برداشتن کلاهی که بر سر ما رفت‎
امام جمعه #شیراز: #رضا_خان با تمام قلدری‌اش نتوانست عمامه از سر #آخوند بردارد، شما چه جایگاهی دارید که می گویید آخوند باید برود؟
#اخبار_ایران

کاری از #مانا_نیستانی

احوالات ایران (۲)
مانا نیستانی
@mananey

🔹ضیافت آقا‎
#مانانیستانی
#اعتراضات_پاییز_۹۸
#اعتراضات_سراسری
#اخبار_ایران
🌎@Farsi_Iranwire

جامعه جهانی و احوالات ایران
Can’t you see it?
مانا نیستانی
@mananey

معصومه ابتکار دوران انقلاب ۵۷

معصومه ابتکار الان

ابتکار (ابتکارها) دیروز، امروز
مانا نیستانی
@mananey

پنهانش نتوان کرد
طرح بازنشری
مانا نیستانی
@mananey

جلیقه زردهای فرانسوی که این شنبه هم به خیابان آمده اند این بار پلاکارد بزرگی در پاریس با خود آورده آند روی آن نوشته : فرانسه، ایران، عراق و شیلی و لبنان مبارزه یکی است «سرنگونی نیولیبرالیسم»
کارتون بالایی روی پلاکارد هم کاری از مانا نیستانی است.

صداهای غایب
✍️ کاری از مانا نیستانی

aasoo.org/fa/cartons/2460
@NashrAasoo 🔺

🔹ایران از منظر جهان
#مانانیستانی
#اعتراضات_سراسری #اعتراضات_پاییز_۹۸
🌎@Farsi_Iranwire

🖼 کاریکاتور هفته

شدت خشونت نیروهای انتظامی و امنیتی در برخورد با معترضان در اعتراضات هفته گذشته ایران کمسابقه ارزیابی شده است. به گزارش سازمان عفو بین‌الملل حداقل ۱۱۶ تن تنها در کمتر از پنج روز کشته شده‌اند.

اعمال این میزان خشونت از سوی حکومت، موضوع کاریکاتور این هفته مانا نیستانی برای دویچه‌ وله فارسی بوده است که با عنوان «خسته نباشی بابا!» طراحی شده است.

https://p.dw.com/p/3SpN4
@dw_farsi

خسته نباشی بابا!
مانا نیستانی
منتشره در دویچه وله فارسی
@mananey

🔹دستم بگرفت و پا به پا برد
به بهانه راه‌پیمایی حکومتی امروز
#مانانیستانی
#اعتراضات_سراسری #اعتراضات_پاییز_۹۸
@Farsi_Iranwire


امروز راهپیمایی به طرفداری از حکومت برگزارشد. مسوولین (چه کلمه از معنا خالی شده‌ای: پرسیده شده، کسی که پاسخگو بابت کاری است!) در رسانه های حکومتی حمایت تمام جانبه از این رویداد کردند. دوربین های صدا و سیما، اتوبوسهای دولتی، نهادهای ذیربط، فرماندهان سپاه و … تمام انرژی خود را برای تهییج و حمایت از طرفداران حکومت گذاشتند تا با آسودگی در خیابان‌ها قدم بزنند و در دفاع از سیستم محبوب خود شعار بدهند. برخی، راهپیمایان امروز را مشتی حقوق‌بگیر، ساندیسخور، مزدور یا ناچار به شرکت در راهپیمایی رسمی و حکومتی می‌دانند. شایدگروهی از شرکت‌کنندگان واقعا چنین باشند اما تلقی من این است که بخشی از راهپیمایان و درصدی از جمعیت کشور ما (چه میزان را فقط یک رفراندوم آزاد و بی تقلب نمایش خواهد داد) به حکومت و سیستم فعلی واقعا علاقه و باور دارند و بخشی از «مردم واقعی» کشور ما هستند چیزی که متأسفانه مسوولین کشور درباره مخالفان حکومت، فرض ندارند یا به صلاحشان نیست که فرض داشته باشند، این یکی از مشکلات بزرگ من است با سیستم حکومت جمهوری اسلامی ایران. آنها هر که را از سیستم ناراضی باشد، ولایت آقای خامنه‌ای را قبول نداشته باشد یا اساسا ولایت فقیه را بعنوان سیستم حکومتی نپذیرد، جزو مردم و آدمیزاد حسابش نمی‌آورند. هیچ راهی برای پرسشگری رسمی و بی‌تعارف از شخص اول مملکت وجود ندارد (مجلسِ «همیشه چاکررهبری» خبرگان که شوخیست) هیج مسیری برای اعتراض عملی و موثر  (با غر زدن در اینترنت فیلترشده فرق دارد آن هم ثابت شد شیرفلکه اش را هروقت بخواهند می‌بندند) به سیاست‌های حکومت و آن چه بر سر مردم می‌آید گشوده نیست. اگر از افزایش وحشتناک و یکباره قیمت بنزین ناراضی باشی و ماشین خود را به اعتراض در خیابان ترک بکنی تهدید می‌شوی، اگر در خیابان بمانی چماق و  گلوله می‌خوری، اگر در جواب، فریاد بزنی و واکنش بدهی «اغتشاشگر»، «اشرار» یا «مامور تعلیم یافته بیگانه» لقب می‌گیری. 
عباس موسوی سخنگوی وزارت امور خارجه ایران امروز پیش از راهپیمایی حکومتی اعلام کرد: در راهپیمایی امروز «مردم واقعی» شرکت می‌کنند

ترجمه‌اش می‌شود اگر به سیستم اعتراض داشته باشی و مخالف تبعیض ایدئولوژیک و دیکتاتوری نظامی/مذهبی در کشورت باشی اصلا آدم و مردم واقعی به حساب نخواهی آمد.
مشکل اصلی من این نیست که عده‌ای طرفدار این حکومتند (هرچند زیرپرچم آغشته به خون محرومان و معترضانش سینه می‌زنند) مشکل من این تبعیض و تقسیم‌بندی افراد جامعه‌ است به واقعی و غیرواقعی، انسان و غیرانسان آن هم بر اساس میزان مطیع بودن. هر که موافق باشد مردم است، می‌تواند در امنیت در خیابان قدم بزند و شعاربدهد و دوربین صداوسیما و امکانات حکومتی داشته باشد، هر که موافق نباشد اگر از حد غر زدن در توییتر پیش‌تر برود (که البته همان هم می تواند تبعات داشته باشد چنان که برای محمد مساعد و خیلی های دیگر داشت) و جرات کند پا به خیابان بگذارد «واقعی نیست»، انسان نیست، مال این کشور نیست، از امریکا و فرانسه و انگلیس آمده و خط گرفته. باید کوبیدش. باید زندانش کرد، باید حتی کشتش.
این خط‌کشی را مسوولین این مملکت در رأس‌شان رهبر نظام دهه‌هاست ایجاد کرده‌اند و با وجود دیدن تمام تبعات مخرب ناشی از همین تبعیض و خودی، غیرخودی کردن کشور اعم از پاره پاره شدن جامعه، اوج گرفتن نارضایتی‌ها، رادیکالتر شدن برخوردهای معترضین و ناامیدی از هر اصلاح و بهبود شرایط و رسیدن به خودزنی و دیگرزنی، باز با لجاجتِ دیگر عادت شده نظام، همچنان بر همان طبل می‌کوبند.
امروز به لطف این ابراز محبت یکجانبه نسبت به هر که با سیستم است و یتیم بودن و مهدورالدمی هر که مخالف است، نظام جمهوری اسلامی، نارضایتی و نفرتی را که فقط باید متوجه فساد و ناکارامدی خودش باشد تسری داده به لایه‌های اجتماع، با این خط‌کشی‌ها، تبعیض‌ها، خس و خاشاک و اشرار خواندن بخشی از همین مردم در برابر بخشی دیگر، باعث شده گروه‌های مختلف مردم از هم کینه و نفرت به دل بگیرند و چشم دیدن هم را نداشته باشند. حدود دویست نفر سلاخی شده‌اند شاید هم بیشتر، اکثرا از مناطق حاشیه‌ای و محروم. کسی که عزادار است و حکومت را مسوول قتل عزیزش در اعتراضات می‌داند وقتی به جای دلجویی‌شدن و دادرسی، تصاویر مردمانی را در تلویزیون رسمی می‌بیند که با استفاده از تمام امکانات و حمایت‌های دولتی انگار در حمایت از این جنایت راه افتاده‌اند، کینه آنها را هم به دل خواهد گرفت 
مسوول این کینه‌افزایی‌ها شمایید که برای تأیید و تثبیت خود هر جنایتی می‌کنید و هر نمایشی راه می‌اندازید. حکومت که باید مال همه مردم باشد و به همه احساس شهروندی یک کشور را بدهد، عامدا بخش بزرگی از جامعه را حذف مطلق کرده.

نه در صحنه های سیاسی، نه در رسانه‌های رسمی داخل کشور، نه در تلویزیون، نه در سینما، نه در روزنامه ها و نه در هیچ جای دیگر نمی‌توانند خودشان  و حرفشان را ببینند، نمی‌گذارند.
ادامه این مسیر به زور چماق با توجه به آنچه در این چهل سال تجربه شده، فقط یک اشتباه‌ نیست، جنایت و خیانتی نابخشودنی است که به فروپاشی و خون بیشتر خواهد انجامید و نسل‌ها با خاطره‌اش مسببین را لعنت‌ خواهند کرد