ماشین مرگ راه خودش را می رود، چند دهه است. اوائل بیشتر به بهانه های ایدئولوژیک و البته برای حفظ قدرت، الان به خاطر منافع اقتصادی و البته همچنان برای حفظ قدرت. زمانی روشنفکران دگراندیش، مختاری ها و پوینده ها و سعیدی سیرجانی ها قربانی بودند، الان محققان محیط زیست که معلوم نیست مافیای آب و چوب و خاک، خطر لو رفتن کدام گندکاریش را در تحقیقات ایشان احساس کرده. مقتولین قتلهای زنجیره ای را جاسوس موساد و سیا معرفی کردند، وقتی که "بخش اجرایی" قتلها لو رفت و کار به جاهای باریک رسید قاتلین را هم گرفتند و جاسوس موساد و سیا معرفی کردند. بیست سال بعد، محققان محیط زیست انگ جاسوس موساد و سیا خورده اند. دانشجوهای معترض کوی دانشگاه هم، معترضین هشتادوهشت و نود و شش هم، روزنامه نگاران هم، دختران خیابان انقلاب هم، تمام کسانی که در برابر قدرت قاهر باشند، جاسوسان بیگانه اند. عملکرد ماشین سرکوب و مرگ کمابیش همان فرمول همیشه است، کشتن و انگ زدن، انگ زدن و کشتن. فشردن و له کردن. انتظار دیگری نمی رود. این وسط اما عده ای پیدا میشوند این طرف و آن طرف مشغول رفع و رجوع و توجیه جنایت. اگر انگی زده شد تکرارش میکنند، جنایتی شد لازم و به مصلحتش میدانند. مثل جاروبدستی که پشت سر ماشین قتل راه افتاده به پاک کردن لکه های خون بر سنگفرش خیابان. این خیابان اما چهل سال درازا دارد و حجم خون آنقدر هست که با جاروکشی پاک نشود، آنچه باقی می ماند جاروبدستی است با جارویی آلوده به خون بیگناهان، لابد بنا بر مصالح دین، نظام یا میهن.
با نظام ارزشی این حکومت به هر دلیل احساس نزدیکی می کنید یا منافع خود را در گروی آن می بینید؟ ایرادی ندارد اما دستکم در برابر مظالم مسلم سکوت کنید و خود را به ندیدن بزنید، جاروکش جنایات نباشید!
با نظام ارزشی این حکومت به هر دلیل احساس نزدیکی می کنید یا منافع خود را در گروی آن می بینید؟ ایرادی ندارد اما دستکم در برابر مظالم مسلم سکوت کنید و خود را به ندیدن بزنید، جاروکش جنایات نباشید!
بدون شک خشونت و خشونت ورزی امری مذموم است. آدم‌کشی مذموم است. زیرگرفتن آدمها با اتوبوس و جیپ پلیس هر دو مذموم است. از هر طرف که باشد، چه پلیس زیر بگیرد بکشد چه درویش، اما…
نمی‌شود کتاب پانصد صفحه‌ای را ورق نزد، فقط صفحه پایانی را باز کرد و بر اساس خط آخر درباره کل آن نظر داد. قصه ظلم و بی عدالتی نسبت به اقلیت‌های مذهبی و عقیدتی کتابی است به تعداد صفحات عمر نظام. تقریبا هر اقلیت مذهبی غیرشیعی در ایران در فشار و محدودیت است، این محدودیت در مواردی به ظلم مسلم می‌رسد: نوکیشان مسیحی همواره در معرض خطر بازداشت و بازجویی و عقوبت بوده‌اند، بهاییان ممنوع التحصیل و از دانشگاه‌ها اخراج میشوند، بسیاری‌شان بازداشت و زندانی‌اند، بسیاری را انگ جاسوسی زده‌اند، بسیاری را هم اعدام کرده‌اند. یکی دیگر از این موارد پرونده «دراویش گنابادی» است. تعدادی از دوستان رنجیده از صحنه‌های سی‌ام بهمن خیابان پاسداران تهران جوری برخورد میکنند که انگار به ناگاه گروهی خشونت‌طلب و داعشی به اسم دراویش گنابادی از آسمان پایین افتاده بی دلیل به کار زدن مردم و ماموران مشغول شده اند. کار به اصولگراها یا شیعیان فرقه‌گرا ندارم که مشتری نسخه «ویژه» صداوسیما و کیهان و نهادهای حکومتی از قصه ظلم تاریخی بر دراویش گنابادی اند. اساسا انتظاری از ایشان نمیرود، روی سخنم اما با دوستان اندکی منصف و مخالف خشونت و آزرده از صحنه‌های خیابان پاسداران است که به خط آخر اکتفا می کنند و گفتن از مظلومیت تاریخی دراویش را تحریف اتفاق سی بهمن و یکطرفه قاضی رفتن میخوانند: بدون شک هر فرقه و دسته‌ای آدم درست و نادرست دارد. شیاد و صادق دارد، معتدل و خشونتگرا دارد ایضا دراویش گنابادی. اما آیا می‌دانید این‌ها یکی از صلح‌طلب‌ترین گروههای مسلمان شیعه بوده‌اند که به تحمل عقاید و مذاهب و جدایی دین از سیاست باور دارند؟ آیا می‌دانید جریان حاکم این گروه را بی این که آزاری به ملت و حکومت برساند، خیلی سال پیش فرق ضاله خوانده؟ آیا خبر دارید در طول سه چهار دهه اخیر مرتبا بازداشت و زندانی شده‌اند؟ احتمالا اگر دهه هشتاد مثل من دوره ای در انفرادی بازداشتگاه اطلاعات اوین بند دویست و نه گذرانده باشید کنار نوشته‌های یادگاری بازداشتی‌های سیاسی بر دیوارهای سبز زیتونی سلولها، «یاهو»های دراویش را هم دیده‌اید، گواه این که پای ثابت بندهای بازداشتگاههای امنیتی ما بوده‌اند. آیا خبر دارید اگر معلوم شود فردی متعلق به حلقه گنابادی‌هاست خطر ممنوع‌الکاری یا ممنوعیت تحصیل و اخراج از دانشگاه تهدیدش می‌کند؟ آیا خبر دارید سال نود و دو سرلوحه تحصن‌ها و اجتماعات دراویش در اعتراض به عدم انتقال «افشین کرم پور» به بهداری زندان، پرهیز از خشونت و تجمع آرام بود اما همان هم با حمله نیروهای انتظامی به اجتماعاتشان و بازداشت سیصد نفر مواجه شد؟
ای کاش اتفاقات سی ام بهمن هرگز نمی‌افتاد، کسی دست به چوب و چماق نمی‌شد، اتوبوس کسی را زیر نمیگرفت و کسی کشته نمی‌شد، اما اگر که خشونت صورت گرفته واکنشی عصبی به دهه ها طرد و ظلم و تبعیض و سرکوب باشد با شعار و ناله و نفرین و یا تنبیه و تشدید سرکوب، مشکلی حل نمی‌شود، بار دیگر از جای دیگر سربرخواهد آورد. تظاهرات مسالمت امیز هشتاد و هشت با توحش سرکوب شد، سال نود و شش با زبان و شکلی خشن‌تر از جای دیگر سربرآورد. نه فقط دراویش که گروههای مختلف مردمی از چهل سال تبعیض و فقر و ظلم و خشونت و نادیده گرفته شدن، خسته و عصبی‌اند. از این که امیدها ناامید شود، راهِ در برابر هر تغییر و تحولی را بن بست کنند، خسته‌اند. ظلم و خستگی و ناامیدی از تغییر، خشم درونی مزمن و خشونت‌ورزی به دنبال می‌اورد. یک کلام: خشونت ورزی در این مورد، معلول است نه علت.
این که «اقلیت دراویش گنابادی» را هم وزن «جریان صاحب قدرت و سلاح و نفت و پول حاکم» که خود را دروازه بان معنویت مردم هم می داند، بدانیم و معتقد باشیم یکی این زده یکی آن خورده یا از آن بدتر کل ماجرا را تقلیل بدهیم فقط به سی ام بهمن که در آن تنها دراویش زده‌اند و نیروهای حاکمیت با مدارا نگاه کرده‌اند و خورده‌اند، دروغ و تحریف تاریخ سی، چهل ساله «برخورد با دراویش گنابادی» است، چیزی که دستمایه کارتون قبلی من بود.
ای کاش دراویش اینطور خشن واکنش نشان نمی‌دادند اما نتیجه ناگزیر سرکوب مستمر، خشن شدن زبان پاسخگویی و مقابله به مثل است. یکسان خواندن موقعیت قدرت ظالم و اقلیت مظلوم و نادیده گرفتن تاریخچه و مقدماتی که به خشونت‌ورزی سمت مظلوم انجامیده جز بر احساس بی عدالتی و بی انصافی و عصبیتِ طرف مظلوم، نخواهد افزود. راه مقابله با خشونت‌های مشابه آتی که به نظر من با توجه به موج خشم و عصبانیت جمعی، ظهور آن از سوی گروههای مختلف مردمی در آینده نزدیک و دور امری متأسفانه محتمل و قریب است، فقط و فقط خشک کردن سرچشمه‌های خشم یعنی تبعیض و ظلم است تا گروههای صلح‌طلب دیروز تبدیل به خشونتگرایان
نمی‌شود کتاب پانصد صفحه‌ای را ورق نزد، فقط صفحه پایانی را باز کرد و بر اساس خط آخر درباره کل آن نظر داد. قصه ظلم و بی عدالتی نسبت به اقلیت‌های مذهبی و عقیدتی کتابی است به تعداد صفحات عمر نظام. تقریبا هر اقلیت مذهبی غیرشیعی در ایران در فشار و محدودیت است، این محدودیت در مواردی به ظلم مسلم می‌رسد: نوکیشان مسیحی همواره در معرض خطر بازداشت و بازجویی و عقوبت بوده‌اند، بهاییان ممنوع التحصیل و از دانشگاه‌ها اخراج میشوند، بسیاری‌شان بازداشت و زندانی‌اند، بسیاری را انگ جاسوسی زده‌اند، بسیاری را هم اعدام کرده‌اند. یکی دیگر از این موارد پرونده «دراویش گنابادی» است. تعدادی از دوستان رنجیده از صحنه‌های سی‌ام بهمن خیابان پاسداران تهران جوری برخورد میکنند که انگار به ناگاه گروهی خشونت‌طلب و داعشی به اسم دراویش گنابادی از آسمان پایین افتاده بی دلیل به کار زدن مردم و ماموران مشغول شده اند. کار به اصولگراها یا شیعیان فرقه‌گرا ندارم که مشتری نسخه «ویژه» صداوسیما و کیهان و نهادهای حکومتی از قصه ظلم تاریخی بر دراویش گنابادی اند. اساسا انتظاری از ایشان نمیرود، روی سخنم اما با دوستان اندکی منصف و مخالف خشونت و آزرده از صحنه‌های خیابان پاسداران است که به خط آخر اکتفا می کنند و گفتن از مظلومیت تاریخی دراویش را تحریف اتفاق سی بهمن و یکطرفه قاضی رفتن میخوانند: بدون شک هر فرقه و دسته‌ای آدم درست و نادرست دارد. شیاد و صادق دارد، معتدل و خشونتگرا دارد ایضا دراویش گنابادی. اما آیا می‌دانید این‌ها یکی از صلح‌طلب‌ترین گروههای مسلمان شیعه بوده‌اند که به تحمل عقاید و مذاهب و جدایی دین از سیاست باور دارند؟ آیا می‌دانید جریان حاکم این گروه را بی این که آزاری به ملت و حکومت برساند، خیلی سال پیش فرق ضاله خوانده؟ آیا خبر دارید در طول سه چهار دهه اخیر مرتبا بازداشت و زندانی شده‌اند؟ احتمالا اگر دهه هشتاد مثل من دوره ای در انفرادی بازداشتگاه اطلاعات اوین بند دویست و نه گذرانده باشید کنار نوشته‌های یادگاری بازداشتی‌های سیاسی بر دیوارهای سبز زیتونی سلولها، «یاهو»های دراویش را هم دیده‌اید، گواه این که پای ثابت بندهای بازداشتگاههای امنیتی ما بوده‌اند. آیا خبر دارید اگر معلوم شود فردی متعلق به حلقه گنابادی‌هاست خطر ممنوع‌الکاری یا ممنوعیت تحصیل و اخراج از دانشگاه تهدیدش می‌کند؟ آیا خبر دارید سال نود و دو سرلوحه تحصن‌ها و اجتماعات دراویش در اعتراض به عدم انتقال «افشین کرم پور» به بهداری زندان، پرهیز از خشونت و تجمع آرام بود اما همان هم با حمله نیروهای انتظامی به اجتماعاتشان و بازداشت سیصد نفر مواجه شد؟
ای کاش اتفاقات سی ام بهمن هرگز نمی‌افتاد، کسی دست به چوب و چماق نمی‌شد، اتوبوس کسی را زیر نمیگرفت و کسی کشته نمی‌شد، اما اگر که خشونت صورت گرفته واکنشی عصبی به دهه ها طرد و ظلم و تبعیض و سرکوب باشد با شعار و ناله و نفرین و یا تنبیه و تشدید سرکوب، مشکلی حل نمی‌شود، بار دیگر از جای دیگر سربرخواهد آورد. تظاهرات مسالمت امیز هشتاد و هشت با توحش سرکوب شد، سال نود و شش با زبان و شکلی خشن‌تر از جای دیگر سربرآورد. نه فقط دراویش که گروههای مختلف مردمی از چهل سال تبعیض و فقر و ظلم و خشونت و نادیده گرفته شدن، خسته و عصبی‌اند. از این که امیدها ناامید شود، راهِ در برابر هر تغییر و تحولی را بن بست کنند، خسته‌اند. ظلم و خستگی و ناامیدی از تغییر، خشم درونی مزمن و خشونت‌ورزی به دنبال می‌اورد. یک کلام: خشونت ورزی در این مورد، معلول است نه علت.
این که «اقلیت دراویش گنابادی» را هم وزن «جریان صاحب قدرت و سلاح و نفت و پول حاکم» که خود را دروازه بان معنویت مردم هم می داند، بدانیم و معتقد باشیم یکی این زده یکی آن خورده یا از آن بدتر کل ماجرا را تقلیل بدهیم فقط به سی ام بهمن که در آن تنها دراویش زده‌اند و نیروهای حاکمیت با مدارا نگاه کرده‌اند و خورده‌اند، دروغ و تحریف تاریخ سی، چهل ساله «برخورد با دراویش گنابادی» است، چیزی که دستمایه کارتون قبلی من بود.
ای کاش دراویش اینطور خشن واکنش نشان نمی‌دادند اما نتیجه ناگزیر سرکوب مستمر، خشن شدن زبان پاسخگویی و مقابله به مثل است. یکسان خواندن موقعیت قدرت ظالم و اقلیت مظلوم و نادیده گرفتن تاریخچه و مقدماتی که به خشونت‌ورزی سمت مظلوم انجامیده جز بر احساس بی عدالتی و بی انصافی و عصبیتِ طرف مظلوم، نخواهد افزود. راه مقابله با خشونت‌های مشابه آتی که به نظر من با توجه به موج خشم و عصبانیت جمعی، ظهور آن از سوی گروههای مختلف مردمی در آینده نزدیک و دور امری متأسفانه محتمل و قریب است، فقط و فقط خشک کردن سرچشمه‌های خشم یعنی تبعیض و ظلم است تا گروههای صلح‌طلب دیروز تبدیل به خشونتگرایان
فردا نشوند.
من هیچ نزدیکی به آرا و نظریات حلقه دراویش ندارم، ایضا به سایر طریقتها، حلقه ها و مسلک‌های آسمانی اما معتقدم یک درویش، بهایی، مسلمان، یهودی، مسیحی، بودایی یا بی خدا در مرحله اول یک «شهروند» است و باید حقوق شهروندی داشته باشد. محرومیت یک گروه از حقوق شهروندی ظلمی سیستماتیک است، بذر درختی است که جز خشونت میوه نخواهد داد.
من هیچ نزدیکی به آرا و نظریات حلقه دراویش ندارم، ایضا به سایر طریقتها، حلقه ها و مسلک‌های آسمانی اما معتقدم یک درویش، بهایی، مسلمان، یهودی، مسیحی، بودایی یا بی خدا در مرحله اول یک «شهروند» است و باید حقوق شهروندی داشته باشد. محرومیت یک گروه از حقوق شهروندی ظلمی سیستماتیک است، بذر درختی است که جز خشونت میوه نخواهد داد.
البته مأمور محترم می توانستند دختر کذایی را با آرپی جی بزنند اما ملاطفت کردند:
☟☟☟
☟☟☟