان = آب ها ، فرشته ی نگهبان آب.
@khashatra