☝☝☝
روش شارژ کردن آقایی سرکوبگر به شیوه پروانه معصومی:
«فرض کنید یک بعد از ظهری آقایی از سر کار میاد، پاهاش خسته است، تازه توی کمر یکی از دختران خیابان انقلاب کوبیده، یا مشغول اعتراف گرفتن از محیط زیستی‌ها بوده که با زبون خوش حالیشون نمی‌شده که با مارمولک و بزمجه جاسوسی می‌کردند، یا مشغول کتک زدن ملت معترض معتاد و مزدور بوده که خودکشی کنند. اخلاق نداره، می‌خواد آرپی‌جی بگیره دستش خدمت بقیه هم برسه. یک تشت آبی میارید، یک مقدار«گلهای داوودی» پلاسیده توش می‌ریزید، روی اعتبار دو سه تا فیلمی که با بیضایی کار کردید می‌نشینید و پاهای آقایی رو با چکمه توی تشت می‌گذارید و خوب می‌مالید. خواستید کولاک کنید جای آب، آب ژاول می‌ریزید تا لکه‌های سی چهل ساله خون بهایی‌ها و کردها و درویش‌ها و دگراندیش‌ها و روزنامه نگارها و معترضین هشتادوهشت و نودوشش و کوی دانشگاهی‌ها و هزارویک گروه مخالف و منتقد دیگه پاک بشه. آقایی می‌گه چه غلطی می‌کنی ضعیفه؟ جواب می‌دی جادوی عشقت می‌کنم آقایی! بعد همینطور که می‌مالید و پاک می‌کنید یکی هم توی دهن اون هنرمندی می‌زنید که جرأت کرده جای مالیدن چکمه، بگه من به آقایی معترضم.»
روش شارژ کردن آقایی سرکوبگر به شیوه پروانه معصومی:
«فرض کنید یک بعد از ظهری آقایی از سر کار میاد، پاهاش خسته است، تازه توی کمر یکی از دختران خیابان انقلاب کوبیده، یا مشغول اعتراف گرفتن از محیط زیستی‌ها بوده که با زبون خوش حالیشون نمی‌شده که با مارمولک و بزمجه جاسوسی می‌کردند، یا مشغول کتک زدن ملت معترض معتاد و مزدور بوده که خودکشی کنند. اخلاق نداره، می‌خواد آرپی‌جی بگیره دستش خدمت بقیه هم برسه. یک تشت آبی میارید، یک مقدار«گلهای داوودی» پلاسیده توش می‌ریزید، روی اعتبار دو سه تا فیلمی که با بیضایی کار کردید می‌نشینید و پاهای آقایی رو با چکمه توی تشت می‌گذارید و خوب می‌مالید. خواستید کولاک کنید جای آب، آب ژاول می‌ریزید تا لکه‌های سی چهل ساله خون بهایی‌ها و کردها و درویش‌ها و دگراندیش‌ها و روزنامه نگارها و معترضین هشتادوهشت و نودوشش و کوی دانشگاهی‌ها و هزارویک گروه مخالف و منتقد دیگه پاک بشه. آقایی می‌گه چه غلطی می‌کنی ضعیفه؟ جواب می‌دی جادوی عشقت می‌کنم آقایی! بعد همینطور که می‌مالید و پاک می‌کنید یکی هم توی دهن اون هنرمندی می‌زنید که جرأت کرده جای مالیدن چکمه، بگه من به آقایی معترضم.»
👍1
Forwarded from Iranwire
زهرا رهنورد که با همسرش میرحسین موسوی از 25 بهمن 1389 تاکنون در حصر است با طرحی ضمن حمایت از #دختران_خیابان_انقلاب اعلام کرد:با #حجاب_اجبارى مخالفم
@Farsi_Iranwire
@Farsi_Iranwire
☝☝☝
خبرگزاری برنا نوشته: بازداشت زنانی که قانون حجاب را رعایت نمی کنند بر عهده "پلیس بانوان" قرار گرفت.
طرح قدیمی است، با اندکی تغییر بازنشر می شود.
خبرگزاری برنا نوشته: بازداشت زنانی که قانون حجاب را رعایت نمی کنند بر عهده "پلیس بانوان" قرار گرفت.
طرح قدیمی است، با اندکی تغییر بازنشر می شود.
☝☝☝
فایل صوتی بالا توضیح مختصری است بر این مساله که آیا استفاده از چادر و عمامه در کارتونهای سیاسی من به معنای بد بودن متشرعین، چادری ها و آخوندهاست؟
فایل صوتی بالا توضیح مختصری است بر این مساله که آیا استفاده از چادر و عمامه در کارتونهای سیاسی من به معنای بد بودن متشرعین، چادری ها و آخوندهاست؟
☝☝☝
فایل صوتی بالا خوانش متنی است درباره گفته های لیلاحاتمی و واکنش پروانه معصومی و این سخن که آیا بردن احوالات داخل نزد خارجی مذموم است یا نه
فایل صوتی بالا خوانش متنی است درباره گفته های لیلاحاتمی و واکنش پروانه معصومی و این سخن که آیا بردن احوالات داخل نزد خارجی مذموم است یا نه
لیلا حاتمی، پروانه معصومی و آبروداری به شیوه سنتی
در جشنواره فیلم برلین امسال، خبرنگاران آلمانی از لیلا حاتمی هنرپیشه ایرانی در جلسه مطبوعاتی نمایش فیلم «خوک» درباره وضعیت سیاسی ایران پرسیده بودند. خانم حاتمی در یکی دو جمله دست و پاشکسته به انگلیسی گفت که از سرکوب معترضین عصبانی و ناراحت است و از این که چرا بهای اعتراض در کشورش جان آدمها باید باشد.
این سخن در کنار واکنش مثبت جمعی از ایرانیان داخل که هیچ تریبون رسمی برای اظهار نظر ندارند با واکنشهای منفی دسته‌ای از هموطنان روبرو شد که معتقدند وضع سیاسی ایران مسأله‌ای داخلی است، هر اتفاقی که بیفتد فقط به خود ایرانیان مرتبط است و بیان بی پرده آن، جلوی بیگانگان، چُغلی، تحقیر کشور و حتی خیانت به ایران و ایرانی است.
این استدلال بخشی‌اش در فلسفه قدیمی ما ایرانی‌ها ریشه دارد که «جلوی همسایه‌ها باید آبروداری کرد» و هر مشکل و مساله‌ای که در اندرونی اتفاق می‌افتد همانجا باید چال شود تا آبروی اهل خانه نرود. فلسفه‌ای که ظاهرا معتقد به «حریم خصوصی» است اما فراموش میکند که اگر مناسبات داخلی، ظالمانه و غیرانسانی باشد و اعضا خانواده قدرت برابر نداشته باشند، حریم خصوصی تبدیل به «زندانی خصوصی» می‌شود. نتیجه چنین دیدگاهی هزاران بلکه ده ها هزار قربانی خاموش خشونت‌های خانگی نه فقط در ایران که در تمام کشورهایی است که چنین تعریفی برای حریم خصوصی قائل بوده، حتی نزدیکان قربانی، ایشان را دعوت به سکوت کرده‌اند. دیگر همه می‌دانند خشونت‌های داخل خانواده، کودکانی می‌سازد زخم‌خورده و سرشار از عقده که با حالی خراب پا به جامعه خواهند گذاشت و آنوقت دیگر مشکل و مساله محدود به چارچوب خانه نخواهد بود. خشونت خشونت میزاید و صادر میکند.
یکی از کسانی که واکنش انتقادآمیزش بحث انگیز شد خانم پروانه معصومی است. ایشان به لیلا حاتمی تاخت که چرا کشور را جلوی غریبه‌ها کوچک کرده و جاهای دیگر دنیا معترضین را نمی‌بوسند که حتی به مسلسل می‌بندند (احتمالا منظورشان دولت سوریه مورد حمایت حکومت ایران بوده یا مثلا کره شمالی وگرنه مورد دیگری به ذهن من نمی‌رسد) و از لیلا حاتمی خواست که اگر دوست ندارد از کشور برود.
بعد از واکنش منفی شدید بسیاری از هموطنان به این تخفیف ظلم و تهدید منتقد، خانم معصومی در توضیح سخنان قبلش افزود که نه خود حکومتی است و نه لیلا حاتمی ضدانقلاب، اگر لیلا حاتمی در ایران اعتراض کرده بود پشتش هم می‌ایستاد اما اعتراض در کشوری که به صدام سلاح شیمیایی فروخته معنی ندارد.
تردید دارم خانم معصومی که در اوج سرکوب معترضین هشتاد و هشت با وجود تب چهل درجه به دیدار آقای خامنه‌ای شتافتند و در مورد هیچ یک از مظالم سیاسی اجتماعی سه چهار دهه اخیر (از پرونده قتلهای زنجیره ای، زندان و تهدید و تبعید روزنامه نگاران و روشنفکران دگراندیش گرفته تا فشار بر اقلیت‌های عقیدتی، سرکوب و زندان فعالین سیاسی و اجتماعی، تحمیل قانون ظالمانه حجاب اجباری و بازداشت و تحقیر میلیون‌ها زن از اول انقلاب تا به الان به جرم بدحجابی و …و… و…) اظهار نظر رسمی کرده یا پشت هیچ فرد منتقدی ایستاده باشند، اما با این حال فرض را بر راستی گفتار و درستی نیت ایشان می‌گذارم. سوال من این است که این اعتراض و انتقاد کجا باید مطرح شود؟ کدام شبکه تلویزیون داخلی، خارج از حیطه کنترل و سانسور حکومت ایران برای طرح صداهای مخالف هست؟ کدام نشریه یا روزنامه داخلی در حال حاضر حق دارد روایتی ورای چارچوبهای رسمی حکومت منتشر کند؟ آیا نشریه یا رسانه‌ای حق دارد درباره حضور نظامی ایران در سوریه چیزی خارج از سیاستهای نظام منتشر کند؟ آیا هیچ رسانه معتبر و رسمی داخل کشور اجازه انتشار مطلبی دارد که در دعواهای اخیر کمی حق را به گروه‌های معترض و سرکوب شده داده، ظلم سیستماتیک چهل ساله را فقط «اندکی» ملامت کرده باشد؟ جمله «متاسفم که بهای اعتراض در کشور ما جان آدمی است» در کدام رسانه رسمی و معتبر ایرانی قابل انتشار است؟ دست کم الان به واسطه حملات رسانه‌های حکومتی ایران و امثال شما که وظیفه تاختن بر منتقدین را از دوش حکومتی‌ها برداشته اید مردم در سطح وسیع‌تر صدای خانم حاتمی را شنیده‌آند. کجا باید اعتراض می‌کرد تا صاحب رسانه داخلی اصلا جرات انتشار حرفش را داشته باشد که بعد شما پشتش بایستید؟! پشت کدام رسانه و روزنامه منتقد تا به حال ایستاده‌اید؟ من جزو روزنامه نگاران اصلاح‌طلبی بودم که در یک شب حوالی سال هفتاد و نه، هفده روزنامه ومجله‌مان را با حکم رهبری بستند، به جرم انتقاد و اعتراض آن هم در چارچوبهای نظام. شما آن زمان کجا بودید و چرا پشت ما نایستادید؟ بسیار خب می‌گوییم لیلا حاتمی همکارشماست ما همکارتان نبودیم. پشت کدام هنرمند معترض و منتقدی که زندان رفتند، تهدید یا بایکوت شدند ایستادید؟
بدون شک بسیاری از دولت‌های غربی قدیم و جدید گاف فراوان در خاورمیانه و سایر مناطق دنیا داده‌اند
در جشنواره فیلم برلین امسال، خبرنگاران آلمانی از لیلا حاتمی هنرپیشه ایرانی در جلسه مطبوعاتی نمایش فیلم «خوک» درباره وضعیت سیاسی ایران پرسیده بودند. خانم حاتمی در یکی دو جمله دست و پاشکسته به انگلیسی گفت که از سرکوب معترضین عصبانی و ناراحت است و از این که چرا بهای اعتراض در کشورش جان آدمها باید باشد.
این سخن در کنار واکنش مثبت جمعی از ایرانیان داخل که هیچ تریبون رسمی برای اظهار نظر ندارند با واکنشهای منفی دسته‌ای از هموطنان روبرو شد که معتقدند وضع سیاسی ایران مسأله‌ای داخلی است، هر اتفاقی که بیفتد فقط به خود ایرانیان مرتبط است و بیان بی پرده آن، جلوی بیگانگان، چُغلی، تحقیر کشور و حتی خیانت به ایران و ایرانی است.
این استدلال بخشی‌اش در فلسفه قدیمی ما ایرانی‌ها ریشه دارد که «جلوی همسایه‌ها باید آبروداری کرد» و هر مشکل و مساله‌ای که در اندرونی اتفاق می‌افتد همانجا باید چال شود تا آبروی اهل خانه نرود. فلسفه‌ای که ظاهرا معتقد به «حریم خصوصی» است اما فراموش میکند که اگر مناسبات داخلی، ظالمانه و غیرانسانی باشد و اعضا خانواده قدرت برابر نداشته باشند، حریم خصوصی تبدیل به «زندانی خصوصی» می‌شود. نتیجه چنین دیدگاهی هزاران بلکه ده ها هزار قربانی خاموش خشونت‌های خانگی نه فقط در ایران که در تمام کشورهایی است که چنین تعریفی برای حریم خصوصی قائل بوده، حتی نزدیکان قربانی، ایشان را دعوت به سکوت کرده‌اند. دیگر همه می‌دانند خشونت‌های داخل خانواده، کودکانی می‌سازد زخم‌خورده و سرشار از عقده که با حالی خراب پا به جامعه خواهند گذاشت و آنوقت دیگر مشکل و مساله محدود به چارچوب خانه نخواهد بود. خشونت خشونت میزاید و صادر میکند.
یکی از کسانی که واکنش انتقادآمیزش بحث انگیز شد خانم پروانه معصومی است. ایشان به لیلا حاتمی تاخت که چرا کشور را جلوی غریبه‌ها کوچک کرده و جاهای دیگر دنیا معترضین را نمی‌بوسند که حتی به مسلسل می‌بندند (احتمالا منظورشان دولت سوریه مورد حمایت حکومت ایران بوده یا مثلا کره شمالی وگرنه مورد دیگری به ذهن من نمی‌رسد) و از لیلا حاتمی خواست که اگر دوست ندارد از کشور برود.
بعد از واکنش منفی شدید بسیاری از هموطنان به این تخفیف ظلم و تهدید منتقد، خانم معصومی در توضیح سخنان قبلش افزود که نه خود حکومتی است و نه لیلا حاتمی ضدانقلاب، اگر لیلا حاتمی در ایران اعتراض کرده بود پشتش هم می‌ایستاد اما اعتراض در کشوری که به صدام سلاح شیمیایی فروخته معنی ندارد.
تردید دارم خانم معصومی که در اوج سرکوب معترضین هشتاد و هشت با وجود تب چهل درجه به دیدار آقای خامنه‌ای شتافتند و در مورد هیچ یک از مظالم سیاسی اجتماعی سه چهار دهه اخیر (از پرونده قتلهای زنجیره ای، زندان و تهدید و تبعید روزنامه نگاران و روشنفکران دگراندیش گرفته تا فشار بر اقلیت‌های عقیدتی، سرکوب و زندان فعالین سیاسی و اجتماعی، تحمیل قانون ظالمانه حجاب اجباری و بازداشت و تحقیر میلیون‌ها زن از اول انقلاب تا به الان به جرم بدحجابی و …و… و…) اظهار نظر رسمی کرده یا پشت هیچ فرد منتقدی ایستاده باشند، اما با این حال فرض را بر راستی گفتار و درستی نیت ایشان می‌گذارم. سوال من این است که این اعتراض و انتقاد کجا باید مطرح شود؟ کدام شبکه تلویزیون داخلی، خارج از حیطه کنترل و سانسور حکومت ایران برای طرح صداهای مخالف هست؟ کدام نشریه یا روزنامه داخلی در حال حاضر حق دارد روایتی ورای چارچوبهای رسمی حکومت منتشر کند؟ آیا نشریه یا رسانه‌ای حق دارد درباره حضور نظامی ایران در سوریه چیزی خارج از سیاستهای نظام منتشر کند؟ آیا هیچ رسانه معتبر و رسمی داخل کشور اجازه انتشار مطلبی دارد که در دعواهای اخیر کمی حق را به گروه‌های معترض و سرکوب شده داده، ظلم سیستماتیک چهل ساله را فقط «اندکی» ملامت کرده باشد؟ جمله «متاسفم که بهای اعتراض در کشور ما جان آدمی است» در کدام رسانه رسمی و معتبر ایرانی قابل انتشار است؟ دست کم الان به واسطه حملات رسانه‌های حکومتی ایران و امثال شما که وظیفه تاختن بر منتقدین را از دوش حکومتی‌ها برداشته اید مردم در سطح وسیع‌تر صدای خانم حاتمی را شنیده‌آند. کجا باید اعتراض می‌کرد تا صاحب رسانه داخلی اصلا جرات انتشار حرفش را داشته باشد که بعد شما پشتش بایستید؟! پشت کدام رسانه و روزنامه منتقد تا به حال ایستاده‌اید؟ من جزو روزنامه نگاران اصلاح‌طلبی بودم که در یک شب حوالی سال هفتاد و نه، هفده روزنامه ومجله‌مان را با حکم رهبری بستند، به جرم انتقاد و اعتراض آن هم در چارچوبهای نظام. شما آن زمان کجا بودید و چرا پشت ما نایستادید؟ بسیار خب می‌گوییم لیلا حاتمی همکارشماست ما همکارتان نبودیم. پشت کدام هنرمند معترض و منتقدی که زندان رفتند، تهدید یا بایکوت شدند ایستادید؟
بدون شک بسیاری از دولت‌های غربی قدیم و جدید گاف فراوان در خاورمیانه و سایر مناطق دنیا داده‌اند
از فروش سلاح و حمایت از دیکتاتورهای محلی گرفته تا دخالت نظامی و آشفته‌تر کردن فضای منطقه، اما مگر لیلا حاتمی در حضور مجلس یا دولت آلمان شکایتی برده که شما صدایتان درآمده؟ اگر مردم دنیا اعتقاد داشتند که رسانه‌ها و افکار عمومی کشورهای دیگر «نامحرم» و «بیرونی»اند و جلوی همسایگان باید صورت را با سیلی سرخ نگه داشت الان ما از وضعیت داخلی هیچ کشوری خبر نداشتیم: نه خبر داشتیم که رنگین‌پوستان امریکا قرن‌ها تحت چه تبعیضی بوده‌اند، نه خبر داشتیم که دولت امریکا چه دروغ‌هایی در جنگ ویتنام و عراق تحویل ملتش داده، نه خبر داشتیم که هاروی واینستاین چه بلایی سر ده ها زن آورده، نه خبر داشتیم که مسلمانان روهینگیای میانمار در چه شرایطی هستند، نه خبر داشتیم در شیلی دوران حکومت نظامی پینوشه چه جنایاتی صورت گرفت و نه خیلی موارد دیگر، اگر تعدادی از این مسائل، اول در خود همان کشورها مطرح شده بعد به گوش ما رسیده، علتش خیلی ساده این بوده که رسانه‌های داخلی آن کشور یا کشورها اجازه طرح صداهای مخالف و منتقد را داشته‌اند وگرنه گریزی نیست جز استفاده از رسانه‌های خارج از کشور و آگاه سازی افکار عمومی بین‌المللی! اگر فشار افکار عمومی جهانی نبود بسیاری از زندانی‌های سیاسی ما در اوج سکوت و خاموشی ملت و رسانه‌های داخلی پوسیده و تلف شده بودند، اکبر گنجی و نسرین ستوده و خیلی‌هلی دیگر زیر اعتصاب غذا از دست رفته بودند. همانطور که بسیاری از زندانیان سیاسی دهه شصت، دوره پیشااینترنت و رسانه‌های جدید، در سکوت و بیخبری ملی و جهانی از بین رفتند.
شما و دوستانتان این بار که چهل درجه تب کردید، خانه نخوابید، بیایید و پشت آزادی رسانه‌ها بایستید، رسانه هایی که بشود آنجا بدون هیچ سانسور و عقوبت، مخالفت و انتقاد کرد- مخالفت واقعی و نه نسخه سانسور، بزک و تایید شده از طرف حکومت تکصدایی- در آن صورت بنده خودم اولین نفر که آثار و صحبت‌هایم را اول و اصلا فقط در داخل کشورم منتشر خواهم کرد!
وطن پرستی یعنی دوست داشتن کشور، نگرانی برای سرنوشت همه آدمها که با افکار و اعتقادات متنوع و مخالف ما کنار ما هستند و تلاش برای زندگی آزاد و بدون ظلم و سرکوب و فشار برای همگان، وگرنه «استبداد ایرانی» را (حتی اگر محصول مونتاژ چین و روسیه و بعضی کشورهای دیگر را همچنان تولید ملی حساب کنیم) به خاطر پسوند «ایرانی» بخشی از وطن به حساب بیاوریم و منتقدان را بگوییم «همینی است که هست اگر دوست نداری برو» بیشتر جنس وطن‌پرستی آلمانهای دوران تسلط نازیسم است که سیاستهای مملکت را با وجود هیتلر و فرمانروایی نازیها عزیز و بهترین و سزاوار حمایت می‌دانستند، الحق که در حمایت پیشوا سنگ تمام هم گذاشتند اما زمانه درس عبرت بدی به آنها داد. باشد که تاریخ عبرت ما هم بشود.
مانا نیستانی
اسفند ۹۶
شما و دوستانتان این بار که چهل درجه تب کردید، خانه نخوابید، بیایید و پشت آزادی رسانه‌ها بایستید، رسانه هایی که بشود آنجا بدون هیچ سانسور و عقوبت، مخالفت و انتقاد کرد- مخالفت واقعی و نه نسخه سانسور، بزک و تایید شده از طرف حکومت تکصدایی- در آن صورت بنده خودم اولین نفر که آثار و صحبت‌هایم را اول و اصلا فقط در داخل کشورم منتشر خواهم کرد!
وطن پرستی یعنی دوست داشتن کشور، نگرانی برای سرنوشت همه آدمها که با افکار و اعتقادات متنوع و مخالف ما کنار ما هستند و تلاش برای زندگی آزاد و بدون ظلم و سرکوب و فشار برای همگان، وگرنه «استبداد ایرانی» را (حتی اگر محصول مونتاژ چین و روسیه و بعضی کشورهای دیگر را همچنان تولید ملی حساب کنیم) به خاطر پسوند «ایرانی» بخشی از وطن به حساب بیاوریم و منتقدان را بگوییم «همینی است که هست اگر دوست نداری برو» بیشتر جنس وطن‌پرستی آلمانهای دوران تسلط نازیسم است که سیاستهای مملکت را با وجود هیتلر و فرمانروایی نازیها عزیز و بهترین و سزاوار حمایت می‌دانستند، الحق که در حمایت پیشوا سنگ تمام هم گذاشتند اما زمانه درس عبرت بدی به آنها داد. باشد که تاریخ عبرت ما هم بشود.
مانا نیستانی
اسفند ۹۶
چای بشار اسد
به مناسبت تجلیل آقای خامنه ای از مبارزات قهرمانانه اسد، بازنشر می شود
مانا نیستانی
@mananey
به مناسبت تجلیل آقای خامنه ای از مبارزات قهرمانانه اسد، بازنشر می شود
مانا نیستانی
@mananey
جرم: زن بودن
به مناسبت بازداشت گروهی از زنان که برای تماشای شهرآورد به ورزشگاه آزادی رفتند.
مانا نیستانی
@mananey
به مناسبت بازداشت گروهی از زنان که برای تماشای شهرآورد به ورزشگاه آزادی رفتند.
مانا نیستانی
@mananey
بوسه عدالت بر چماق
مانا نیستانی
@mananey
شرح: #طیبه_راجی دختر #محمدراجی درویش بازداشتی از مرگ پدرش زیر بازجویی خبر داد
مانا نیستانی
@mananey
شرح: #طیبه_راجی دختر #محمدراجی درویش بازداشتی از مرگ پدرش زیر بازجویی خبر داد
☝☝☝
یکی از بازیگران سریال شهرزاد که احساس وظیفه کرده تا درباره سخن لیلا حاتمی در جشنواره برلین نظر بدهد، چنین شاهکاری زده: "حرکت لیلا حاتمی پز روشنفکری بوده، مگر مقامات عالی درباره بازیگری من نظر می دهند که من درباره اقدامات آنها نظر بدهم؟"
راستش سخن لیلا حاتمی ساده بود و بیان آن نه تفکری عمیق که مقداری جسارت میخواست، اما همان بیان ساده در مقایسه با سطح بینش و استدلال آقای بازیگر، اوج اندیشمندی محسوب می شود!
مقامات عالی کشور ما سریال ملودرام تاریخی برای تعدادی داوطلب و علاقمند تماشا نمیسازند، سرنوشت یک ملت را رقم میزنند! این که مردم زیر آوار ساختمانهای ضعیف دربرابر زلزله بمیرند یا با هواپیماهای عهد شاه وزوزک به کوه بخورند یا از سرمای زمستان در مناطق زلزله زده تلف شوند، یا بخاطر باور و عقیده عمری را در گوشه زندان بگذرانند یا معدوم شوند، یا در خیابانها کشته و مجروح شوند، یا بابت فساد مالی و اقتصادی، بیکار و بی پول شوند و جواب شکم گرسنه شان را با چماق و تفنگ بدهند، یا که گوشت دم توپ سیاستهای جنگ طلبانانه و ماجراجویانه شوند، یا که نیمی شان به تبعیض از صحنه های اجتماعی محذوف شوند یا ... یا... یا ... تمام این ها مولود سیاست های مقامات عالی مملکت است. حتی لباس خنده دار خانم "شهرزاد" در خانه و توی تختش نتیجه دخالت و نظر مقامات عالی در خصوصی ترین جنبه های زندگی و پوشاک ملت است! ای کاش میشد مثل تلویزیون دکمه ای را زد و دیگر اثری از سریال بی پایان سیاستهای ظالمانه، تبعیض آمیز و نابخردانه ندید، آزاد مثل انسان زندگی کرد و نفسی کشید اما متأسفانه ناممکن است. مقامات مملکت نه درباره بازیگری شما که درباره نفس کشیدن تک تک شهروندان ایران، "تعیین تکلیف" می کنند. در چنین موقعیتی، نظر دادن درباره سرنوشتی که برایمان ساخته اند کمترین یا در واقع اولین کاری است که هر شهروند مسوول باید انجام دهد. بعید می دانم آقای بازیگر خودش هم این واقعیت عیان را نداند!
یکی از بازیگران سریال شهرزاد که احساس وظیفه کرده تا درباره سخن لیلا حاتمی در جشنواره برلین نظر بدهد، چنین شاهکاری زده: "حرکت لیلا حاتمی پز روشنفکری بوده، مگر مقامات عالی درباره بازیگری من نظر می دهند که من درباره اقدامات آنها نظر بدهم؟"
راستش سخن لیلا حاتمی ساده بود و بیان آن نه تفکری عمیق که مقداری جسارت میخواست، اما همان بیان ساده در مقایسه با سطح بینش و استدلال آقای بازیگر، اوج اندیشمندی محسوب می شود!
مقامات عالی کشور ما سریال ملودرام تاریخی برای تعدادی داوطلب و علاقمند تماشا نمیسازند، سرنوشت یک ملت را رقم میزنند! این که مردم زیر آوار ساختمانهای ضعیف دربرابر زلزله بمیرند یا با هواپیماهای عهد شاه وزوزک به کوه بخورند یا از سرمای زمستان در مناطق زلزله زده تلف شوند، یا بخاطر باور و عقیده عمری را در گوشه زندان بگذرانند یا معدوم شوند، یا در خیابانها کشته و مجروح شوند، یا بابت فساد مالی و اقتصادی، بیکار و بی پول شوند و جواب شکم گرسنه شان را با چماق و تفنگ بدهند، یا که گوشت دم توپ سیاستهای جنگ طلبانانه و ماجراجویانه شوند، یا که نیمی شان به تبعیض از صحنه های اجتماعی محذوف شوند یا ... یا... یا ... تمام این ها مولود سیاست های مقامات عالی مملکت است. حتی لباس خنده دار خانم "شهرزاد" در خانه و توی تختش نتیجه دخالت و نظر مقامات عالی در خصوصی ترین جنبه های زندگی و پوشاک ملت است! ای کاش میشد مثل تلویزیون دکمه ای را زد و دیگر اثری از سریال بی پایان سیاستهای ظالمانه، تبعیض آمیز و نابخردانه ندید، آزاد مثل انسان زندگی کرد و نفسی کشید اما متأسفانه ناممکن است. مقامات مملکت نه درباره بازیگری شما که درباره نفس کشیدن تک تک شهروندان ایران، "تعیین تکلیف" می کنند. در چنین موقعیتی، نظر دادن درباره سرنوشتی که برایمان ساخته اند کمترین یا در واقع اولین کاری است که هر شهروند مسوول باید انجام دهد. بعید می دانم آقای بازیگر خودش هم این واقعیت عیان را نداند!