🟣فریب ظاهر سوال‌ها رو نخور!
گاهی ممکنه یه سؤال ساده به‌نظر بیاد: «تو کجا کار می‌کنی؟» یا «مشتریت کی بود؟»
اما اینا می‌تونن بخشی از یه تکنیک فیشینگ یا مهندسی اجتماعی باشن!
حواست باشه سوالات مشکوک رو تشخیص بدی و مراقب باشی اطلاعاتت لای یه گفت‌وگوی عادی لو نره.

چطور خودتو ایمن نگه داری؟

🟣از حالت چت موقت استفاده کن
✔ اگه نمی‌خوای مکالمه‌هات ذخیره بشن یا برای آموزش مدل استفاده بشن، از گزینه‌ی Temporary Chat استفاده کن (تو تنظیمات قابل فعاله).

🟣بعد از مکالمه، تاریخچه رو پاک کن
✔ حتی اگه حالت موقت فعال نباشه، می‌تونی هر مکالمه‌ای رو که خواستی، از بخش تاریخچه حذف کنی. این کار باعث می‌شه اون گفتگوها دیگه توی حافظه نمونه.

🟣اگه خیلی محتاطی، از ابزارهای ناشناس‌سازی استفاده کن
✔ مثلاً موتور جست‌وجوی DuckDuckGo یه ویژگی داره به اسم Duck.ai که پیام‌هات رو بدون اطلاعات شناسایی، به هوش مصنوعی می‌فرسته. البته امکاناتش محدوده ولی برای سوال‌های ساده خیلی خوبه.

🟣مهم‌تر از همه: قبل از فرستادن هر چیز، یه لحظه فکر کن
✔ خودت قضاوت کن که اطلاعاتی که داری می‌فرستی چقدر خصوصیه. اگه حس می‌کنی یه چیزی ممکنه برات دردسر درست کنه، بهتره اصلاً نگیش.
هوش مصنوعی می‌تونه کمک‌کننده باشه، ولی نباید رازدار زندگی‌ت بشه.

🟣 تو مرزها رو مشخص کن، نه اون.

💬💬💬💬💬
📷 Instagram
🚀SafeActivism
💻Website

دوربین های شهری؛ چشم های حکومت

در سال‌های اخیر، جمهوری اسلامی با گسترش دوربین‌های کنترل ترافیک و یا دوربین‌های امنیتی که معمولا مغازه‌دارن در مقابل مکان‌های کسب خودشان نصب می‌کنند، ابزارهایی فراتر از مدیریت شهری در اختیار گرفته است.

دوربین‌های شهری که اغلب به سیستم‌های هوش مصنوعی و تشخیص چهره متصل‌اند، به‌ویژه در زمان اعتراضات، به ابزاری برای شناسایی، ردیابی و بازداشت معترضان تبدیل می‌شوند.

در جریان خیزش ۱۴۰۱، نهادهای امنیتی بارها اقدام به ضبط حافظه دوربین‌های مغازه‌ها، به‌ویژه در شهرهایی چون زاهدان کردند. بسیاری از بازداشت‌ها نه در لحظه حضور در خیابان، بلکه روزها یا هفته‌ها بعد، با استناد به همین تصاویر صورت گرفت. امروز خیابان‌ها، چه از طریق دوربین‌های شهری و چه شخصی، به‌طور کامل تحت نظارت چشم‌های حکومت درآمده‌اند.
اسلاید دوم:

چرا باید مراقب باشیم؟

✔ هر دوربین ترافیکی ممکن است به شبکه‌ای از تحلیل‌گرهای امنیتی وصل باشد.

✔ در موارد متعدد، تصاویر افراد از طریق این دوربین‌ها به نهادهای امنیتی منتقل شده.

✔ شناسایی چهره، لباس، الگوی حرکت و حتی تلفن همراه شما از طریق این سیستم‌ها ممکن است.

✔ حفاظت از هویت فردی در چنین شرایطی، تبدیل به ضرورتی برای حفظ امنیت جمعی شده است.

🟣 در پایین برخی از راه‌های محافظت از خود در برابر این سیستم سرکوب بیان شده است:

🟣اقدام اول – پوشاندن چهره به شیوه‌ی هوشمندانه

✔ از ماسک، کلاه لبه‌دار و عینک آفتابی استفاده کنید تا بیشترین پوشش ممکن فراهم شود.
✔ پوشاندن نواحی چشم، بینی و پیشانی به کاهش دقت سیستم‌های تشخیص چهره کمک می‌کند.
✔ سعی کنید استایل پوشش شما به شکلی باشد که جلب توجه نکنید.
✔ تا زمانی که به منزل یا منطقه امن بعد از اعتراضات نرسیده‌اید از برداشتن نقاب یا ماسک که در طول اعتراضات استفاده کرده‌اید، خودداری کنید.


🟣 اقدام دوم – لباس ساده و بی‌نشانه بپوشید

✔ از پوشیدن لباس‌هایی با طرح خاص، رنگ تند یا دارای نوشته و آرم برندها پرهیز کنید.
✔ سیستم‌های تشخیص، از روی نوشته روی لباس یا کفش هم می‌توانند شما را ردیابی کنند.
✔ بهترین گزینه رنگ لباس در شب، رنگ‌های طیف تیره و در روز، کدهای رنگی مرسوم و معمول عمومی است.،اسلاید پنجم:

🟣اقدام سوم – گوشی همراه، ابزار ردیابی شماست

✔ حتی در حالت خاموش، بعضی گوشی‌ها سیگنال‌هایی ارسال می‌کنند.
✔ گوشی را در حالت پرواز بگذارید.
✔ از به‌همراه داشتن خط موبایل که با نام واقعی یا اطلاعات هویتی‌تان ثبت شده‌اند پرهیز کنید.
✔ برای اطمینان بیشتر مسیریاب گوشی خود را حتما غیرفعال کنید.

🟣اقدام چهارم – دوربین‌ها را نادیده بگیرید، ولی از آن‌ها دوری کنید

✔ هیچ‌گاه روبه‌روی دوربین نایستید یا به آن نگاه مستقیم نداشته باشید.
✔ در صورت امکان، از زوایایی حرکت کنید که دید مستقیم به دوربین وجود ندارد.
✔ همیشه به محل‌های نصب دوربین دقت کنید و مسیر عبورتان را بر اساس آن تنظیم کنید.

🟣اقدام پنجم – حرکت در جمع، نه به تنهایی

✔ همراهی با جمع باعث دشوار شدن شناسایی فردی می‌شود.
✔ اگر همه افراد پوشش مشابه داشته باشند (مثلاً مشکی ساده)، الگوریتم‌های شناسایی ضعیف‌تر عمل می‌کنند.
✔ گروهی حرکت کردن نه‌تنها ایمن‌تر است، بلکه امکان پشتیبانی متقابل را هم فراهم می‌کند.

🟣 در برابر حکومتی که از ابزارهای تکنولوژیک برای سرکوب استفاده می‌کند، آگاهی و احتیاط خودش یک نوع مقاومت است. رعایت این نکات نه‌تنها از شما محافظت می‌کند، بلکه شبکه‌ای از حمایت را برای سایر افراد معترض هم می‌سازد.

💬💬💬💬💬
📷 Instagram
🚀SafeActivism
💻Website

چطور نقض حقوق بشر را گزارش کنیم؟

🟣 در شرایطی که مسیرهای دادخواهی در جمهوری اسلامی بسته یا بی‌اثر شده‌اند، سازمان‌های بین‌المللی از معدود راه‌های باقی‌مانده برای رساندن صدای قربانیان و پیگیری عدالت‌اند. نهادهایی مانند گزارشگر ویژه سازمان ملل، هیات حقیقت‌یاب و کمیته منع شکنجه برای دریافت گزارش‌ها و شهادت‌های مستقیم شکل گرفته‌اند و می‌توانند ناقضان حقوق بشر را زیر فشار بین‌المللی قرار دهند. هر فرد، چه شهروند عادی یا فعال مدنی، می‌تواند بدون عضویت در نهاد خاصی و حتی به‌صورت ناشناس، اطلاعات مربوط به نقض حقوق بشر را به این مراجع ارسال کند. سایت رسمی سازمان ملل و ایمیل‌های اعلام‌شده، امن‌ترین راه‌های ارتباط‌اند و می‌توان با مشورت افراد یا سازمان‌های حقوق بشری معتبر از آن‌ها استفاده کرد.

چطور با این نهادها ارتباط بگیریم؟

🟣 گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران
که وظیفه دارد وضعیت حقوق بشر در ایران را ثبت و گزارش کند
(spsubmission.ohchr.org)

🟣 کمیته‌های تخصصی حقوق بشر:
✔ کمیته رفع تبعیض نژادی: ohchr-petitions@un.org
✔ کمیته رفع تبعیض علیه زنان ohchr-petitions@un.org
✔ کمیته ضد شکنجه ohchr-petitions@un.org
✔ کمیته حقوق کودک ohchr-petitions@un.org
✔ کمیته رفع پیشگیری از شکنجه؛ ohchr-opcat@un.org
✔ کمیته ناپدیدشدن اجباری؛ ohchr-petitions@un.org

برای ارتباط امن با این نهادها، نکات امنیتی زیر را مطالعه کنید

✔ ایمیل امن: از سرویس‌هایی مثل ProtonMail استفاده کنید؛ هرگز از ایمیل شخصی یا کاری مثل Gmail یا Yahoo استفاده نکنید.

✔ رمزگذاری فایل‌ها: مدارک و فایل‌های حساس را با ابزارهایی مثل VeraCrypt یا Cryptomator رمزگذاری کنید. در صورت ناآشنایی، از فردی قابل اعتماد کمک بگیرید.

✔ ابزار امن: از گوشی یا لپ‌تاپ شخصی که قبلاً استفاده شده، برای ارتباط مستقیم استفاده نکنید. ترجیحاً از دستگاه دوم، ایمیل جداگانه، یا VPN امن بهره ببرید.

✔ هشیاری در پیام‌ها: به پیام‌های مشکوک در تلگرام یا اینستاگرام از افراد ناآشنا پاسخ ندهید. پیش از هر اقدامی با فرد مطمئن مشورت کنید.

✔ محرمانگی هویت: اطلاعات هویتی (مثل نام، شماره ملی، آدرس یا عکس چهره) را جداگانه، با احتیاط کامل و فقط در صورت ضرورت و مشورت ارسال کنید. از نام مستعار استفاده کنید.

🟣 در کشوری مانند ایران که حقیقت سرکوب می‌شود و مسیرهای داخلی دادخواهی یا بسته‌اند یا بی‌نتیجه، گزارش‌ کردن نقض حقوق بشر به نهادهای بین‌المللی، یکی از قوی‌ترین و مؤثرترین ابزارها برای ثبت حقیقت، ایجاد فشار جهانی و آغاز مسیر عدالت است. در حالی‌که جمهوری اسلامی به هیچ‌یک از تعهدات خود در قبال حقوق بشر پایبند نیست، هر شهروند یا خانواده‌ی آسیب‌دیده که حقیقت را مستند می‌کند و آن را به نهادهای بین‌المللی می‌رساند، در واقع بخشی از حافظه‌ی جمعی، اسناد رسمی و دادخواهی آینده را می‌سازد. این اقدام شجاعانه و مسئولانه، نه تنها بی‌اهمیت نیست، بلکه می‌تواند در تغییر مسیر تاریخ نقش داشته باشد.

💬💬💬💬💬
📷 Instagram
🚀SafeActivism
💻Website