🎥استاندار خوزستان: صلیب‌سرخ در بازدیدی که داشت، اعتراض کرد که رسیدگی به سیل‌زدگان در اردوگاه‌‌های رسمی خیلی زیاد و بیش از پروتکل است.
🌍@Farsi_Iranwire

اندر حکایت اعتراض صلیب سرخ به استاندار خوزستان
مانا نیستانی
@mananey

👆👆👆
توضیح دادن کارهای بدون شرح، سیاست من نیست ایضا پاسخ دادن به نظرهای مخالفی که درباره کارتون هایم داده می‌شود چرا که کار من بعنوان کارتونیست با ترسیم و نشر کار باید تمام بشود و باقی، فضای اظهار نظر مخاطبان باشد، اما یک نکته من را بر آن داشت این توییت را اینجا منعکس کنم: برای من خیلی عادی است که مخاطبان عادت کرده به کارتون‌های رک و راست‌تر با چهره‌های مشخص یا ذهن‌های خوگرفته به قضاوت های صفر و یک، وقتی کار بدون شرحی منتشر می‌کنم که الزاما نمی‌شود راحت جای کاراکتر‌هایش مصداق و متناظر گذاشت و گفت مثلا این‌یکی جورج است و آن‌یکی کامبیز، کمی گیج‌ شود و بگوید «نفهمیدم» یا «متوجه منظور نشدم» ایرادی هم ندارد، مشکل وقتی است که «نفهمیده‌ای» اما اصرار داری که فهمیده‌ای و حتی براساس آن درباره ذهن استعمارزده کارتونیست قضاوت هم‌ بکنی. حالا فرض کنید فردی با ذهنیت مشابه ایشان، مثلا در مقام دادستانی، ممیزی فرهنگی و یا صاحب قدرتی قرار گیرد که خود را «در این برهه زمانی حساس» موظف به مبارزه با استعمارزدگی هم بداند، دقیقا همین وضعیتی پیش خواهد آمد که‌ فرهنگ ‌و هنر مملکت درگیرش شده: داغ و درفش و سانسور و سرکوب.
جواب خوانش و استنباط اشتباه ایشان را- میزبرگرداندن- توکا با یک جمله ساده زیرش داده که ملاحظه می‌فرمایید اما خاصیت کار بدون شرح و تمثیلی، همین است، این که چهره‌ها مشخص نیست هم دلیل دارد! شما بعنوان مثال می‌خواهید مضرات خوددرگیری و خودتخریبی و برخورد سرکوبگر با شهروندان خود را در یک مقابله، تذکر دهید عمدا فضا را انتزاعی و چهره‌ها را نامشخص می‌کشید تا بتوانید روی همین ایده متمرکز بمانید، اگر قرار بود بشود چهره ها و موقعیتهای چنین‌ کارتونی را تک به تک متناظر امر واقع بیرونی قرار داد خب چه مرضی بود به این صورت ترسیمش کنم من که کارهای رک و راست هم کم نکشیده‌ام. نتیجه کلام: ایرادی ندارد اگر راه تماشا و تفسیر این ژانر از کارتون یا اساسا هیچ شکل از کارتون را درست بلد نباشیم و تفسیرهای پرت و پلا کنیم اما دستکم بابت تفسیر خود، قاطعانه طلبکار کارتونیست هم نباشیم.

دوشنبه در بروکسل بلژیک

قربانی
مانا نیستانی
@mananey

🎥امام جمعه شهرستان #نطنز ترانه‌خوانی یک زن در تورگردشگری #ابیانه در #رمضان را «وقیحانه» نامید و خواستار برخورد شدید تشکیلات قضایی، اطلاعات و پلیس شد. به اعلام مقامات قضایی «این پرونده به صورت ویژه در دستور کار قرار گرفته و برای خواننده و راهنمای تور پرونده تشکیل شده #اخبار_ایران
🌍@Farsi_Iranwire

🔸برخورد با خواندن زنان‎
#مانانیستانی #اخبار_ایران
https://iranwire.com/fa/pictorian/31239
🌍@Farsi_Iranwire

همراه با حسن نیت
✍️ کاری از مانا نیستانی

@NashrAasoo 🔺

حسن روحانی در دیدار با اصحاب رسانه، ۴ خرداد ۹۸ : «مهم نیست که مردم سفره کوچکتری داشته باشند و با سختی زندگی کنند. مهم این است که دشمن بفهمد مردم ما دست از نظام برنمی‌دارند»
👇👇👇

کوچک شدن سفره مردم مهم نیست
#مانانیستانی
#اخبار_ایران
https://iranwire.com/fa/pictorian/31298
🌍@Farsi_Iranwire

آن مرد با سلاح آمد
#محمدعلی_نجفی #میترا_استاد
#مانانیستانی #اخبار_ایران
https://iranwire.com/fa/pictorian/31329
🌍@Farsi_Iranwire

با الهام از نقاشی نبرد سنت ژرژ و اژدها
👇👇👇

برخورد با نوازندگان

✍️ کاری از مانا نیستانی
@NashrAasoo 💬

یادداشتی درباره فیلم درد و افتخار ساخته پدرو آلمادوار

شب قبل فرصتی شد تا برای دومین بار فیلم جدید پدرو المادوار را ببینم «درد و افتخار»، به همان قدرت و تأثیرگذاری بار اول، حتی بهتر، دوست‌داشتنی‌تر و باز هم آخر سر با چشمان اشک‌آلود سرجایم در سالن سینما نشسته‌بودم. چه چیز، نمای آخر فیلم را- خطر لو رفتن فیلم، هرچند که قصه‌محور نیست- وقتی دوربین از سالوادور کودکسال و مادرش عقب می‌کشد و سالوادور بزرگسال را - با بازی آنتونیو باندراس- در حال ضبط لحظات کودکیش نمایش می‌دهد، انقدر تاثیرگذار کرده؟ اشاره به فیلم بودن تجربه‌ای که شاهدش بوده‌ایم و فاصله‌گذاری‌های این‌چنینی، ترفند کهنه و نخ‌نمایی است، پس چه جادویی در کار است که این کلیشه را ‌انقدر تأثیرگذار از کار درآورده؟ صداقت کارگردان در استفاده از آن؟ «صداقت» هم اما واژه تکراری است که در تعریف از آثار سینمایی دست‌ودلبازانه خرج شده. آلمادوار همین است، جادوگری که واژگان تکراری، ترفندهای قدیمی و کلیشه‌‌ها را طراوت و معنای دوباره می‌دهد. البته که صداقت، ویژگی بارز آلمادوار در این اثر است که مانند مابه‌ازای سینمایی‌اش، سالوادور مایو، ابایی ندارد آنچه را فکر می‌کند فاش بگوید و روح خود را عریان سازد اما بیشتر، غم و استیصال تلاش آخر سالوادور- پدرو آلمادوار - است در بازآفرینی یک لحظه خوش کودکی و ابدی کردن آن بر پرده سینما که انقدر تحت تأثیرمان قرار می‌دهد، چرا که از ابتدای فیلم، از لحظه‌ای که برای التیام درد کمر، او را زیر آب استخر میبینیم که خود را به موج نوازشگر خاطرات سپرده، شاهد تلاش بی‌وقفه او بوده‌ایم برای پیدا کردن آرامش، عشق و لذت و سادگی از کف رفته کودکی: غوطه‌ور شدن در آب، در خماری و نشئه دود هروئین، در کلمات شاعرانه یک تک‌گویی و عاقبت در جادوی قاب سینما، تا باز عشق و محبت ازدست‌رفته را برایش زنده کند. سالوادور مایو مثل گوییدوی «هشت‌و‌نیم فللینی »، منبع الهام المادوار، کارگردانی است که انگار قدرت آفرینش و خلاقیت را از دست داده و با افسردگی و دردهای جسمانی اواخر میانسالی دست‌وپنجه نرم می‌کند، کمردرد، آسم، میگرن، بی‌خوابی و دردهای دیگر. هربار برای نشستن و برداشتن چیزی از زمین باید بالشی زیر زانوان بگذارد و قرص‌های رنگ‌وارنگ را بکوبد و‌ در آب حل کند تا اندکی جسم روبه‌تحلیل را آرامش دهد، تفاوت او با گوییدوی فللینی، عاطفی‌تر بودن و حس رمانتیک اوست، احساساتگرایی که ویژگی خود آلمادوار هم هست. چهارسال قبل، زمانی که مادرش را از دست داده، انگار آخرین منبع ارتزاق عشق و عاطفه‌اش خشک شده باشد، حس آفرینش سالوادور هم مختل شده، حالا نومیدانه تلاش می‌کند خاطرات او و کودکی خود را که اکثرا درهم‌آمیخته‌اند، زنده کند. تیتراژ فیلم با رنگ‌های درخشان و متنوعی آغاز می‌شود که ناگهان در اولین نمای اثر، به دکور خشک و بی‌رنگ فضای استخر، بزرگسالی سالوادور، پیوند می‌خورد. رنگهای‌شاد را در خاطرات کودکی در طرح لباس مادر بازمی‌یابیم، سالوادور بزرگسال ، در محل زندگی شیک و با سلیقه‌اش گویی سعی کرده آن رنگهای شاد را در قالب تابلوها، تزیینات، پرده‌ها و رنگ‌آمیزی لباسهایش بازآفرینی کند، اما آن رنگین‌کمان را منشوری انگار، تجزیه و پخش و پاره‌پاره کرده. ‌پاره‌هایی که سالوادور می‌خواهد به نحوی کنارهم دوباره جمع‌آورد. عشق دوران کودکیش به سینما، تبدیل به حرفه و روزمرگی شده، تمایلات عاشقانه‌اش به شکست و عشقی نافرجام و دردجدایی انجامیده، مادر را هم، این آخرین منبع محبت را، مرگ برای همیشه از او گرفته است. فی‌الواقع بزرگسالی طعم هر لذت و خوشی را با درد و رنج آمیخته.
روایت آلمادوار چندان بر مبنای روابط علت‌ومعلولی وقایع جلو نمی‌رود، چیزی پیش می‌آید، سالوادور را در مسیری جلو می‌برد، همزمان با غوطه ورشدنش در خاطرات گذشته، اتفاق یا نکته دیگری در ادامه مسیر پررنگ‌تر می‌شود و کاراکتر - و مای بیننده را- به دنبال خود می‌کشاند، و این روند چنان استادانه و غیرمکانیکی اتفاق می‌افتد که انگار ذهنیت کارگردان مثل رودی جاری می‌شود که ما در آن، در زوایای ذهن و اندیشه‌اش گردش می‌کنیم، می‌بینیم چطور تخم مرغی چوبی برای دوختن جوراب‌ها شگرف‌ترین و پراحساس ترین ابزار جهان است، غار زیرزمینی کوچکی که پدر بجای خانه تهیه کرده، زیباترین و حسرت‌برانگیزترین جغرافیای ذهنی است و چطور جوانه زدن اولین احساسات عاشقانه نسبت به بنّایی جوان، داغ‌ترین و به یادماندنی‌ترین تب زندگی است. در این سیروسیاحت آنچه که تا حد زیادی به اثر انسجام می‌دهد، بازی کم‌نظیر آنتونیو باندراس است که هیچوقت انقدر عمیق، کنترل شده و درونی ندیده‌بودیمش. طیف وسیع و متنوع احساسات که او با کمترین تکان‌های صورت و چشم و دهان به نمایش می‌گذارد خارق‌العاده است.
در آخر، همچنان آفرینش و برون‌ریزی هنری است که دردها را تسکین می‌دهد.

نوشته‌ای قدیمی در کامپیوتر سالوادور، در وصف و حسرت عشق ناکامش، تبدیل به نمایشی بر صحنه می‌شود، نمایش، فدریکو، عشق قدیمی سالوادور را احضار می‌کند، حضور کوتاه فدریکو، بارقه‌ای از عاطفه در دل سالوادور می‌سازد، عاطفه، جسارت رویارویی با درد و مشکل را بی‌مخدر به او می‌دهد و این رویارویی، به ساختن اثری سینمایی می‌انجامد تا یاد عاطفه جاودان شود و روح اندکی آرام گیرد.

محافظت از نوامیس
خامنه‌ای: درباره مسائل ناموسی انقلاب مذاکره نمی‌کنیم
#مانانیستانی #اخبار_ایران
https://iranwire.com/fa/pictorian/31446
🌍@Farsi_Iranwire

چهار دهه، چهار قاب
مانا نیستانی
@mananey

🎯 تقدیس
✍️ کاری از مانا نیستانی

@Nashraasoo 🔺