بخش دوم

در نتیجه‌ی آنچه اتفاق افتاد اما‌ پای #حسین_رونقی، زیر بار آنهمه فشار روانی در فضای مجازی، به زندان باز شد. پروژه‌ی بدنام‌سازی و تخریب او، مثل مورد #توماج_صالحی یا نام‌های دیگر، ادامه دارد و تا زمانی که او را به عنوان یک مهره‌ی فعال خنثی نکند، ادامه خواهد داشت.
آنچه برای رونقی اتفاق افتاد را بهانه می‌کنیم تا مسئله‌ی مهمی را مطرح کنیم:

کارزار تخریب بر یک نقطه ضعف جمعی دست می‌گذارد: ایده‌آل‌گرایی؛ ایده‌آل‌گرایی در شرایطی که «ایده‌آل» تعریف واحدی ندارد؛‌ ایده‌آل‌گرایی وقتی یکی از دل جامعه‌ی غیرایده‌آل ما، به درد می‌آید و سر بلند می‌کند؛ ایده‌آل‌گرایی، وقتی جامعه امکان و فرصت پرسش و تحقیق و سنجش ندارد. در مقابل چنین حربه‌ای تنها نگاه عملگرانه ممکن است کارساز باشد؛ نگاه عملگرایانه‌ای که نتیجه‌ی کنش فرد را به جای شایعات مد نظر قرار می‌دهد. نگاهی که می‌تواند با خودش بگوید: «من تفکر حسین رونقی را دوست ندارم، من به حسین رونقی مشکوکم، اما کنشش را شجاعانه می‌دانم و فکر می‌کنم در نهایت به نفع آن تلنگر است».
باید از خودمان بپرسیم که تا کی می‌توانیم پتانسیل نیروهای انسانی این جنبش را فدای این «ایده‌آل‌گرایی» مسموم و عملیات‌های تخریبی متصل با آن کنیم؟ چطور می‌توانیم به پذیرش یکدیگر برسیم و تندروها را، برچسب‌زنانی که به نام وطن با حکومت همکاری می‌کنند را سر جایشان بنشانیم؟

#بازنشر

📸 ⁨انتقام از بچه های اکباتان‎
‎
🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#بچه_های_اکباتان

@Farsi_Iranwire

📸کاریکاتور هفته

حسین رونقی، فعال مدنی در ایران پس از جان باختن کیانوش سنجری با تأکید بر خواست‌های او اعلام کرد که با لبان دوخته شده در نقاط مختلفی از تهران تحصن می‌کند.

او در پیامی در شبکه ایکس، نوشت: «سه‌شنبه شش آذر با لب‌های دوخته در همراهی با زندانیان سیاسی و عقیدتی کشورمان که هیچ‌‌کدام نباید به‌خاطر بیان، اعتراض یا فعالیت سیاسی اجتماعی در زندان باشند و با فریاد "نه به اعدام"، مقابل زندان اوین به تحصن خواهم نشست.»

این فعال مدنی همچنین گفت: «در مقابل دیکتاتوری و استبداد حاکم لبم را می‌دوزم چرا که با آنان حرفی ندارم جز یک کلام: «نه». رونقی خواست‌هایش را "همان خواسته‌های کیانوش" سنجری اعلام کرد و خواهان "آزادی نسرین شاکرمی، فاطمه سپهری، آرشام رضایی، و توماج صالحی" شد.

کاریکاتور این هفته مانا نیستانی برای دویچه وله به همین اعتراض حسین رونقی اختصاص یافته است.

@dw_farsi

نه!
#حسین_رونقی
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

📸 ⁨قانون حجاب در یک تصویر‌‎
‎
🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#قانون_حجاب_و_عفاف #حجاب_اجباری

@Farsi_Iranwire

🔹 قانون حجاب و عفاف‎

کاریکاتو از #مانا_نیستانی

#قانون_حجاب_و_عفاف #حجاب_اجباری

@Farsi_Iranwire

دوهزار و دوازده این طرح را درباره اسد کشیدم . دوازده سال بعد، گام آخر را برداشت و تمام. مسیر طنابی را که پوتین و خامنه ای برایش نگه داشته بودند طی کرد و به مقصد نهایی دیکتاتورها رسید. دیر و زود دارد، سوخت و سوز ندارد.
مانا نیستانی
@mananey

📸 بعدی
‎
🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#سوریه #سقوط_بشار_اسد #دیکتاتوری

@Farsi_Iranwire

🔹 سه‌شنبه‌های نه به اعدام، نه به جمهوری اعدامی

کاریکاتور از #مانا_نیستانی

#نه_به_اعدام

@Farsi_Iranwire

کاش عبرتی وجود داشت

📸 کاریکاتور هفته

روندهای منفی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران یا پس از "بهار عربی" که به برقراری دیکتاتوری‌های جدیدی انجامیدند یا حتی منشا جنگ ‌داخلی و هرج و مرج شدند دغدغه بزرگی برای فعالان سیاسی و مدنی آزادی‌خواه در کشورهای منطقه است و این فکر و ذکرها را دامن زده که چگونه می‌توان مسیرهایی را رفت و اقداماتی را انجام داد که یک نظام دیکتاتوری جدید جانشین دیکتاتوری کهنه نشود.

حالا هم که رژیم استبدادی بشار اسد در سوریه سرنگون شده شادی ناشی از آن با میزانی از نگرانی توأم است، به‌خصوص که اسلام‌گرایان دارای سوابق افراطی در میان نیروهای حاکم جدید دست بالا را دارند. کاریکاتور این هفته مانا نیستانی به همین معضل محتمل در برچیدن رژیم‌های دیکتاتوری در منطقه اشاره دارد.  

@dw_farsi

به بهانه سقوط اسد: نگذاریم دیکتاتور بازیافت شود!
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

دیکتاتور سوریه سقوط کرد، زندانی های سیاسی آزاد شدند، سوری ها شاد شدند. بار دیگر ثابت شد سقوط دیکتاتور دیر و زود دارد سوخت و سوز نه! مردم سوریه از دیکتاتوری خانواده اسد رهایی یافتند، یکی از آخرین بازوان منطقه ای جمهوری اسلامی هم قطع شد تا نظام بماند و مردمانش که تکلیف را بالاخره با آن و آینده روشن کنند. اما آیا سوریه به طور کامل از قید دیکتاتوری رها شده است؟ می‌شود به حضور اسلامگرایان افراطی در سطوح بالای انقلابیون نگاهی انداخت و بدبینانه گفت خیر، تمامیت خواهی به پایان نرسیده، می‌شود هم امید داشت که سوریه و انقلابیونش با درس گرفتن از وضع ایران به سمت تحمل گروهها و تجمیع آرا بروند و از تسلط یک گروه و فرقه بر تمام مملکت اجتناب کنند. آنچه که مسلم است عامل رهایی مردم سوریه و تمام ملت هایی که درگیر دیکتاتوری و تمامیت خواهی اند، پایان دادن به اندیشه «قدرت مقدس برتر» یا «قهرمان برتر» است که خواه‌ناخواه، دیکتاتوری را در اندیشه های مردم و انقلابیون بازیافت می‌کند. اگر مردم سوریه بتوانند از سلطه ایدئولوژی و فرد بگذرند و به نهادهای مردمی قدرتمند و حاکمیت قانون - نه احکام ظالمانه با ظاهر قانونی!- برسند، آینده ای بهتر دور از دسترس نخواهد بود. همچنین برای ما!
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#نه_به_دیکتاتور

چون همچنان بحث «فلان فعال سیاسی اجتماعی از خودشان است وگرنه حکومت دستگیرش می کرد یا آزادش نمی کرد» داغ است و سایبری ها می تازند و ملت سرگردان و بی اعتماد را بعضا دنبال خود می کشانند، بی ربط ندانستم تجربه ای شخصی را اینجا به اشتراک بگذارم، تجربه ای برای نمایش این موضوع که آزادی و اسارت یک فعال ضد حکومت را مبنای تحلیل خادم و خائن بودنش قرار ندهیم، اعمال را نقد کنیم.
چهار پنج سال پیش در یک گروه خصوصی اینستگرامی یکی از دوستان پستی را به اشتراک گذاشت:

پستی که اگر امروز روی لینک‌ش بزنیم هیچ جا نمی رود چرا که پست گذار سایبری یا تحت تاثیر سایبری هایش آن را دیلیت کرده

در این پست، فردی با لحن قاطع و مطمئن می گفت این تاخت و تاز و بی ‌پروایی منوچهر بختیاری طی هفت ماه اخیر - حوالی ۲۰۲۰- برای رادیکال کردن فضای نقد و گول زدن ملت است و بی شک طرف آدم نظام است وگرنه دستگیرش کرده بودند، حکومتی که موسوی و کروبی را همچنان در حصر نگه داشته چطور نقدهای بختیاری را تحمل می‌کند ؟ همانجا به پست واکنش دادم:

(طبعا روی خطوط و نوشته ها و علائمی که هویت افراد عضو گروه را فاش می کنند با قرمز پوشانده ام)
تقریبا یک ماه بعدش خبر دستگیری منوچهر بختیاری آمد!
پست قبل را در گروه یادآوری کردم: