ﻣﺎﻧﺎ ﻧﻴﺴﺘﺎﻧﻲ Mana Neyestani

احمدرضا دالوند را اولین بار شانزده هفده سالم بود در ماهنامه صنعت حمل و نقل دیدم. مردی فربه و درشت با خط‌های ظریف و طرح‌هایی موجز. همزمان با صنعت حمل و نقل در نشریه «آدینه» کار می‌کرد و بهترین دوران تصویرسازی‌اش را پشت سر می‌گذشت. کارهایش در آدینه عجیب بر صفحات و کنار کلمات خوش می‌نشستند، الهامبخش و رشک‌برانگیز بودند. به معنای واقعی کلمه «تصویرساز مطبوعاتی» بود. خط‌هایش می‌توانستند با فضای صفحه، با حروف چاپی با محتوای نوشته ارتباط برقرار کنند و مجموعه‌ای کامل بسازند. چهارپنج سال بعد دالوند از آدینه رفت و فرج سرکوهی من را برای تصویرسازی خواست. دوسه سال تجربه بعنوان تصویرساز اول مجله آدینه بسیار برایم ارزشمند و تعیین‌کننده بود اما هیچوقت نتوانستم جای خالی دالوند را پر کنم، البته تازه‌کار و کم سن بودم اما واقعیتش همین الان هم آن تجربه را تکرار کنم باز نخواهم توانست. دالوند فهم گرافیک بسیار بالایی داشت و ارزش فضاهای پر و خالی و سیاه و سفید را خوب می‌دانست. من کادرم را با انبوه خط‌هایم پر می‌کردم و تصاویرم عمدا و سهوا جدا از صفحه می ایستادند، او آنقدری خط می‌گذاشت که باید و حاصل کارش بخشی جدایی ناپذیر از صفحه بود. من بیشتر کارتونیست بودم، او گرافیست و تصویرساز.
سالها گذشت و دوره اصلاحات آمد. بنا بر دعوت شمس‌الواعظین قرار بود در «جامعه» کار کنم، دالوند شد مدیرهنری و گفت یک نیستانی برای بخش کارتون کافی است! توکا کار کرد و من «جامعه» و «طوس» را از دست دادم و بعدتر با آن مجموعه در «نشاط» و «عصرآزادگان» همکاری کردم، زمانی که دالوند دیگر رها کرده بود. مدتی گذشت، روزنامه تازه‌ای به نام «حیات نو» قرار بود راه بیفتد. برای ستون کارتون و کاریکاتور من را دعوت کردند. کمی بعد دالوند بعنوان مدیر هنری و صفحه آرا اضافه شد. اعتراف‌ می‌کنم اولش که شنیدم دالوند آمده بنا بر تجربه روزنامه جامعه حس خوبی نداشتم اما اندکی که گذشت و با هم کار کردیم علاقه، احترام و اعتماد متقابل حاکم شد. بعد از مدت‌ها سروکله زدن با سردبیرانی که اکثرا اهل کلام بودند و درک بصری نداشتند، لذت حضور کسی را که تصویر می‌فهمد و برای خط و نقش‌م ارزش قائل است چشیدم. دالوند از من خواست خارج از برنامه ثابت ستون کارتونم برای فضاهای خالی که در صفحات پیش‌بینی می‌کند تصویر بکشم. گاهی کادرهای نامتعارفی طراحی می‌کرد که دوستشان داشتم چون خلاقیتم را تحریک می‌کرد، او هم از نتیجه کار راضی بود، اهل تعارف الکی نبود و رک نظرش را می‌گفت. بعد با مدیریت و سردبیری یا نمی‌دانم چه کسانی که در طراحی صفحات دخالت می‌کردند مشکل پیدا کرد، بعنوان اعتراض به جای اتاق صفحه‌ارایی می‌آمد می‌نشست سرمیزم و صحبت می‌کردیم. همان‌جا بیشتر با هم و اخلاقیات هم آشنا شدیم. بعد هم اول او رها کرد و رفت و مدتی پس از او، من.
این آخرین همکاری نزدیک من و دالوند بود.
بعدتر گاهی نقد و تحلیلهایش را بر اثار هنری در مجلات ویژه هنرهای تجسمی می‌خواندم. جزو هنرمندانی بود که دست قلم خوب و سواد نقد و تحلیل عالی داشت و می‌شد از خواندن نوشته‌هایش یادگرفت.
یکی دوماه پس از پایان همکاری در حیات نو، در تراس کافه شوکا نشسته بودیم، فکر کنم با آروین و یکی دو نفر دیگر، دالوند هم بود. نمی‌دانم چه بحثی پیش‌ آمد که دالوند گفت: «این که آدم می‌دونه توی این شهر داره از هوایی تنفس می‌کنه که همزمان کسانی مثل شاملو و بیضایی درش نفس می‌کشند حس خوبی به آدم می‌ده» یا چیزی شبیه به این. حرفش در ذهنم برای همیشه باقی ماند و چندجایی دزدیدم و به اسم خودم استفاده کردم.
امروز احمدرضا دالوند را بیماری‌اش از ما گرفت. دیگر در شهر ما نیست و هوایی که تنفس می‌کنید او را کم دارد.

15K viewsedited 11:51