فایل بالا: آثار مدرن آیا ارزش هنری دارند؟ مثلا ونگوگ، آیا فقط تکنیک است یا ارزش هنری هم دارد؟
فایل بالا: آیا سعی کرده ام با کارهایم جامعه فرانسه را به چالش بکشم؟
فایل بالا: اگر فرضا حکومت عوض شود و رژیمی سر کار بیاید که قبولش داشته باشم آیا همچنان به نقد حکومت ادامه خواهم داد؟
🔥1
نودوشش، سال مرگهای زنجیره ای در زندانها
کاووس سیدامامی، سینا قنبری، محمد راجی، طالب بسطامی و دیگران
مانا نیستانی
@mananey
کاووس سیدامامی، سینا قنبری، محمد راجی، طالب بسطامی و دیگران
مانا نیستانی
@mananey
رشته شبح Phantom thread
کارگردان: پل تامس اندرسن
یکی از بهترین و منسجم ترین ساخته های پل تامس اندرسن، درباره رابطه خیاط و طراح مدل کمالگرا و وسواسی با دختری که مدل و منبع الهامش می شود، تا حدی یادآور فضای مجلسی آثار دهه هشتاد و نود مرچنت/آیوری است از لحاظ بصری، تک تک کادرهای شکیل و ریز به ریز اجزا صحنه زیبایی ایستا و کلاسیکی را می سازد که بی شباهت به محصولات وزین و مجلل خیاط نیست. داستان در سطح، یادآور ربه کای دافنه دوموریه است؛ دختری از طبقه پایین پا به زندگی و خانه مردی از طبقه بالاتر می گذارد که در تسخیر روح و خاطره زنی درگذشته است. زن، مادر خیاط است که انگار رشته ای نامرئی به دور او پیچیده و مانع هرگونه رابطه عمیق احساسی اش با زنان دیگر است. فیلم، روایت فرهیخته ای از «بچه ننه گی» است و طبعا به عنوان یک بچه ننه حرفه ای، ارتباطم با جهان اثر شخصی تر و درونی تر بود. نکته جذاب فیلم، عاملیت و فاعل بودن شخصیت زن داستان است، برخلاف کاراکتر دختر قصه ربه کا. مقابل خیاط کاریزماتیک، کم نمی آورد، تک مضرابها و طعنه ها را بی جواب نمی گذارد، برابر خواهر سلطه جوی خیاط ـ نسخه دیگری از خانم دانوِرس ـ جا نمی زند، و بعد که در می یابد تنها زمانی میتواند لایه سخت و نچسب بیرونی مَرد بدخلق وسواسی را بشکند و احساساتش را بدست آورد که او مریض و زمین گیر، محتاج تیمارداری مادرانه اش باشد، دست به کار می شود و به این ترتیب، یکی از غریب ترین روابط عاشقانه سینمای معاصر شکل می گیرد. این عشق غریب به مادر و مادرخواهی از وجود دیگر زنان، شاید بعد از ایران در انگلیس بیشترین معنا را بدهد که نماد و نشانه ملی هم ملکه، مادر ملت است. بازی دنیل دی لوییس مثل همیشه خیره کننده است هرچند، اسکار بدون هیچ حرفی برازنده گری اولدمن و نقش آفرینی معجزه گونه اش به جای چرچیل بود.
کارگردان: پل تامس اندرسن
یکی از بهترین و منسجم ترین ساخته های پل تامس اندرسن، درباره رابطه خیاط و طراح مدل کمالگرا و وسواسی با دختری که مدل و منبع الهامش می شود، تا حدی یادآور فضای مجلسی آثار دهه هشتاد و نود مرچنت/آیوری است از لحاظ بصری، تک تک کادرهای شکیل و ریز به ریز اجزا صحنه زیبایی ایستا و کلاسیکی را می سازد که بی شباهت به محصولات وزین و مجلل خیاط نیست. داستان در سطح، یادآور ربه کای دافنه دوموریه است؛ دختری از طبقه پایین پا به زندگی و خانه مردی از طبقه بالاتر می گذارد که در تسخیر روح و خاطره زنی درگذشته است. زن، مادر خیاط است که انگار رشته ای نامرئی به دور او پیچیده و مانع هرگونه رابطه عمیق احساسی اش با زنان دیگر است. فیلم، روایت فرهیخته ای از «بچه ننه گی» است و طبعا به عنوان یک بچه ننه حرفه ای، ارتباطم با جهان اثر شخصی تر و درونی تر بود. نکته جذاب فیلم، عاملیت و فاعل بودن شخصیت زن داستان است، برخلاف کاراکتر دختر قصه ربه کا. مقابل خیاط کاریزماتیک، کم نمی آورد، تک مضرابها و طعنه ها را بی جواب نمی گذارد، برابر خواهر سلطه جوی خیاط ـ نسخه دیگری از خانم دانوِرس ـ جا نمی زند، و بعد که در می یابد تنها زمانی میتواند لایه سخت و نچسب بیرونی مَرد بدخلق وسواسی را بشکند و احساساتش را بدست آورد که او مریض و زمین گیر، محتاج تیمارداری مادرانه اش باشد، دست به کار می شود و به این ترتیب، یکی از غریب ترین روابط عاشقانه سینمای معاصر شکل می گیرد. این عشق غریب به مادر و مادرخواهی از وجود دیگر زنان، شاید بعد از ایران در انگلیس بیشترین معنا را بدهد که نماد و نشانه ملی هم ملکه، مادر ملت است. بازی دنیل دی لوییس مثل همیشه خیره کننده است هرچند، اسکار بدون هیچ حرفی برازنده گری اولدمن و نقش آفرینی معجزه گونه اش به جای چرچیل بود.