جدای از تناقضات کمدی تراژیک مطروحه در این قطعه توجه شما را جلب می کنم به لحن صحبتهای سردار در اواخر آن. ایشان می فرماید: "سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بعنوان بزرگترین قدرت منطقه (و نه کشور ایران!) از دولت پشتیبانی می کند..." بعبارتی ایشان با جدا کردن سپاه از سیستم حکومتی تلویحا و تصریحا مملکت را بخشی از دارایی هایش اعلام می فرماید، وقتی می گوید "سپاه" خب طبعا "ایران" هم پشت قباله اش هست
☟☟☟
☟☟☟
Forwarded from مملکته
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تست موشك دست سازجوانان روستايي(؟) درحضور فرمانده هوافضا
فقط توضیح ندادن چه چیزش دست ساز روستاست؟مواد منفجره؟دستگاههای هدایت کننده وموتور ؟
t.co/BpMZN7R4FV
آژانس ایران خبر
@mamlekate
فقط توضیح ندادن چه چیزش دست ساز روستاست؟مواد منفجره؟دستگاههای هدایت کننده وموتور ؟
t.co/BpMZN7R4FV
آژانس ایران خبر
@mamlekate
Forwarded from Iranwire
🆔@Farsi_Iranwire
تخیلات جنسیت‌زده یک کاریکاتوریست اززنان خبرنگار
منبع: فيسبوك رويا كريمى مجد، خبرنگار راديو فردا
زنان خبرنگار، آینه‌ای در کیف دارند که مدام، حتی در اتاق انتظارملاقات با قاضی پرونده به سر و رویشان ور بروند.
زنان خبرنگار، حتی اگر مردی بالای سرشان نباشد که به آنها امر و نهی کند، عادتی، د‌‌‌ل‌مشغولی‌ای، نقطه ضعفی دارند که آنها را وابسته می‌کند و نمی‌گذارد کارشان را درست انجام دهند.
زنان خبرنگار، برای جبران ضعف‌های حرفه‌ای شان مثل آب خوردن دروغ می‌گویند.
زنان خبرنگار، پیش از آن که کسی قصد کنترل و سانسورشان را داشته باشد، خود پیشنهاد میدهند تا کارشان توسط مردان کنترل و سانسور شود.
زنان خبرنگار، تاب کار حرفه‌ای شان را ندارند و مدام غر می‌زنند و ابراز خستگی می‌کنند.
زنان خبرنگار و طرز حرف زدنشان چنان متفاوت با بافت اصلی جامعه است که مردم کوچه و خیابان آرزو دارند مانند قربانیان سعید حنایی به قتل برسند.
و زنان خبرنگار چنان در برابر هویتشان نامطمین و ترسیده هستند که در برابر ساده‌ترین سوال‌ها «شوهر» داشتنشان را اعلام می‌کنند.
این تصویری است که «مانا نیستانی» کاریکاتوریست به نام ایرانی از زنان خبرنگاری ارایه کرده که مهم‌ترین موضوعات اجتماعی و سیاسی در ایران از جمله خبرهای جنایی را پوشش میدهند. بهانه این تصویر، خبرنگاری است که مصاحبه یک ساعته او با سعید حنایی، قاتل زنجیره‌ای زنان ایرانی، عنوان کتاب مانا نیستانی را به خود اختصاص داده است، «ملاقات با عنکبوت». مانا نیستانی اما این کتاب را با عنوان برداشتی از فیلم مازیار بهاری «عنکبوت آمد» به تصویر کشیده اما دانسته یا نادانسته با تغییر نام کتاب از عنوان اصلی فیلم، مسیری دیگر را پیش گرفته است.
من رویا کریمی مجد، یکی از خبرنگارانی هستم که پرونده قتل‌های زنجیره‌ای مشهد را پیگیری کردم و در کنار کار مطبوعاتی‌ام، تجربه‌ای خوشآیند از تحقیق فیلم مستند«عنکبوت آمد» ساخته مازیار بهاری را برعهده داشتم اما کتاب ملاقات با عنکبوت:
ما تا به حال همدیگر را ندیده‌ایم، منظورم من و مانا نیستانی است. ما هیچ وقت هم در هیچ روزنامه یا مجله‌ای همکار نبودیم. برای من همین دو دلیل کافی است که تصویر ارایه شده از زن خبرنگار کتاب ملاقات با عنکبوت را دیدگاه کلی مانا نیستانی در مورد زنان خبرنگار و نه یک مساله شخصی با منِ رویا کریمی مجد تلقی کنم.
بلاگ #میهمان ایران وایر را دنبال کنید:👇👇
https://iranwire.com/fa/blogs/215/22950
ایران وایر در تلگرام👇👇
https://t.me/Farsi_Iranwire
تخیلات جنسیت‌زده یک کاریکاتوریست اززنان خبرنگار
منبع: فيسبوك رويا كريمى مجد، خبرنگار راديو فردا
زنان خبرنگار، آینه‌ای در کیف دارند که مدام، حتی در اتاق انتظارملاقات با قاضی پرونده به سر و رویشان ور بروند.
زنان خبرنگار، حتی اگر مردی بالای سرشان نباشد که به آنها امر و نهی کند، عادتی، د‌‌‌ل‌مشغولی‌ای، نقطه ضعفی دارند که آنها را وابسته می‌کند و نمی‌گذارد کارشان را درست انجام دهند.
زنان خبرنگار، برای جبران ضعف‌های حرفه‌ای شان مثل آب خوردن دروغ می‌گویند.
زنان خبرنگار، پیش از آن که کسی قصد کنترل و سانسورشان را داشته باشد، خود پیشنهاد میدهند تا کارشان توسط مردان کنترل و سانسور شود.
زنان خبرنگار، تاب کار حرفه‌ای شان را ندارند و مدام غر می‌زنند و ابراز خستگی می‌کنند.
زنان خبرنگار و طرز حرف زدنشان چنان متفاوت با بافت اصلی جامعه است که مردم کوچه و خیابان آرزو دارند مانند قربانیان سعید حنایی به قتل برسند.
و زنان خبرنگار چنان در برابر هویتشان نامطمین و ترسیده هستند که در برابر ساده‌ترین سوال‌ها «شوهر» داشتنشان را اعلام می‌کنند.
این تصویری است که «مانا نیستانی» کاریکاتوریست به نام ایرانی از زنان خبرنگاری ارایه کرده که مهم‌ترین موضوعات اجتماعی و سیاسی در ایران از جمله خبرهای جنایی را پوشش میدهند. بهانه این تصویر، خبرنگاری است که مصاحبه یک ساعته او با سعید حنایی، قاتل زنجیره‌ای زنان ایرانی، عنوان کتاب مانا نیستانی را به خود اختصاص داده است، «ملاقات با عنکبوت». مانا نیستانی اما این کتاب را با عنوان برداشتی از فیلم مازیار بهاری «عنکبوت آمد» به تصویر کشیده اما دانسته یا نادانسته با تغییر نام کتاب از عنوان اصلی فیلم، مسیری دیگر را پیش گرفته است.
من رویا کریمی مجد، یکی از خبرنگارانی هستم که پرونده قتل‌های زنجیره‌ای مشهد را پیگیری کردم و در کنار کار مطبوعاتی‌ام، تجربه‌ای خوشآیند از تحقیق فیلم مستند«عنکبوت آمد» ساخته مازیار بهاری را برعهده داشتم اما کتاب ملاقات با عنکبوت:
ما تا به حال همدیگر را ندیده‌ایم، منظورم من و مانا نیستانی است. ما هیچ وقت هم در هیچ روزنامه یا مجله‌ای همکار نبودیم. برای من همین دو دلیل کافی است که تصویر ارایه شده از زن خبرنگار کتاب ملاقات با عنکبوت را دیدگاه کلی مانا نیستانی در مورد زنان خبرنگار و نه یک مساله شخصی با منِ رویا کریمی مجد تلقی کنم.
بلاگ #میهمان ایران وایر را دنبال کنید:👇👇
https://iranwire.com/fa/blogs/215/22950
ایران وایر در تلگرام👇👇
https://t.me/Farsi_Iranwire
IranWire | خانه
تخیلات جنسیت‌زده یک کاریکاتوریست اززنان خبرنگار
☝☝☝
هفته قبل یکی از سربازان در میدان تیر کهریزک به روی دیگران آتش گشود که باعث مرگ چهار سرباز دیگر شد. این حلقه ای از زنجیره حوادث مشابه در چند وقت اخیر است که به اعتقاد بسیاری، از فشارهای روحی روانی دوران خدمت اجباری بر جوانان هجده نوزده ساله نشأت می گیرد.
هفته قبل یکی از سربازان در میدان تیر کهریزک به روی دیگران آتش گشود که باعث مرگ چهار سرباز دیگر شد. این حلقه ای از زنجیره حوادث مشابه در چند وقت اخیر است که به اعتقاد بسیاری، از فشارهای روحی روانی دوران خدمت اجباری بر جوانان هجده نوزده ساله نشأت می گیرد.
یک قطعه طنز عالی از شراگیم زند که حرف دل من هم هست ☟☟☟
Forwarded from حلزون
http://bit.ly/2wGYuII
@Halazoonmagazine
استدلال شورتی، برهان کُرستی!
شراگیم زند
به تازگی شیوه مباحثه و مناظره جدیدی از سوی برادران ارزشی پایه گذاری شده است که محوریت آن بر روی لباس‌های زیر نوامیس مدعیان و منتقدین می‌باشد. ماجرا از آنجا شروع شد که چندی قبل یک برادر ارزشی عزیزی در دانشگاه تهران در پشت تریبون آزاد دانشگاه و وسط سخنرانی یک سوتین بنفش توری را از کیف درآورد و بالای سر گرفت و مدعی شد که این سندی‌ست که در ستادهای تبلیغاتی روحانی زنان و دختران با استفاده از جاذبه های جنسی خود رای جمع می‌کنند.
چندی بعد حسن عباسی مدعی شد که مخالفین حضور نظامی ایران در سوریه لباس زیر نوامیس خودشان را مدیون مدافعین حرم هستند و الان نیز در شبکه‌های مختلف اجتماعی شاهد هستیم که این شیوه استدلال بسیار فراگیر شده و اگر کسی به حضور نظامی ایران در سوریه و عراق انتقاد داشته باشد، سریع چند برادر ارزشی دوره‌اش می‌کنند و با یک استدلال شورتی و یا با یک برهان کُرستی مدعی را بر سر جایش می‌نشانند.
استدلال‌هایی که عموما به این شکل است که اگر مدافعین حرم نبودند الان داعش فرض بفرمائید به جای تسبیح داشت سوتین ناموس شما را دور انگشت می‌چرخاند و یا از شورت ناموس شما به عنوان دستگیره آشپزخانه استفاده می‌کرد و قس علی هذا.
این روش استدلال و مباحثه که به «برهان لباس زیر» معروف است این روزها در بین دلواپسان و نیروهای ارزشی بسیار پر طرفدار شده و صرف نظر از جاذبه‌های اروتیک حلال آن، باعث گرخیدن و کم آوردن مدعیان نیز که ناگهان وسط یک بحث تئوریک با شورت و کُرست نوامیس خود مواجه می‌شوند می‌گردد. شکل کلی این برهان به این صورت است:
«اگر A آنگاه لباس زیر ناموس شما B
لباس زیر ناموس شما B نمی‌باشد
پس A نقض میشود»
این گزاره‌های منطقی - شورتی دارد به سرعت جای خود را در مناظرات و بحثهای تئوریک سیاسی و اجتماعی باز می‌کند و پیش بینی میشود که به زودی اکثر انتقادات و بحثهای نظری بر سر اصول سیاست و شیوه مدیریت و اداره کشور با استفاده از این روش، پاسخ روشن و قانع کننده‌ای دریافت کرده و این بحث‌ها یک بار برای همیشه مختومه شود.
در زیر برای اینکه مطلب برای مخاطبین عزیز حلزون جا بیفتد توجه شما را به یک دیالوگ فرضی بین یک نیروی ارزشی و یک منتقد وضع موجود جلب می‌کنیم:
منتقد: مجازات اعدام انسانی نیست و آن را باید متوقف کرد.
شخص ارزشی: اگر اعدام متوقف شود آنوقت هر کسی از راه برسد شورت ناموس شما را در خیابان از پایش در می‌آورد و به او تجاوز می‌کند. ظاهرا شما مشکلی با این مساله ندارید که با اعدام مخالفت می‌کنید.
منتقد: اوه مای گاد!... من واقعا از تصور این مساله نیز دچار تشنج اعصاب می‌شوم... حق با شماست... اما لااقل اعدام نوجوانانی که در سنین کودکی مرتکب جرم و جنایتی شده‌اند را متوقف کنید.
شخص ارزشی: «عاقبت گرگ زاده گرگ شود». اگر اینها را اعدام نکنند بزرگ که شدند اول از همه می‌آیند سراغ نوامیس خود شما و مثل گرگ لباس‌های زیر نوامیس شما را می‌درند و پاره پاره می‌کنند... مشکلی با این مساله ندارید؟
منتقد (در حالی که رنگ به رنگ میشود): خب چرا...بله... حق با شماست... حالا که فکرش را می‌کنم می‌بینم اعدام خیلی هم خوب است...اصلا بحث را عوض کنیم... بیائید این محدودیت‌ها و فیلترینگ را از روی اینترنت و شبکه‌های اجتماعی بردارید.
شخص ارزشی: آیا شما راضی هستید عکس‌هایی از شورت و کُرست ناموس خودتان فردا در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شود؟
منتقد: گه خوردم...نه... واقعا نه... حالا اینا همه به کنار... تو رو خدا انقدر به روحانی فشار نیارین برای این برجام... بذارین برجام بمونه... البته اگه باز مساله ناموسی نیست.
جواب: برجام زمینه ساز نفوذ غرب به کشور ماست. شما اگر دوست ندارید غربی‌ها به بهانه بازرسی، حتی رنگ لباس زیر نوامیس شما را نیز بدانند، نباید چنین چیزی بگوئید. کمی غیرت هم بد نیست!
منتقد: بله بله... حتما... من اجازه نمی‌دهم کسی از رنگ لباس زیر نوامیسم باخبر شود...! تو را به خدا جلوی این برجام را بگیرید... آقا من بروم یک سرکشی از نوامیسم بکنم... یکهو نگران شدم! خدا قوت...
شخص ارزشی: خواهش می‌کنم برادر... بفرمائید... سلام بنده را هم به نوامیس‌تون ابلاغ بفرمائید.
@Halazoonmagazine
استدلال شورتی، برهان کُرستی!
شراگیم زند
به تازگی شیوه مباحثه و مناظره جدیدی از سوی برادران ارزشی پایه گذاری شده است که محوریت آن بر روی لباس‌های زیر نوامیس مدعیان و منتقدین می‌باشد. ماجرا از آنجا شروع شد که چندی قبل یک برادر ارزشی عزیزی در دانشگاه تهران در پشت تریبون آزاد دانشگاه و وسط سخنرانی یک سوتین بنفش توری را از کیف درآورد و بالای سر گرفت و مدعی شد که این سندی‌ست که در ستادهای تبلیغاتی روحانی زنان و دختران با استفاده از جاذبه های جنسی خود رای جمع می‌کنند.
چندی بعد حسن عباسی مدعی شد که مخالفین حضور نظامی ایران در سوریه لباس زیر نوامیس خودشان را مدیون مدافعین حرم هستند و الان نیز در شبکه‌های مختلف اجتماعی شاهد هستیم که این شیوه استدلال بسیار فراگیر شده و اگر کسی به حضور نظامی ایران در سوریه و عراق انتقاد داشته باشد، سریع چند برادر ارزشی دوره‌اش می‌کنند و با یک استدلال شورتی و یا با یک برهان کُرستی مدعی را بر سر جایش می‌نشانند.
استدلال‌هایی که عموما به این شکل است که اگر مدافعین حرم نبودند الان داعش فرض بفرمائید به جای تسبیح داشت سوتین ناموس شما را دور انگشت می‌چرخاند و یا از شورت ناموس شما به عنوان دستگیره آشپزخانه استفاده می‌کرد و قس علی هذا.
این روش استدلال و مباحثه که به «برهان لباس زیر» معروف است این روزها در بین دلواپسان و نیروهای ارزشی بسیار پر طرفدار شده و صرف نظر از جاذبه‌های اروتیک حلال آن، باعث گرخیدن و کم آوردن مدعیان نیز که ناگهان وسط یک بحث تئوریک با شورت و کُرست نوامیس خود مواجه می‌شوند می‌گردد. شکل کلی این برهان به این صورت است:
«اگر A آنگاه لباس زیر ناموس شما B
لباس زیر ناموس شما B نمی‌باشد
پس A نقض میشود»
این گزاره‌های منطقی - شورتی دارد به سرعت جای خود را در مناظرات و بحثهای تئوریک سیاسی و اجتماعی باز می‌کند و پیش بینی میشود که به زودی اکثر انتقادات و بحثهای نظری بر سر اصول سیاست و شیوه مدیریت و اداره کشور با استفاده از این روش، پاسخ روشن و قانع کننده‌ای دریافت کرده و این بحث‌ها یک بار برای همیشه مختومه شود.
در زیر برای اینکه مطلب برای مخاطبین عزیز حلزون جا بیفتد توجه شما را به یک دیالوگ فرضی بین یک نیروی ارزشی و یک منتقد وضع موجود جلب می‌کنیم:
منتقد: مجازات اعدام انسانی نیست و آن را باید متوقف کرد.
شخص ارزشی: اگر اعدام متوقف شود آنوقت هر کسی از راه برسد شورت ناموس شما را در خیابان از پایش در می‌آورد و به او تجاوز می‌کند. ظاهرا شما مشکلی با این مساله ندارید که با اعدام مخالفت می‌کنید.
منتقد: اوه مای گاد!... من واقعا از تصور این مساله نیز دچار تشنج اعصاب می‌شوم... حق با شماست... اما لااقل اعدام نوجوانانی که در سنین کودکی مرتکب جرم و جنایتی شده‌اند را متوقف کنید.
شخص ارزشی: «عاقبت گرگ زاده گرگ شود». اگر اینها را اعدام نکنند بزرگ که شدند اول از همه می‌آیند سراغ نوامیس خود شما و مثل گرگ لباس‌های زیر نوامیس شما را می‌درند و پاره پاره می‌کنند... مشکلی با این مساله ندارید؟
منتقد (در حالی که رنگ به رنگ میشود): خب چرا...بله... حق با شماست... حالا که فکرش را می‌کنم می‌بینم اعدام خیلی هم خوب است...اصلا بحث را عوض کنیم... بیائید این محدودیت‌ها و فیلترینگ را از روی اینترنت و شبکه‌های اجتماعی بردارید.
شخص ارزشی: آیا شما راضی هستید عکس‌هایی از شورت و کُرست ناموس خودتان فردا در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شود؟
منتقد: گه خوردم...نه... واقعا نه... حالا اینا همه به کنار... تو رو خدا انقدر به روحانی فشار نیارین برای این برجام... بذارین برجام بمونه... البته اگه باز مساله ناموسی نیست.
جواب: برجام زمینه ساز نفوذ غرب به کشور ماست. شما اگر دوست ندارید غربی‌ها به بهانه بازرسی، حتی رنگ لباس زیر نوامیس شما را نیز بدانند، نباید چنین چیزی بگوئید. کمی غیرت هم بد نیست!
منتقد: بله بله... حتما... من اجازه نمی‌دهم کسی از رنگ لباس زیر نوامیسم باخبر شود...! تو را به خدا جلوی این برجام را بگیرید... آقا من بروم یک سرکشی از نوامیسم بکنم... یکهو نگران شدم! خدا قوت...
شخص ارزشی: خواهش می‌کنم برادر... بفرمائید... سلام بنده را هم به نوامیس‌تون ابلاغ بفرمائید.
Forwarded from CINEMANIA | سینمانیا
عکسی جالب از میانگین طول هر نمای فیلم‌های 7 فیلمساز اروپایی. طول متوسط هر نما در این تصویر، از 7 ثانیه در فیلم‌های سرجیو #لئونه تا 178.3 ثانیه در فیلم‌های بلا #تار متغیر است.@CineManiaa
☝☝☝
شاید طول نمای بلند در کار سینماگران معروف چیز چندان مهمی بنظر نیاید و البته کشدار بودن یک نما از اثری سینمایی الزاما مساوی با ارزشمندی آن نیست، اما نماهای طولانی در کار سینماگرانی مثل برگمان، گودار، آنتونیونی، آنجلوپلوس و حتی بخشی از سینمای بدنه در چهار پنج دهه قبل، کارکردی ناب داشتند که این روزها نه فقط در عرصه سینما که هنر و فرهنگ بشری، کمیاب شده به دست فراموشی سپرده میشود: مکث و تامل.
به بهانه بیحوصلگی بیننده ی امروزی، ضرب آهنگ فیلمها تند و تندتر میشود، طول هر نما به کسری از ثانیه میرسد، قطاری از تصاویر بی وقفه چشمان بیننده را بمباران می کنند، به کلامی دیگر، مکث ها را از فیلمها میگیرند.
مکثها لحظاتی اند در آثار فرهنگی و هنری که به شما فرصت تفکر و اندیشه میدهند، فرصت هضم چیزی را که تجربه کرده اید. این فرایند اندیشمندی و تفکر است، چیزی که فرهنگ را شکل می دهد و تعمیق می کند. قرار نیست اما فکر و اندیشه ای تولید شود، قرار است مغز را تعطیل کنی و فقط بگذرد.
با گوشی همراه یا لپتابت در فضاهای مجازی میگردی، صدها خبر و تصویر جلوی چشمانت رژه می رود، حوصله خواندن نداری، مدتهاست کتابخوانی فراموش شده، وبلاگ خواندن هم وقت میگیرد، راستش استتوس فیسبوک هم یک پاراگراف بیشتر، خواندنش حال میخواهد، نظریات دو خطی کنسروی جواب میدهد، توییتر رسانه روز است، اینستگرام با سیل تصاویر بی ربط از غذا و دسر و سلفی و پاهای ملت سر قبر بزرگان روح زمانه است، همه را تند تند می گذرانی، فقط قرار است بگذرد، بی هیچ مکث، بی هیچ تفکر. ذهنها دیگر قدرت تمرکز بر هیچ مطلب جدی و طولانی ندارد، نهایتا جمله اول و آخر یک پاراگراف را شاید بخوانی و نظری بدهی که جملات ناخوانده میانه ی متن نقضش کند. مهم نیست. قرار است بگذرد.
در این چریدن بی وقفه تصاویر و تک جمله ها، اگر خبر مهمی هم باشد واکنش تو چیزی جز احساسات لحظه ای نصفه نیمه نخواهد بود، کسر ثانیه ای فرصت داری تا موضعت را مشخص کنی، بفهمی یا حتی نفهمی اما اعلام کنی چه کسی مقصر است، چه کسی خائن است، چه کسی خادم است، درود به شرف کسی بفرستی یا هفت پشتش را نفرین کنی، نسخه آینده سیاسی اجتماعی وطنت را بپیچی، معلوم کنی حضور نظامی در سوریه درست است یا نه، اعدام علاج مشکلات مملکت است یا خیر.
کسر ثانیه بعدی خبر و جمله و تصویر دیگری در راه است. قرار است فقط بگذرد.
کتاب خواندن خود مکثی بزرگ است. کتاب را باید مدت زمانی در دست بگیری، جملاتش را بخوانی و هضم کنی، وسط هایش خسته شوی، کتاب را کناری بگذاری تا مغزت آنچه را دریافت کرده سبک سنگین کند. اندیشمندی زمان میخواهد. مکث می طلبد.
ما این مکث را نه فقط از ریتم سینما که از فرهنگ و رسانه های مان حذف کردیم. نتیجه فقدان اندیشمندی در فرهنگ و اجتماع و سیاست ماست. جامعه ای که فقط ناظر است و قدرت تحلیل مشاهدات را ندارد.
روز گذشته "حرفه خبرنگار" اثر درخشان میکل انجلو آنتونیونی را می دیدم، نمای طولانی واپسین فیلم از خلال پنجره ای رو به محوطه خاک آلود، دعوت سینماگر از ماست به مشاهده و مکث در لحظات زندگی. مشاهده ای که همراه با تفکر در سرنوشت شخصیت یا شخصیتهای اصلی داستان است. این چیزی است که فیلمسازی آنتونیونی یا گودار و تروفو و برگمان را متمایز می کند وگرنه، مسابقه ای برای افزایش طول نماها در کار نیست.
شاید طول نمای بلند در کار سینماگران معروف چیز چندان مهمی بنظر نیاید و البته کشدار بودن یک نما از اثری سینمایی الزاما مساوی با ارزشمندی آن نیست، اما نماهای طولانی در کار سینماگرانی مثل برگمان، گودار، آنتونیونی، آنجلوپلوس و حتی بخشی از سینمای بدنه در چهار پنج دهه قبل، کارکردی ناب داشتند که این روزها نه فقط در عرصه سینما که هنر و فرهنگ بشری، کمیاب شده به دست فراموشی سپرده میشود: مکث و تامل.
به بهانه بیحوصلگی بیننده ی امروزی، ضرب آهنگ فیلمها تند و تندتر میشود، طول هر نما به کسری از ثانیه میرسد، قطاری از تصاویر بی وقفه چشمان بیننده را بمباران می کنند، به کلامی دیگر، مکث ها را از فیلمها میگیرند.
مکثها لحظاتی اند در آثار فرهنگی و هنری که به شما فرصت تفکر و اندیشه میدهند، فرصت هضم چیزی را که تجربه کرده اید. این فرایند اندیشمندی و تفکر است، چیزی که فرهنگ را شکل می دهد و تعمیق می کند. قرار نیست اما فکر و اندیشه ای تولید شود، قرار است مغز را تعطیل کنی و فقط بگذرد.
با گوشی همراه یا لپتابت در فضاهای مجازی میگردی، صدها خبر و تصویر جلوی چشمانت رژه می رود، حوصله خواندن نداری، مدتهاست کتابخوانی فراموش شده، وبلاگ خواندن هم وقت میگیرد، راستش استتوس فیسبوک هم یک پاراگراف بیشتر، خواندنش حال میخواهد، نظریات دو خطی کنسروی جواب میدهد، توییتر رسانه روز است، اینستگرام با سیل تصاویر بی ربط از غذا و دسر و سلفی و پاهای ملت سر قبر بزرگان روح زمانه است، همه را تند تند می گذرانی، فقط قرار است بگذرد، بی هیچ مکث، بی هیچ تفکر. ذهنها دیگر قدرت تمرکز بر هیچ مطلب جدی و طولانی ندارد، نهایتا جمله اول و آخر یک پاراگراف را شاید بخوانی و نظری بدهی که جملات ناخوانده میانه ی متن نقضش کند. مهم نیست. قرار است بگذرد.
در این چریدن بی وقفه تصاویر و تک جمله ها، اگر خبر مهمی هم باشد واکنش تو چیزی جز احساسات لحظه ای نصفه نیمه نخواهد بود، کسر ثانیه ای فرصت داری تا موضعت را مشخص کنی، بفهمی یا حتی نفهمی اما اعلام کنی چه کسی مقصر است، چه کسی خائن است، چه کسی خادم است، درود به شرف کسی بفرستی یا هفت پشتش را نفرین کنی، نسخه آینده سیاسی اجتماعی وطنت را بپیچی، معلوم کنی حضور نظامی در سوریه درست است یا نه، اعدام علاج مشکلات مملکت است یا خیر.
کسر ثانیه بعدی خبر و جمله و تصویر دیگری در راه است. قرار است فقط بگذرد.
کتاب خواندن خود مکثی بزرگ است. کتاب را باید مدت زمانی در دست بگیری، جملاتش را بخوانی و هضم کنی، وسط هایش خسته شوی، کتاب را کناری بگذاری تا مغزت آنچه را دریافت کرده سبک سنگین کند. اندیشمندی زمان میخواهد. مکث می طلبد.
ما این مکث را نه فقط از ریتم سینما که از فرهنگ و رسانه های مان حذف کردیم. نتیجه فقدان اندیشمندی در فرهنگ و اجتماع و سیاست ماست. جامعه ای که فقط ناظر است و قدرت تحلیل مشاهدات را ندارد.
روز گذشته "حرفه خبرنگار" اثر درخشان میکل انجلو آنتونیونی را می دیدم، نمای طولانی واپسین فیلم از خلال پنجره ای رو به محوطه خاک آلود، دعوت سینماگر از ماست به مشاهده و مکث در لحظات زندگی. مشاهده ای که همراه با تفکر در سرنوشت شخصیت یا شخصیتهای اصلی داستان است. این چیزی است که فیلمسازی آنتونیونی یا گودار و تروفو و برگمان را متمایز می کند وگرنه، مسابقه ای برای افزایش طول نماها در کار نیست.
مامور سد معبر
به دنبال مرگ میوه فروش قمی و سایر حوادث مشابه چند سال اخیر که از برخوردهای خشونت بار مامورین شهرداریها با معضل دستفروشی شکل گرفته
مانا نیستانی
@mananey
به دنبال مرگ میوه فروش قمی و سایر حوادث مشابه چند سال اخیر که از برخوردهای خشونت بار مامورین شهرداریها با معضل دستفروشی شکل گرفته
مانا نیستانی
@mananey