Forwarded from Aasoo - آسو
شب قبل فرصتی شد تا برای دومین بار فیلم جدید پدرو المادوار را ببینم «درد و افتخار»، به همان قدرت و تأثیرگذاری بار اول، حتی بهتر، دوست‌داشتنی‌تر و باز هم آخر سر با چشمان اشک‌آلود سرجایم در سالن سینما نشسته‌بودم. چه چیز، نمای آخر فیلم را- خطر لو رفتن فیلم، هرچند که قصه‌محور نیست- وقتی دوربین از سالوادور کودکسال و مادرش عقب می‌کشد و سالوادور بزرگسال را - با بازی آنتونیو باندراس- در حال ضبط لحظات کودکیش نمایش می‌دهد، انقدر تاثیرگذار کرده؟ اشاره به فیلم بودن تجربه‌ای که شاهدش بوده‌ایم و فاصله‌گذاری‌های این‌چنینی، ترفند کهنه و نخ‌نمایی است، پس چه جادویی در کار است که این کلیشه را انقدر تأثیرگذار از کار درآورده؟ صداقت کارگردان در استفاده از آن؟ «صداقت» هم اما واژه تکراری است که در تعریف از آثار سینمایی دست‌ودلبازانه خرج شده. آلمادوار همین است، جادوگری که واژگان تکراری، ترفندهای قدیمی و کلیشه‌‌ها را طراوت و معنای دوباره می‌دهد. البته که صداقت، ویژگی بارز آلمادوار در این اثر است که مانند مابه‌ازای سینمایی‌اش، سالوادور مایو، ابایی ندارد آنچه را فکر می‌کند فاش بگوید و روح خود را عریان سازد اما بیشتر، غم و استیصال تلاش آخر سالوادور- پدرو آلمادوار - است در بازآفرینی یک لحظه خوش کودکی و ابدی کردن آن بر پرده سینما که انقدر تحت تأثیرمان قرار می‌دهد، چرا که از ابتدای فیلم، از لحظه‌ای که برای التیام درد کمر، او را زیر آب استخر میبینیم که خود را به موج نوازشگر خاطرات سپرده، شاهد تلاش بی‌وقفه او بوده‌ایم برای پیدا کردن آرامش، عشق و لذت و سادگی از کف رفته کودکی: غوطه‌ور شدن در آب، در خماری و نشئه دود هروئین، در کلمات شاعرانه یک تک‌گویی و عاقبت در جادوی قاب سینما، تا باز عشق و محبت ازدست‌رفته را برایش زنده کند. سالوادور مایو مثل گوییدوی «هشت‌و‌نیم فللینی »، منبع الهام المادوار، کارگردانی است که انگار قدرت آفرینش و خلاقیت را از دست داده و با افسردگی و دردهای جسمانی اواخر میانسالی دست‌وپنجه نرم می‌کند، کمردرد، آسم، میگرن، بی‌خوابی و دردهای دیگر. هربار برای نشستن و برداشتن چیزی از زمین باید بالشی زیر زانوان بگذارد و قرص‌های رنگ‌وارنگ را بکوبد و در آب حل کند تا اندکی جسم روبه‌تحلیل را آرامش دهد، تفاوت او با گوییدوی فللینی، عاطفی‌تر بودن و حس رمانتیک اوست، احساساتگرایی که ویژگی خود آلمادوار هم هست. چهارسال قبل، زمانی که مادرش را از دست داده، انگار آخرین منبع ارتزاق عشق و عاطفه‌اش خشک شده باشد، حس آفرینش سالوادور هم مختل شده، حالا نومیدانه تلاش می‌کند خاطرات او و کودکی خود را که اکثرا درهم‌آمیخته‌اند، زنده کند. تیتراژ فیلم با رنگهای درخشان و متنوعی آغاز می‌شود که ناگهان در اولین نمای اثر، به دکور خشک و بی‌رنگ فضای استخر، بزرگسالی سالوادور، پیوند می‌خورد. رنگهای‌شاد را در خاطرات کودکی در طرح لباس مادر بازمی‌یابیم، سالوادور بزرگسال ، در محل زندگی شیک و با سلیقه‌اش گویی سعی کرده آن رنگهای شاد را در قالب تابلوها، تزیینات، پرده‌ها و رنگ‌آمیزی لباسهایش بازآفرینی کند، اما آن رنگین‌کمان را منشوری انگار، تجزیه و پخش و پاره‌پاره کرده. پاره‌هایی که سالوادور می‌خواهد به نحوی کنارهم دوباره جمع‌آورد. عشق دوران کودکیش به سینما، تبدیل به حرفه و روزمرگی شده، تمایلات عاشقانه‌اش به شکست و عشقی نافرجام و دردجدایی انجامیده، مادر را هم، این آخرین منبع محبت را، مرگ برای همیشه از او گرفته است. فی‌الواقع بزرگسالی طعم هر لذت و خوشی را با درد و رنج آمیخته.
روایت آلمادوار چندان بر مبنای روابط علت‌ومعلولی وقایع جلو نمی‌رود، چیزی پیش می‌آید، سالوادور را در مسیری جلو می‌برد، همزمان با غوطه ورشدنش در خاطرات گذشته، اتفاق یا نکته دیگری در ادامه مسیر پررنگ‌تر می‌شود و کاراکتر - و مای بیننده را- به دنبال خود می‌کشاند، و این روند چنان استادانه و غیرمکانیکی اتفاق می‌افتد که انگار ذهنیت کارگردان مثل رودی جاری می‌شود که ما در آن، در زوایای ذهن و اندیشه‌اش گردش می‌کنیم، میبینیم چطور تخم مرغی چوبی برای دوختن جوراب‌ها شگرف‌ترین و پراحساس ترین ابزار جهان است، غار زیرزمینی کوچکی که پدر بجای خانه تهیه کرده، زیباترین و حسرت‌برانگیزترین جغرافیای ذهنی است و چطور جوانه زدن اولین احساسات عاشقانه نسبت به بنّایی جوان، داغ‌ترین و به یادماندنی‌ترین تب زندگی است. در این سیروسیاحت آنچه که تا حد زیادی به اثر انسجام می‌دهد، بازی کم‌نظیر آنتونیو باندراس است که هیچوقت انقدر عمیق، کنترل شده و درونی ندیده‌بودیمش. طیف وسیع و متنوع احساسات که او با کمترین تکان‌های صورت و چشم و دهان به نمایش می‌گذارد خارق‌العاده است.
در آخر، همچنان آفرینش و برون‌ریزی هنری است که دردها را تسکین می‌دهد.
روایت آلمادوار چندان بر مبنای روابط علت‌ومعلولی وقایع جلو نمی‌رود، چیزی پیش می‌آید، سالوادور را در مسیری جلو می‌برد، همزمان با غوطه ورشدنش در خاطرات گذشته، اتفاق یا نکته دیگری در ادامه مسیر پررنگ‌تر می‌شود و کاراکتر - و مای بیننده را- به دنبال خود می‌کشاند، و این روند چنان استادانه و غیرمکانیکی اتفاق می‌افتد که انگار ذهنیت کارگردان مثل رودی جاری می‌شود که ما در آن، در زوایای ذهن و اندیشه‌اش گردش می‌کنیم، میبینیم چطور تخم مرغی چوبی برای دوختن جوراب‌ها شگرف‌ترین و پراحساس ترین ابزار جهان است، غار زیرزمینی کوچکی که پدر بجای خانه تهیه کرده، زیباترین و حسرت‌برانگیزترین جغرافیای ذهنی است و چطور جوانه زدن اولین احساسات عاشقانه نسبت به بنّایی جوان، داغ‌ترین و به یادماندنی‌ترین تب زندگی است. در این سیروسیاحت آنچه که تا حد زیادی به اثر انسجام می‌دهد، بازی کم‌نظیر آنتونیو باندراس است که هیچوقت انقدر عمیق، کنترل شده و درونی ندیده‌بودیمش. طیف وسیع و متنوع احساسات که او با کمترین تکان‌های صورت و چشم و دهان به نمایش می‌گذارد خارق‌العاده است.
در آخر، همچنان آفرینش و برون‌ریزی هنری است که دردها را تسکین می‌دهد.
نوشته‌ای قدیمی در کامپیوتر سالوادور، در وصف و حسرت عشق ناکامش، تبدیل به نمایشی بر صحنه می‌شود، نمایش، فدریکو، عشق قدیمی سالوادور را احضار می‌کند، حضور کوتاه فدریکو، بارقه‌ای از عاطفه در دل سالوادور می‌سازد، عاطفه، جسارت رویارویی با درد و مشکل را بی‌مخدر به او می‌دهد و این رویارویی، به ساختن اثری سینمایی می‌انجامد تا یاد عاطفه جاودان شود و روح اندکی آرام گیرد.
Forwarded from Iranwire
محافظت از نوامیس
خامنه‌ای: درباره مسائل ناموسی انقلاب مذاکره نمی‌کنیم
#مانانیستانی #اخبار_ایران
https://iranwire.com/fa/pictorian/31446
🌍@Farsi_Iranwire
خامنه‌ای: درباره مسائل ناموسی انقلاب مذاکره نمی‌کنیم
#مانانیستانی #اخبار_ایران
https://iranwire.com/fa/pictorian/31446
🌍@Farsi_Iranwire
Forwarded from Aasoo - آسو
Forwarded from Iranwire
☝️☝️☝️
به نظر من خیلی مواقع برعکس آنچه به نظر می‌آید نه اهداف و آرمان‌ها که روش و منش آدمها برای نیل به اهداف است که تفاوت‌ها و شباهت‌های بنیادین میان آنها را شکل می‌دهد. فرق ندارد شما برای رضای خدا یا شیطان دست به کشتن آدمی بزنید که فقط با شما اختلاف عقیده دارد. شما قاتل هستید.
شک ندارم بسیاری از هموطنانی که امروز سنگ فلسطین را به سینه می‌زنند و همزمان، مشغول یا موافق با سرکوب شهروندان معترض دگراندیش کشور خود هستند، اگر در خانواده یهودی ارتدکسی در اسراییل به دنیا آمده بودند، الان به تندترین شکل مشغول یا موافق کشتار فلسطینیان بودند. فریب جبر جغرافیا و آرمانهای ظاهرا متضاد را نخوریم. رفتارها یکی است.
راننده اسنپی که به خاطر اعتقادات مذهبی و به قول بعضی در جهت قانون (!) مملکت، مسافری را از ماشین بیرون انداخته و مورد تقدیر صداوسیما و نهادهای حکومتی و قوه قضاییه قرار گرفته، بابت زاده شدن در کشوری که بخشی از آن بافتی قشری‌مذهبی و حکومتی دیکتاتوری مذهبی دارد چنین مسلک و باوری دنبال می‌کند، این جبر جغرافیاست. با این شکل رفتار و منش، شک ندارم اگر ایشان آمریکا زاده شده، هفتاد سال پیش راننده خطوط اتوبوسرانی مونتگمری الابامای آمریکا بود با همین شدت و غلظت سیاهپوستان خاطی را از اتوبوسش بیرون پرت و به این حرکت افتخار می‌کرد.
رفتارهای این‌چنینی در جامعه‌ای که زمانی برده‌داری و رفتار تحقیرآمیز با سیاهپوستان یک هنجار و حتی قانون رسمی کشور تلقی می‌شد باعث شد که کم کم شهروندان مخالف تبعیض، خطوط اتوبوسرانی تبعیضگر را تحریم کنند، قانون تبعیضگر را زیر پا بگذارند و منشا تغییر قانون و عرف شوند. در اول تعداد معدودی چنین کردند، جریمه و زندان شدند و حتی مهر هنجارشکن و قانون‌شکن خوردند و از سوی بخشی از جامعه ملامت هم شدند، تا کم‌کم اعتراض مدنی گسترش پیدا کرد . منشا تغییرات شد.
هفتاد سال از آن موقع گذشته. دیگر کسی رانندگان اتوبوس قانونگرای مونتگمری آلاباما را تقدیر یا از آنان به نیکی یاد نمی‌کند. هنجارشکنان آن دوران هم به عنوان آغازگران تغییرات و لغوکنندگان تبعیضات یاد می‌شوند.
در تغییر و تحولات امروز جامعه، ما کجا ایستاده‌ایم؟ چه کنیم تا اسیر و برده جبر جغرافیا نباشیم؟
به نظر من خیلی مواقع برعکس آنچه به نظر می‌آید نه اهداف و آرمان‌ها که روش و منش آدمها برای نیل به اهداف است که تفاوت‌ها و شباهت‌های بنیادین میان آنها را شکل می‌دهد. فرق ندارد شما برای رضای خدا یا شیطان دست به کشتن آدمی بزنید که فقط با شما اختلاف عقیده دارد. شما قاتل هستید.
شک ندارم بسیاری از هموطنانی که امروز سنگ فلسطین را به سینه می‌زنند و همزمان، مشغول یا موافق با سرکوب شهروندان معترض دگراندیش کشور خود هستند، اگر در خانواده یهودی ارتدکسی در اسراییل به دنیا آمده بودند، الان به تندترین شکل مشغول یا موافق کشتار فلسطینیان بودند. فریب جبر جغرافیا و آرمانهای ظاهرا متضاد را نخوریم. رفتارها یکی است.
راننده اسنپی که به خاطر اعتقادات مذهبی و به قول بعضی در جهت قانون (!) مملکت، مسافری را از ماشین بیرون انداخته و مورد تقدیر صداوسیما و نهادهای حکومتی و قوه قضاییه قرار گرفته، بابت زاده شدن در کشوری که بخشی از آن بافتی قشری‌مذهبی و حکومتی دیکتاتوری مذهبی دارد چنین مسلک و باوری دنبال می‌کند، این جبر جغرافیاست. با این شکل رفتار و منش، شک ندارم اگر ایشان آمریکا زاده شده، هفتاد سال پیش راننده خطوط اتوبوسرانی مونتگمری الابامای آمریکا بود با همین شدت و غلظت سیاهپوستان خاطی را از اتوبوسش بیرون پرت و به این حرکت افتخار می‌کرد.
رفتارهای این‌چنینی در جامعه‌ای که زمانی برده‌داری و رفتار تحقیرآمیز با سیاهپوستان یک هنجار و حتی قانون رسمی کشور تلقی می‌شد باعث شد که کم کم شهروندان مخالف تبعیض، خطوط اتوبوسرانی تبعیضگر را تحریم کنند، قانون تبعیضگر را زیر پا بگذارند و منشا تغییر قانون و عرف شوند. در اول تعداد معدودی چنین کردند، جریمه و زندان شدند و حتی مهر هنجارشکن و قانون‌شکن خوردند و از سوی بخشی از جامعه ملامت هم شدند، تا کم‌کم اعتراض مدنی گسترش پیدا کرد . منشا تغییرات شد.
هفتاد سال از آن موقع گذشته. دیگر کسی رانندگان اتوبوس قانونگرای مونتگمری آلاباما را تقدیر یا از آنان به نیکی یاد نمی‌کند. هنجارشکنان آن دوران هم به عنوان آغازگران تغییرات و لغوکنندگان تبعیضات یاد می‌شوند.
در تغییر و تحولات امروز جامعه، ما کجا ایستاده‌ایم؟ چه کنیم تا اسیر و برده جبر جغرافیا نباشیم؟
Forwarded from Iranwire
🔹#پویه_نوریان مسافر #اسنپ و خانواده او با سعید عابد، راننده این شرکت دیدار کردند و راننده چند کتاب را به آنها هدیه کرد. این دیدار و چهره «پویه و مادرش»، جنجال تازه‌ای در فضای مجازی ایجاد کرده و شمار زیادی از کاربران نوشته‌اند که این خانواده «تحت فشار» دست به این اقدام زده‌اند.
🌍@Farsi_Iranwire
🌍@Farsi_Iranwire
Forwarded from Iranwire
☝️☝️☝️
دوست دارم این طرح را تقدیم کنم به تمام مادران ایرانی که جوانی خود را دهه شصت و هفتاد زیر لگد و توسری همفکران آقای راننده اسنپ گذراندند و حالا باید با چشمان غمبار شاهد تکرار چرخه توسری و تحقیر برای دخترانشان باشند. راننده اسنپ شخص نیست، یک«تفکر» است.
دوست دارم این طرح را تقدیم کنم به تمام مادران ایرانی که جوانی خود را دهه شصت و هفتاد زیر لگد و توسری همفکران آقای راننده اسنپ گذراندند و حالا باید با چشمان غمبار شاهد تکرار چرخه توسری و تحقیر برای دخترانشان باشند. راننده اسنپ شخص نیست، یک«تفکر» است.
Forwarded from Aasoo - آسو
Forwarded from Iranwire
🔹"سربازان امام زمان" با ماشین ۸۰۰ میلیونی آمدند بچه من را بردند و متهمش کردند به توهین به مقدسات و رهبری و امام خمینی. بچه من طبل زن امام حسین بود مگر می‌تواند به مقدسات توهین کند؟
بخشی از گفت‌وگوی مادر #علیرضا_شیرمحمدعلی با ایران‌وایر
#اخبار_ایران
🌍@Farsi_Iranwire
بخشی از گفت‌وگوی مادر #علیرضا_شیرمحمدعلی با ایران‌وایر
#اخبار_ایران
🌍@Farsi_Iranwire
IranWire | خانه
مادر علیرضا شیرمحمدعلی: قاتلان فرزندم سرخود نبوده‌اند، دستور داشته‌اند
علیرضا شیرمحمدعلی، زندانی سیاسی که دوشنبه شب در زندان فشافویه به دست دو زندانی شرور به قتل رسید، آن‌طور که خودش در نامه‌ای از زندان نوشته بود به اتهام اعتراض مدنی در فضای مجازی بازداشت و به ۸ سال زندان محکوم شده بود. خانم مهناز سرابی، مادر علیرضا شیرمحمدعلی…
Forwarded from Iranwire