مخفی شدن از چشم‌های حکومت

✔ خیلی وقتا دوربینهای شهری بدون اینکه بفهمیم حرکاتمون رو دنبال میکنن این ۵ نکته ساده میتونه کمک کنه کمتر به چشم بیای و ردتو سخت تر پیدا کنن

✔ پوشاندن صورت از ماسک کلاه لبه دار عینک آفتابی یا شال برای پنهان کردن صورت استفاده کن.

✔ تغيير لباس لباسهایی با رنگهای معمولی و قابل تعویض بپوش که بتوني سريع عوضشون کنی.

✔ تغییر مسیر و جهت حرکت مسیر مشخص و مستقیم نرو جهت حرکتت رو گه گاه عوض کن.

✔ پرهیز از الگوپذیری از رفتارهای تکراری و قابل پیش بینی خودداری کن مثلا همیشه در یک مسیر یا زمان خاص رفت و آمد نکن

✔ دور زدن نقاط دوربین خیز از کوچه ها مسیرهای فرعی یا نقاط کور که دوربین کمتری دارند استفاده کن

💬💬💬💬💬
📷 Instagram
🚀SafeActivism
💻Website

روایت شما از مقاومت

✔ من اهل یکی از محله‌های قدیمی زاهدانم. ۲۹ سالمه و توی فروشگاه لوازم خانگی کار می‌کنم. درس رو تا دیپلم خوندم، بعدش دیگه زندگی اجازه نداد ادامه بدم. نان درآوردن همیشه اولویت داشت. از وقتی که یادم میاد، ما بلوچ‌ها همیشه گوشه‌نشین بودیم؛ در حاشیه، بی‌صدا. ولی خیزش «زن، زندگی، آزادی» خیلی چیزها را برای ما عوض کرد.

✔ اون جمعه، ۱۸ آذر، مثل همیشه نماز جمعه‌م رو خوندم و همراه بقیه از مسجد بیرون زدم. همه با هم شعار می‌دادیم، علیه خامنه‌ای، سپاه، کل این نظامی که جز درد برامون نداشته. گاهی خیابون عوض می‌کردیم چون نیروهای امنیتی مدام حمله می‌کردن. تیر هوایی می‌زدن و از هیچ تلاشی برای متوقف کردن اعتراضات دست بر نمی‌داشتند.

✔ نزدیک غروب بود که جمعیت شروع کرد به پراکنده شدن. منم مثل بقیه راه افتادم سمت خونه. اما نمی‌دونستم که چند ساعت بود زیر نظر بودم. یه پژو ۴۰۵ کنارم ایستاد، سه تا آدم هیکلی ریختن روم، بدون یه کلمه توضیح. زدند، فحش دادن، دست‌بند زدن، چشم‌هامو بستن و کشوندنم تو ماشین. اونجا هم کتکم زدن، هم تحقیرم کردن؛ فقط چون بلوچ بودم و معترض.

✔ تو بازداشتگاه، از همون اول گفتن اینجا جاییه که همه زبون باز می‌کنن. بهم گفتن باید همه چیزو اعتراف کنم، حتی به کارهایی که نکرده بودم. موبایلمو گرفته بودن، بی رمز، همه‌چیز توش باز بود. اصرار داشتن که با رسانه‌های خارجی در ارتباطم، در صورتی که فقط چند تا فیلم از اعتراضات گرفته بودم. یکی از بازجوها یه کم مهربون‌تر بود، گفت شاید بتونه کمک کنه آزاد بشم. اما باز هم تهدید بود، دائم.

✔ شب اول رو توی یه سلول کثیف گذروندم، دست‌بند هنوز باز نشده بود. غذا آوردن ولی از شدت استرس نمی‌تونستم بخورم. روز بعد، من و چند نفر دیگه رو بردن زندان زاهدان. اونجا تازه فهمیدم کجاییم. بعد از سه هفته با وثیقه آزاد شدم. موبایلم رو هرگز بهم پس ندادن.

✔ الان، از این سیستم درک بیشتری دارم. بازداشت من، شکنجه، تحقیر، همه‌ش منو مقاوم‌تر کرد. الان به بقیه می‌گم که چطور خودشونو محافظت کنن، چون تجربه من نباید بی‌نتیجه بمونه. اعتراض هنوز ادامه داره، و من هم، هرچند محتاط‌تر، ولی قوی‌تر از گذشته همچنان هستم و مبارزه می‌کنم.

💬💬💬💬💬
📷 Instagram
🚀SafeActivism
💻Website