اگه دستتون به دهنتون میرسه هوای اطرافیانی که درآمدشون توی این وضعیت کم شده داشته باشید یه برادر یه خواهر یه رفیق
هرکی که ممکنه تحت فشار مالی باشه رو باهاش صحبت کنید و اگر قبول کرد پول بهش قرض بدید. خیلیا دارن با بی پولی میجنگن ولی حرفی ازش نمیزنن. شما پیش دستی کنید.

بواسطه این شرایطی که درست کردن نون خیلیا اجر شده و همه رو هم بلاتکلیف گذاشتن ، ولی شما هوای هم دیگه رو داشته باشید

وضعیتی که برای مردم یک کشور ثروتمند درست کردند!

علیرضا نجاتی هنوز بازداشته. 😞

دیگه با هیچ روشی اینستاگرام و توییتر باز نمیشه.
از این همه قلدری عصبانی ام.

این یکی از چندین رپلای این شکلی رو استوری من برای درخواست ازادی علیرضا نجاتیه. علیرضا از قبل قطعی اینترنت درمورد اعتراضات مردم صحبت کرده ۴۰۱ هم همینطور و برای همین در اوج جوونی و امادگی دوبنده تیم ملیو از دست داد. نگاه این ادمها به بازداشت علیرضا نجاتی اینه. یک مساله بی اهمیت!

اونقدر غمگینم که باورم نمیشه میشه اینقدر غمگین بود. فکر میکنم زندگیمو باختم به شرایط به این مملکت به همه چی. خسته شدم واقعا.
من زندگی سختی داشتم همیشه. خیلی سختیا رو تجربه کردم که حتی دلم نمیخواد یک ثانیه بهشون فکر کنم و کمدی برای من همیشه یه پناهگاه امن بود و فک میکنم از دستش دادم. و احساس بیچارگی میکنم.
میدونم خیلیا چیزهای مهمتری از دست دادن ولی دلم میخواد درمورد خودم حرف بزنم. به عنوان یک آدم درهم شکسته که خیلییی برای زندگی سگدو زده خیلی خودشو به نفهمی زده که بتونه از پس زندگی بی رحمش بربیاد و شوخی کنه. من روزهای زیادی غمگین بودم و گریه کردم ولی اون روزها کمدی بود و الان دیگه هیچی نیست.
اونقدر غمگینم که اگر یه روزی بمیرم هرکسی میتونه بگه خود.کشی بوده ولی مطمئن باشید نبوده.
من خیلی جون کندم برای زندگیم و نشده واقعا هیچوقت نشده ...

برادر نوجوونه ... برادر غرق خونه ...

ولی واقعیته ...
Edit: @hadimusavii

این تبلیغ نیست واقعا من از این کانال واقعا خرید کردم قبلا و اللن این پیامو دیدم قلبم شکست. بمیرم برای اونایی که تو این اوضاع درامدشون صفر شده.
اگر دوست داشتید ازشون خرید کنید 😭

وای این شب چقدر تاریک است...

از یاد نبر خون را

تقدیم به شماها که با زندگی در جنگید و کوتاه نمی آیید

من امروز خیلی غمگین بودم. روز سختی بود. خیلی گریه کردم. نمیدونم چرا با اینکه روزهای زیادی غمگین بودم ولی غم برام تکراری نمیشه، با اینکه تمام تلاشمو میکنه توش نیوفتم بازم منو می‌بلعه. به عنوان یک کمدین بی نهایت غمگین نمیدونم باید چی کار کنم. میدونم که میتونم و بلدم که کمدیو به عنوان ابزاری برای ابراز غم استفاده کنم ولی کمدی الان کیلویی چنده؟ کی کمدی میخواد؟ همه از کاری که من می کنم متنفرند. و البته آیندگان هم برام مهم نیستن که بعدا کسی تحسینم کنه و بخاطرش کاری کنم. پس غمم تبدیل به اشک میشه فقط. فقط گریه میکنم. گریه هایی که واقعا بعدش سبک هم نمیشم. کاش میمردم خیلی وقتا اینو با خودم تکرار میکنم‌. شاید دست از سر جنازه ام برمی‌داشتن بالاخره. من اگر مردم خیلی با مردنم شوخی کنید. با همه چیزم خیلی شوخی کنید و روی سنگ قبرم بنویسد دوست داشت زندگی کنه دوست داشت شوخی کنه

حداقل اون ایندگان دیوث بدونن که دلم چی میخواست.

اینم اون چیزیه که میتونید بعد خوندن دری وری هام بهش گوش بدید و شاید شمام خیلی گریه کردید البته برای خودتون نه من

بارون که شروع شد رفتم تو خیابون تنهایی قدم بزنم از سر کوچه یه هندزفری خریدم ارزونترینش وقتی بازش کردم دیدم گوشیم جک ۳.۵ نداره و باید usb-c بخرم. که گرونتر بود. وسط گیرودار باقی پولو کارت به کارت کردن و کارتن هندزفریو از روی میز برداشتن فروشنده پرسید این قبلی چطوری تو کارتنش بود؟ بهش توضیح دادم ولی درست یادم نبود پولو زدم و اومدم ببرون. ده قدم رفتم دیدم گوشی فروشنده هم دستمه و با خودم اوردمش بیرون رفتم پسش دادم. خندیدیم بخاطر این همه اشتباه پشت سر هم. اومدم بیرون خیابونا رو زیر بارون رفتم خیس شدم و گریه کردم حتی یه جای خلوتی نشستم رو زمین و با همه وجودم داد زدم. توی گوشم محمد اصفهانی میخوند: سرو شهید من کفن ندارد ...
برای همه دردهای زندگی خودم گریه کردم. برای همه دردهایی که کشیدم برای درد کشیدن های بقیه برای همه چیز خیلی زیاد گریه کردم حالم خوب نشد حتی یک ذره هم خالی نشدم. برگشتم خونه.
همسایه ام تو پله ها منو دید. بهم گفت خوب باش دوباره بغضم ترکید. برگشتم بالا. مهردادو بغل کردم هیچی نگفتم هیچی نگفت گریه کردیم. همسایه زنگ خونه رو زد برام لوبیاپلو اورده بود. خوشمزه بود خیلی زیاد ولی مهربونیش از همه چیز شیرین تر بود ...
اگر یه روزی یه جایی ازتون پرسیدن بهمن ۱۴۰۴ چه شکلی بود باید بگم یک ساعتش این شکلی بود!

هیچ حرفی ندارم روش فقط تو ذهنم پلی میشه گفتم بذارمش اینجا

ناخدا خورشید غصه اش میگیره ...

دیشب خواب دیدم که بچه دار شدم. هیچ خاطره ای از زایمان نداشتم و به نظرم سخت نبود. دوست داشتم اسمشو بذارم نیکی و مهرداد میگفت یه نیکی تو خونه داریم و نباید اسمشو بذاریم نیکی.
خیلی خوشحال بودیم. ته ذهنم ولی ناخودآگاهم باهام میجنگید که نباید خوشحال شم و از مادر بودن متنفر بودم همیشه و دوست نداشتم بچه دار شم.
بیدار که شدم غمگین بودم چون در دنیای واقعی هرگز اون شادیو تحربه نمیکنم. من هیچ وقت اونقدر با خودم در صلح نیستمه که بچه ایو به این دنیا وارد کنم. این غم‌انگیزه. بعدش برای بچه بی اسمی که من بهش میگفتم نیکی اشک ریختم. بعد برای بچه‌هایی که مادری داشتن و اون مادرها دیگه بچه ای ندارن اشک ریختم.
روز که باید نماد روشنی باشه اینطوری شروع شد. بعد هی اسکرول کردم و هی غصه رو غصه تلنبار شد.
قهوه خوردم نیکیو بغل کردم و غمم فراموش نشد...

گنج تورا ربودند از بهر عشرت خود
قلب تورا شکستند هرکه به نوبت خود

از خیلی قبلتر وقتی اسم وطن پرستی میومد به نشر من این آهنگ از داوود سرخوش وطن پرستانه ترین موسیقی ممکن بود. و همیشه قلبم برای مردم افغانستان می شکست امروز دوباره لابلای موزیک هام شنیدمش و این بار قلبم برای خودمون شکست.
چقدر زندگی سخته. زندگی در این مرز پرگوهر واقعا سخته. کاش غصه هامون تموم شه خدایا