جشن کشتار
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

📸 یک اتفاق ساده و تکراری‌‎

🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#اعتراضات_سراسری #حجاب_اجباری #آرمیتا_گراوند #مهسا_امینی

@Farsi_Iranwire

🔹 پاهای اختاپوس‎

کاریکاتور از #مانا_نیستانی

#حمله_حماس_به_اسراییل #حماس #حزب‌الله #خامنه‌ای


@Farsi_Iranwire

🔹 به پاس یک عمر فیلم‌سازی‎

کاریکاتور از #مانا_نیستانی

#داریوش_مهرجویی #سینما #کارگردان

@Farsi_Iranwire

🔴 کاریکاتور هفته:


پس از قتل فجیع داریوش مهرجویی و همسرش با ضربات متعدد چاقو، یک ویدیوی کوتاه از او که چندی پیش منتشر شده بود بازنشر شد. مهرجویی در این ویدیو می‌گوید: "من معترضم". او با نشان دادن پروانه نمایش فیلم لامینورمی‌گوید: «شما به من پروانه دادید چرا زیر قولتان می‌زنید. شما کی هستید؟ چه مدرکی دارید؟ من نمی‌توانم تحمل کنم و تا حقم را نگیرم ول نمی‌کنم.» او می‌گوید: «دیگر می‌خواهم بجنگم» و در حالی که سینه‌اش را نشان می‌دهد می‌گوید: «این سینه من بزنید!»

این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور این هفته دویچه‌وله فارسی است.

@dw_farsi

تنها مطالبه ای که در مملکت ما پاسخ کامل می‌گیرد
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

خوش آمدید قربان!
✍🏼 مانا نیستانی

‏ aasoo.org/fa/cartons/4539
@NashrAasoo🔺

نگران قضاوت تاریخ باش...

بخشی از فیلم خوک

@Hosseinronaghi

کودک جنگ
Child of War
طرح برای پوستر فیلم در جهنم باران نمی بارد
@mananey
مانا نیستانی

طرح را برای پوستر فیلم ضدجنگ «در جهنم باران نمی بارد» کشیده بودم، با حال و هوای این روزهای خاورمیانه همخوانی دارد. می‌گذارمش اینجا. به امید سقط شدن تمام سیاست‌بازانی که جان آدمها برایشان فقط عدد است و ابزار

🔹 مونا مهرجویی

کاریکاتور از #مانا_نیستانی

#داریوش_مهرجویی #وحیده_محمدی‌فر #مونا_مهرجویی #قتل_هنرمندان

@Farsi_Iranwire

‏همایون غنی‌زاده به مرضیه برومند: این خیانت است.

این روش التماس به حکومت سالها سنت ما ملت بود! باید با شرمساری اعتراف کرد ما هنرمندان و اهل فرهنگ سال‌ها از جریانات برجسته و تاثیرگذار این سنت زشت بوده‌ایم. سنت زشتی آمیخته و آلوده به چاپلوسی و ریا به منظور ایجاد روزنه‌ای از ترحم سیستم! باید اعتراف کرد بخش بزرگی از ما درگذشته با صدای بلند دروغ می‌گفتیم! درباره حجاب! درباره سانسور! درباره خوبی‌های فلان مسئول! درباره نگاه قناس حکومت به مسائل خرد و کلان!

حالا مدتی‌ست آرام آرام داریم تمرین می‌کنیم تا از این روش برگردیم! اما هنوز بخشی از جامعه هنری روی ریل آن سنت زشت و کریه ریا جملات ترحم انگیز می‌گویند! ما نیاز نداریم به حکومت بگوئیم: ما ایران را دوست داریم! بلکه دیگر این ما هستیم که به علاقه حکومت و دلبستگی‌اش نسبت به ایران مشکوک شده‌ایم!ایران در این روش و منش حکومت طوری فاقد اهمیت است که به‌نظر سیستم تنها می‌خواهد ایران را مصرف کند و هیچ سد جدی‌ای هم سر راهش نمی‌بیند.

بدبختی آن است با آنکه اکثر ما با توجیهاتی سست این مسیر ریا و چاپلوسی را در مواجهه با حکومت آزموده‌ایم، حداقل پاسخی هم نگرفته‌ایم. درست زمانی که به سیستم برای کمی عقب رفتن روسری بازیگر التماس می‌کردیم! یانسبت به سانسور و حذف و ممنوع‌الکاری همکاران‌مان باحکومت تعامل می‌کردیم درست همان زمان‌ داشتیم با دستان خودمان قیافه امروز حکومت را از پشت تریبون‌ها بزکی دروغین می‌کردیم.

امروز که بخش بزرگی از اهالی فرهنگ و مردم دارند سعی می‌کنند در برابر حکومت دست از ریا بشویند و با هزینه تمرین صداقت کنند! غم‌انگیز است که بخشی هنوز دارند با همان سنت و با فرمول‌هایی از همان روش زشت، از فضای خالی‌ای که با حذف وممنوع الکاری و مهاجرت و حالا قتل ایجاد می‌شود کمال سواستفاده را ببرند. گویی این فضای خالی در سالن‌های سینما و تئاتر، در تحریریه‌ها، در پس و پیش دوربین‌ها، در انتشارات، در کنسرت‌ها و هزاران جای دیگر موهبتی‌ست برای در اختیار گرفتن انحصاری آنها! موهبتی‌ست برای به چنگ آوردن موقعیت‌های مالی و کاری غایبین! گویی نگران هو! شدن‌ها و تحقیر شدن‌ها توسط همین مردمی که امروز تماشایتان می‌کنند نیستید.

ما از گوشه خانه‌هایمان! از کنج سلول‌های زندان‌مان! از پنجره‌ای بیرون از وطن‌مان! و از میان گورهای‌مان! به شما خیره شده‌ایم و گلویمان دریده می‌شود وقتی برای نرم‌تر شدن چماق تحقیر و سرکوب یا اعتباری تقلبی و یا برای پول التماس می‌کنید و چنگ به‌صورت مردمی که هزینه می‌دهند می‌اندازید و این سد را طوری می‌شکنید که گویی هیچ اتفاقی نیافتاده است.

این خیانت است.

#زن_زندگی_آزادی

منبع اینستاگرام همایون غنی‌زاده

@Hosseinronaghi

دیگر پذیرش بی‌قید و شرط حرف بزرگترها به پایان راه رسید.
دامون قنبرزاده

مرضیه برومند در مراسم تشییع پیکر داریوش مهرجویی و وحیده محمدی‌فر طی جمله‌هایی عجیب و مالیخولیایی به چنین جاهایی رسید: «اگر شما با ما مهربان باشید، ما با اسراییل و صهیونیست هم می‌جنگیم.» این حرف‌ها با واکنش حضار روبه‌رو شد و او را «هو» کردند. خیلی‌ها از این صحبت کردند که خانم برومند برای بیان این حرف، از جایی خط گرفته است یا کسانی مجبورش کرده‌اند این چیزها را بگوید. من واقعیتِ ماجرا را نمی‌دانم. کاری هم به وزن و هدف سیاسی جمله ندارم. مقصود من بیان چیزهایی بی‌ربط در میان مراسم تشییع جنازه‌ی دو چهره‌ی فرهنگی مملکت است.

حرف‌های خانم برومند به شکلی آشکار نمایانگر ذهنیات نسلی‌ست که بدبختانه ما در سایه‌‌شان بزرگ شدیم. نسلی که خیلی‌هاشان خورده‌اند و آشامیده‌اند و چرخیده‌اند و تجربه کرده‌اند و حالا که به ما رسیده‌اند، انگار‌نه‌انگار! نسلی که عقب‌ماندگی‌اش از جامعه، نه به خاطر رابطه‌ی معکوس «عقل» و «سن» (هر چه سن بالاتر برود، عاقل دچار زوال می‌شود)، بلکه به خاطر عافیت‌طلبی و ترسو بودن و در عین حال ادعای فراوان است. نسلی که به نظرم حالا دیگر جایی در میان نسل جدید ندارد و نخواهد داشت. حالا دیگر این نسل به هیچ عنوان تعیین‌کننده‌ی هیچ‌چیز نیست و کمی که پیش برویم متوجه می‌شویم خیلی جاها حتی شایسته‌ی احترام هم نیست.

دیگر «ما پاهامونو جلوی بزرگترا دراز نمی‌کردیم» گذشت. دیگر «ما جلوی بزرگترا جیک نمی‌زدیم» تمام شد. دیگر پذیرش بی‌قید و شرط حرف بزرگترها به پایان راه رسید. حالا اتفاقاً باید پاها را دراز کرد تا متوجه باشند که سنِ بالا الزاماً احترام نمی‌آورد. نسل جدید باید طرحی نو در اندازد. همین «هو» کردن اولین قدم این طرح نو است. گاهی باید «هو» شوند تا بفهمند دنیا دست کیست. باید مانند پدر فیلم «برادران لیلا» سیلی بخورند تا بفهمند یک مَن ماست چه‌قدر کره دارد.

از اینستاگرام دامون قنبرزاده

@Hosseinronaghi