Forwarded from Iranwire
☝️☝️☝️
طرح بالا را سال نودوچهار در نقد وضعیتی که جریان اصلاحات دچارش شده و مسخ تعریف و ماهیت اصلاح‌طلبی و تاثیرپذیریش از فضای نظامی و شبه نظامی روز ، کشیده بودم. نه تنها مصداق بیشتری پیدا کرده، یک پله جلوتر هم رفته: سال نود و هشت لازم نیست چکمه نظامی از بیرون کادر هجوم بیاورد، همان بغل دستی‌ها با پس گردنی زاویه گردنت را تنظیم می‌کنند.
طرح بالا را سال نودوچهار در نقد وضعیتی که جریان اصلاحات دچارش شده و مسخ تعریف و ماهیت اصلاح‌طلبی و تاثیرپذیریش از فضای نظامی و شبه نظامی روز ، کشیده بودم. نه تنها مصداق بیشتری پیدا کرده، یک پله جلوتر هم رفته: سال نود و هشت لازم نیست چکمه نظامی از بیرون کادر هجوم بیاورد، همان بغل دستی‌ها با پس گردنی زاویه گردنت را تنظیم می‌کنند.
دوهزاروهشت بود، کوالالامپور در مجتمع مسکونی به نام پانتای‌هیل‌پارک زندگی می‌کردیم، یک سال و اندی از ترک ایران می‌گذشت. حیاط مشترک بین ساختمانهای مجموعه پر از گربه‌هایی بود که برای خودشان زاد و ولد می‌کردند، کنار رستوران و بقالی مجتمع پرسه می‌زدند و بعضا صف می‌کشیدند دعاگوی اهالی بلکه خوراکی مهمانشان کنند. توله‌ها را گاهی ملت برمی‌داشتند و با خودشان می‌بردند بزرگ می‌کردند. یکی از روزها توی آپارتمان نشسته بودم یادم نیست کار می‌کردم یا چه، منصوره با بچه گربه سه چهارماهه‌ای وارد شد، گفت مریض و تک‌افتاده بوده و اگر ولش می‌کرد شاید دوام نمی‌آورد، دوپاره استخوان بود، چشمانش آب می‌آمد، دمش را آدم‌های نازنین بریده بودند، فک‌اش مشکل داشت و دندان‌های نیش پایینش از دهن بیرون زده‌بودند، نفهمیدیم هیچوقت آن هم به لطف نوازش های آدمیان بوده یا مادرزاد. وجود ترحم‌برانگیزی بود. دروغ چرا؟ منصوره را سرزنش کردم اولا چرا گربه آورده ثانیا حالا که آورده چرا زشت‌ترین و مریض‌ترینش را انتخاب کرده؟
این شروع قصه «پیشی» با ما بود. هیچوقت اسم شناسنامه‌ایش را که محض قشنگی و کلاس بیشتر، «پیمپا» گذاشته بودیم نفهمید و تا آخر پیشی صدایش زدیم و به همان واکنش داد.
قصه عشق من و پیشی خیلی عاشقانه شروع نشد، لااقل عشق در اولین نگاه نبود، اما مثل اکثر قصه‌های عاشقانه، تلخ و غم‌انگیز به آخر رسید. این چند روز آخر که سرطان بدنش را از پا درمی‌آورد و لاغر و لاغرتر می‌شد، درست شکل بچگی‌ش و جلوی چشمانم تحلیل می‌رفت، مدام به «میلیون‌دلار بیبی» فکر می‌کردم و شخصیت کلینت ایستوود و عذاب روحی و اخلاقی که می‌کشید برای تمام کردن زندگی عزیز زندگی‌اش که وجودگیاهی پیدا کرده بود، عاقبت هم به اشاره خود او، این کار را کرد. دختر اما می‌دانست که امکان سلامت ندارد و ماندن چه رنجی‌است. خودش می‌خواست راحت شود. می‌توانست این را بگوید، پیشی نمی‌توانست. گفتنش برای دیگران راحت بود که «بخوابانش راحت شود» پیشی اما نمی‌خواست بمیرد، در اوج بیماری حس زندگی داشت و می‌جنگید. حتی حاضر نبود بپذیرد که پاهایش کار نمی‌کنند، دیشب سینه‌خیز خودش را به تخت رساند و کنارمان خوابید. پیشی سه ماه اول زندگی از آدم‌ها خیری ندیده بود- ما چقدر دیده‌ایم؟- غریبه‌ها را دوست نداشت، دیر به حضور کسی جز ما عادت می‌کرد. از دامپزشکی و دکترها بیزار بود. وقتی دکترها چندماه قبل گفتند که دیگر بی‌فایده است و شیمی‌درمانی اثر نکرده، به او قول دادم، قول دادم که دیگر هرگز به هیچ دامپزشکی نبرمش و هیچ غریبه سرنگ بدستی را به خانه، خانه‌اش راه ندهم تا مضطربش کند و چقدر سخت بود این یک روز آخر ماندن بر سر این قول، اما ماندم. صبح که بیدار شدم خودش را از تخت به زور روی زمین انداخته بود و توان حرکتش ته کشیده بود، تندتر از همیشه نفس می‌کشید، در آغوشش گرفتم و به تراس، هوای باز بردم و روی پتویش بر زمین درازش کردم. دست و پاهای ظریفش لاغرتر و کشیده تر از همیشه بودند. کنارش نشستم. تراسی بود که دوست داشت و تمام هفته آخر، بیشتر اوقات روز حتی در سرمای زیاد آنجا می‌خوابید. کودکم نفس‌های آخر را کشید و تمام کرد.
بیست و ششم مارچ دوهزارونوزده یک گربه از گربه‌های جهان کم شد، اما احساس می‌کنم چیزی خیلی بیشتر از وجود من غائب شده. عشق به پیشی نه به هورمون و غریزه ربط داشت نه برپایه توقع و احتیاج بود، من عاشق سگها و گربه‌ها هستم و خواهم بود اما مطمئنم هرگز حیوان دیگری نخواهم آورد، نه چون دیگر تحمل مرگ حیوانی را ندارم -که البته ندارم- چون پیشی برای من یکی بود و یکی خواهد ماند. در تمام این سالها هیچوقت حتی احساس نکردم که یک گربه «دارم»، او مُلک من نبود، با من بود، با ما. من با او «زندگی کردم»
این شروع قصه «پیشی» با ما بود. هیچوقت اسم شناسنامه‌ایش را که محض قشنگی و کلاس بیشتر، «پیمپا» گذاشته بودیم نفهمید و تا آخر پیشی صدایش زدیم و به همان واکنش داد.
قصه عشق من و پیشی خیلی عاشقانه شروع نشد، لااقل عشق در اولین نگاه نبود، اما مثل اکثر قصه‌های عاشقانه، تلخ و غم‌انگیز به آخر رسید. این چند روز آخر که سرطان بدنش را از پا درمی‌آورد و لاغر و لاغرتر می‌شد، درست شکل بچگی‌ش و جلوی چشمانم تحلیل می‌رفت، مدام به «میلیون‌دلار بیبی» فکر می‌کردم و شخصیت کلینت ایستوود و عذاب روحی و اخلاقی که می‌کشید برای تمام کردن زندگی عزیز زندگی‌اش که وجودگیاهی پیدا کرده بود، عاقبت هم به اشاره خود او، این کار را کرد. دختر اما می‌دانست که امکان سلامت ندارد و ماندن چه رنجی‌است. خودش می‌خواست راحت شود. می‌توانست این را بگوید، پیشی نمی‌توانست. گفتنش برای دیگران راحت بود که «بخوابانش راحت شود» پیشی اما نمی‌خواست بمیرد، در اوج بیماری حس زندگی داشت و می‌جنگید. حتی حاضر نبود بپذیرد که پاهایش کار نمی‌کنند، دیشب سینه‌خیز خودش را به تخت رساند و کنارمان خوابید. پیشی سه ماه اول زندگی از آدم‌ها خیری ندیده بود- ما چقدر دیده‌ایم؟- غریبه‌ها را دوست نداشت، دیر به حضور کسی جز ما عادت می‌کرد. از دامپزشکی و دکترها بیزار بود. وقتی دکترها چندماه قبل گفتند که دیگر بی‌فایده است و شیمی‌درمانی اثر نکرده، به او قول دادم، قول دادم که دیگر هرگز به هیچ دامپزشکی نبرمش و هیچ غریبه سرنگ بدستی را به خانه، خانه‌اش راه ندهم تا مضطربش کند و چقدر سخت بود این یک روز آخر ماندن بر سر این قول، اما ماندم. صبح که بیدار شدم خودش را از تخت به زور روی زمین انداخته بود و توان حرکتش ته کشیده بود، تندتر از همیشه نفس می‌کشید، در آغوشش گرفتم و به تراس، هوای باز بردم و روی پتویش بر زمین درازش کردم. دست و پاهای ظریفش لاغرتر و کشیده تر از همیشه بودند. کنارش نشستم. تراسی بود که دوست داشت و تمام هفته آخر، بیشتر اوقات روز حتی در سرمای زیاد آنجا می‌خوابید. کودکم نفس‌های آخر را کشید و تمام کرد.
بیست و ششم مارچ دوهزارونوزده یک گربه از گربه‌های جهان کم شد، اما احساس می‌کنم چیزی خیلی بیشتر از وجود من غائب شده. عشق به پیشی نه به هورمون و غریزه ربط داشت نه برپایه توقع و احتیاج بود، من عاشق سگها و گربه‌ها هستم و خواهم بود اما مطمئنم هرگز حیوان دیگری نخواهم آورد، نه چون دیگر تحمل مرگ حیوانی را ندارم -که البته ندارم- چون پیشی برای من یکی بود و یکی خواهد ماند. در تمام این سالها هیچوقت حتی احساس نکردم که یک گربه «دارم»، او مُلک من نبود، با من بود، با ما. من با او «زندگی کردم»
😢2❤1
من آدم مذهبی نیستم و به زندگی اخروی و مابعدالطبیعه دستکم با خوانش مذهبیون باور ندارم، اما نیاز روانی آدمی را به وجود بهشت ، جای امن و بی‌دغدغه‌ای که بتوان عزیزان ازدست رفته را بار دیگر دید، خوب درک می‌کنم. فکر کنم این اصلی‌ترین انگیزه آدم به تخیل دنیای بعد از مرگ باشد تا جویهای پر از ویاگرا و جنگل‌های پر از حوری و غلمان.
من هم دوست دارم جای امن و پر سبزه و آفتابی باشد تا پیشی بی رنج بیماری و ترس مطب و غریبه‌های روانی که دُم می‌برند و فک پیاده می‌کنند برای خودش بدود، آفتاب بگیرد و تمام خوشی‌هایی را که فرصت نشد تجربه کند یا ما بهرحال از او دریغ کردیم نصیب ببرد.
اگر چنین جایی باشد و زمانی مرا هم اشتباهاً راه بدهند، شاد می‌شوم باز کنارش باشم. اشتباه نکنید ، او پاداش کارهای نیکِ نکرده و اخلاق خوب نداشته و طاعات و عبادات بجانیاورده من نخواهد بود، حتی بهشتی اگر باشد و من را هم محض خنده راه بدهند دلیلی ندارد پیشی الزامی داشته باشد با من وقت بگذراند یا ابزار پاداش اخروی‌ام باشد، او اسباب‌بازی و وسیله نیست، مستقل‌تر و بی‌نیازتر و باشخصیت‌تر از این‌حرفهاست. آن‌وقتها هم هر زمان که خودش تشخیص می‌داد و دوست داشت می‌آمد و کنارم یا روی پایم می‌نشست.
فقط امیدوارم لحظاتی از آن ابدیت، دلش تنگ بشود و سراغم بیاید و افتخار بدهد کمی با هم بگذرانیم.
من هم دوست دارم جای امن و پر سبزه و آفتابی باشد تا پیشی بی رنج بیماری و ترس مطب و غریبه‌های روانی که دُم می‌برند و فک پیاده می‌کنند برای خودش بدود، آفتاب بگیرد و تمام خوشی‌هایی را که فرصت نشد تجربه کند یا ما بهرحال از او دریغ کردیم نصیب ببرد.
اگر چنین جایی باشد و زمانی مرا هم اشتباهاً راه بدهند، شاد می‌شوم باز کنارش باشم. اشتباه نکنید ، او پاداش کارهای نیکِ نکرده و اخلاق خوب نداشته و طاعات و عبادات بجانیاورده من نخواهد بود، حتی بهشتی اگر باشد و من را هم محض خنده راه بدهند دلیلی ندارد پیشی الزامی داشته باشد با من وقت بگذراند یا ابزار پاداش اخروی‌ام باشد، او اسباب‌بازی و وسیله نیست، مستقل‌تر و بی‌نیازتر و باشخصیت‌تر از این‌حرفهاست. آن‌وقتها هم هر زمان که خودش تشخیص می‌داد و دوست داشت می‌آمد و کنارم یا روی پایم می‌نشست.
فقط امیدوارم لحظاتی از آن ابدیت، دلش تنگ بشود و سراغم بیاید و افتخار بدهد کمی با هم بگذرانیم.
❤1👍1
سه هفته قبل گربه‌ام درگذشت دو متن بالا را نوشتم، همزمان شد با فاجعه سیل ایران ، به احترام رنج و مصیبت مردم، منتشرش نکردم. گفتم شاید الان فرصت بهتری باشد
👍2
☝️☝️☝️
حضور گروه‌های نظامی و شبه نظامی کشورهای دیگر چون حشد الشعبی عراق در خوزستان به بهانه کمک به سیل‌زدگان، بحث‌های مخالف و موافق زیادی برانگیخته است. کمک‌های انساندوستانه هر گروه، نژاد و ملیتی، مغتنم و مبارک است و جای سپاس دارد اما مگر نیروهای مردمی و امدادگر مثل هلال احمر و صلیب سرخ در کشورهای دیگر وجود ندارند که نظامی‌ها و شبه نظامی‌ها آمده‌اند؟ آیا مردمان محل از این حضور راضی‌اند؟ سنگینی کفه ترازو به سمت ارعاب مردمانی نیست که هنوز خاطره و زخم دوران جنگ را در ذهن و روح دارند؟
حضور گروه‌های نظامی و شبه نظامی کشورهای دیگر چون حشد الشعبی عراق در خوزستان به بهانه کمک به سیل‌زدگان، بحث‌های مخالف و موافق زیادی برانگیخته است. کمک‌های انساندوستانه هر گروه، نژاد و ملیتی، مغتنم و مبارک است و جای سپاس دارد اما مگر نیروهای مردمی و امدادگر مثل هلال احمر و صلیب سرخ در کشورهای دیگر وجود ندارند که نظامی‌ها و شبه نظامی‌ها آمده‌اند؟ آیا مردمان محل از این حضور راضی‌اند؟ سنگینی کفه ترازو به سمت ارعاب مردمانی نیست که هنوز خاطره و زخم دوران جنگ را در ذهن و روح دارند؟
بد نیست کانال تلگرام آسو رو هم دنبال کنید، مطالب جالبی در اون پیدا می‌شه👇👇👇
Forwarded from Aasoo - آسو
پیش‌تر گفته بودم که خیلی وقتها کلمات و عبارات حاضرند اما معنا غائب. عبارات را بکار می‌بریم و می‌ستاییم در حالی که از مفهوم تهی‌شان کرده‌ایم. این مطلب آسو تحت عنوان چرندیات پست مدرن تأیید این تفکر است با آزمایش یا در واقع شوخی هدفمندی که سه پژوهشگر انجام داده‌اند. حتما بخوانید:
Forwarded from Aasoo - آسو
چرندیات پست‌مدرن 🔻
🗨 در دوازده ماه گذشته، سه پژوهشگر-جیمز لیندسِی، هلن پلاکروز، و پیتر بوغوسیان-با استفاده از اصطلاحات پیچیده‌ی مدروز ۲۰ مقاله در دفاع از نظریات مضحک سرهم‌کردند و کوشیدند تا آنها را در نشریات معروف دانشگاهی در حوزه‌هایی شامل مطالعات جنسیت، مطالعات دگرباشیِ جنسی، و مطالعات چاقی منتشر کنند. موفقیت آنها چشمگیر بود: تا سه‌شنبه شبِ گذشته (۲ اکتبر ۲۰۱۸) که دست به افشاگری زدند، هفت نشریه‌ی ظاهراً وزینِ متکی بر همتاسنجی با انتشار مقالات جعلیِ آنها موافقت کرده بودند. هفت مقاله‌ی دیگرشان در مراحل مختلف سنجش بود و تنها شش مقاله رد شده بود.
🗨 آن‌چه این واقعیت را تکان‌دهنده‌تر می‌کند مزخرف‌بودنِ محض مقالاتی است که این سه نفر سرِهم‌کردند. یکی از مقالات آنها تکرار آشکار حقه‌ی سوکال است. نویسندگان این مقاله «اخترشناسیِ غربی» را رد می‌کنند و آن را امپریالیستی و زن‌ستیز می‌خوانند و در عوض از دپارتمان‌های فیزیک می‌خواهند که اخترشناسیِ فمینیستی را مطالعه کنند-یا به رقص تفسیری توجه کنند.
🗨 «حقه‌ی سوکال به توان دو» نشان می‌دهد که نشریاتی که چنین جفنگیاتی را منتشر می‌کنند معیارهای بسیار نازلی دارند. اما علاوه بر این، نشان می‌دهد که بسیاری از این نشریات با کمال میل حاضرند تا به خاطر اهداف ظاهراً مترقی تبعیض قائل شوند. این تمایل بیش از همه در مقاله‌ای مشهود است که از اقداماتی حاد برای تلافی کردن «امتیازات ویژه‌ی» دانشجویان سفیدپوست دفاع می‌کند. این مقاله به استادان دانشگاه توصیه می‌کند تا دست به «اقدامات جبرانیِ عملی» بزنند و به دانشجویان سفیدپوست بگویند که اگر خاموش نمانند به آنها دستبند خواهند زد. در صورت اعتراض دانشجویان (سفیدپوست)، استادان باید: «به‌شدت مواظب باشند که نه بر امتیازات ویژه صحه بگذارند و نه با آن همدلی یا آن را تقویت کنند تا مبادا دوباره نیازهای گروه‌های ممتاز را به هزینه‌ی گروه‌های محروم در اولویت قرار دهند. اعتراضات لفظیِ ارتجاعیِ مخالفان اقدامات مترقی چیزی نیست جز کنشی زبانی و سازوکار‌ی دفاعی که ضعف ذاتیِ اعضای گروه‌های ممتاز را مخفی می‌کند.»
@NashrAasoo 💬
⏱ زمان مطالعه: ۹ دقیقه
🖇 این مقاله را همین‌جا در Instant View بخوانید:
🗨 در دوازده ماه گذشته، سه پژوهشگر-جیمز لیندسِی، هلن پلاکروز، و پیتر بوغوسیان-با استفاده از اصطلاحات پیچیده‌ی مدروز ۲۰ مقاله در دفاع از نظریات مضحک سرهم‌کردند و کوشیدند تا آنها را در نشریات معروف دانشگاهی در حوزه‌هایی شامل مطالعات جنسیت، مطالعات دگرباشیِ جنسی، و مطالعات چاقی منتشر کنند. موفقیت آنها چشمگیر بود: تا سه‌شنبه شبِ گذشته (۲ اکتبر ۲۰۱۸) که دست به افشاگری زدند، هفت نشریه‌ی ظاهراً وزینِ متکی بر همتاسنجی با انتشار مقالات جعلیِ آنها موافقت کرده بودند. هفت مقاله‌ی دیگرشان در مراحل مختلف سنجش بود و تنها شش مقاله رد شده بود.
🗨 آن‌چه این واقعیت را تکان‌دهنده‌تر می‌کند مزخرف‌بودنِ محض مقالاتی است که این سه نفر سرِهم‌کردند. یکی از مقالات آنها تکرار آشکار حقه‌ی سوکال است. نویسندگان این مقاله «اخترشناسیِ غربی» را رد می‌کنند و آن را امپریالیستی و زن‌ستیز می‌خوانند و در عوض از دپارتمان‌های فیزیک می‌خواهند که اخترشناسیِ فمینیستی را مطالعه کنند-یا به رقص تفسیری توجه کنند.
🗨 «حقه‌ی سوکال به توان دو» نشان می‌دهد که نشریاتی که چنین جفنگیاتی را منتشر می‌کنند معیارهای بسیار نازلی دارند. اما علاوه بر این، نشان می‌دهد که بسیاری از این نشریات با کمال میل حاضرند تا به خاطر اهداف ظاهراً مترقی تبعیض قائل شوند. این تمایل بیش از همه در مقاله‌ای مشهود است که از اقداماتی حاد برای تلافی کردن «امتیازات ویژه‌ی» دانشجویان سفیدپوست دفاع می‌کند. این مقاله به استادان دانشگاه توصیه می‌کند تا دست به «اقدامات جبرانیِ عملی» بزنند و به دانشجویان سفیدپوست بگویند که اگر خاموش نمانند به آنها دستبند خواهند زد. در صورت اعتراض دانشجویان (سفیدپوست)، استادان باید: «به‌شدت مواظب باشند که نه بر امتیازات ویژه صحه بگذارند و نه با آن همدلی یا آن را تقویت کنند تا مبادا دوباره نیازهای گروه‌های ممتاز را به هزینه‌ی گروه‌های محروم در اولویت قرار دهند. اعتراضات لفظیِ ارتجاعیِ مخالفان اقدامات مترقی چیزی نیست جز کنشی زبانی و سازوکار‌ی دفاعی که ضعف ذاتیِ اعضای گروه‌های ممتاز را مخفی می‌کند.»
@NashrAasoo 💬
⏱ زمان مطالعه: ۹ دقیقه
🖇 این مقاله را همین‌جا در Instant View بخوانید:
Telegraph
چرندیات پست‌مدرن
در دوازده ماه گذشته، سه پژوهشگر-جیمز لیندسِی، هلن پلاکروز، و پیتر بوغوسیان-با استفاده از اصطلاحات پیچیده‌ی مدروز 20 مقاله در دفاع از نظریات مضحک سرهم‌کردند و کوشیدند تا آنها را در نشریات معروف دانشگاهی در حوزه‌هایی شامل مطالعات جنسیت، مطالعات دگرباشیِ جنسی،…
Forwarded from Iranwire
☝️☝️☝️
ساخت و افتتاح یک مسجد لوکس در ایران مال بزرگ‌ترین مرکز خرید ایران با انتقادهایی روبرو شده است. صرف هزینه‌های سنگین در حالی که زیرساخت‌های اقتصادی، فرهنگی، زیست‌محیطی کشور دچار مشکلات جدی و نیازمند صرف بودجه و هزینه است و تخلفات سنگینی که برخی مقامات شهرداری به آن نسبت می‌دهند، بازار بزرگ تهران (ایران مال) را تبدیل به موضوعی بحث‌انگیز کرده است. منتقدان می‌گویند افتتاح مسجد محمد رسول‌الله آن هم در شب عید نیمه شعبان بهانه‌ای برای افتتاح کل پروژه ایران مال است که بنابر اعلام شهرداری سندش ایراد دارد و از یک میلیون و‌هفتصدهزار متر مربع زیربنای آن دستکم صدهاهزارمترمربع، پروانه ساخت ندارد.
ساخت و افتتاح یک مسجد لوکس در ایران مال بزرگ‌ترین مرکز خرید ایران با انتقادهایی روبرو شده است. صرف هزینه‌های سنگین در حالی که زیرساخت‌های اقتصادی، فرهنگی، زیست‌محیطی کشور دچار مشکلات جدی و نیازمند صرف بودجه و هزینه است و تخلفات سنگینی که برخی مقامات شهرداری به آن نسبت می‌دهند، بازار بزرگ تهران (ایران مال) را تبدیل به موضوعی بحث‌انگیز کرده است. منتقدان می‌گویند افتتاح مسجد محمد رسول‌الله آن هم در شب عید نیمه شعبان بهانه‌ای برای افتتاح کل پروژه ایران مال است که بنابر اعلام شهرداری سندش ایراد دارد و از یک میلیون و‌هفتصدهزار متر مربع زیربنای آن دستکم صدهاهزارمترمربع، پروانه ساخت ندارد.
Forwarded from Naakojaa ناکجا
مانا نیستانی در نمایشگاه کتاب تهران؛بدون سانسور در لندن و پاریس همراه نشر ناکجا خواهد بود.
.
#نشر_ناکجا #ناکجاکتاب #ناکجا #بدون_سانسور #مانا_نیستاتی #چهارمین_نمایشگاه_کتاب_تهران_بدون_سانسور
https://www.facebook.com/events/315838939105166/?ti=as
.
#نشر_ناکجا #ناکجاکتاب #ناکجا #بدون_سانسور #مانا_نیستاتی #چهارمین_نمایشگاه_کتاب_تهران_بدون_سانسور
https://www.facebook.com/events/315838939105166/?ti=as