📸 نوبت بهشت در نظام مقدس‌‎

🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#اعدام #نظام_جمهوری_اسلامی

@Farsi_Iranwire

در هیاهوی روزگار کودکان کار را از یاد نبریم

این روزها میان اخبار ریز و درشت از جنگ در خاورمیانه تا اختلاس و چای دبش و ... از #کودکان_کار و اخبار و پیام‌های مربوط به آنان غافل نشویم.

@baadkonak_sefid

گوهر عشقی، مادر ستار بهشتی : در روز تولدم هم لباس سیاه را در نیاوردم ولی شما برقصید و شادی کنید چون خامنه‌ای از شادی شما می‌ترسد.

مجسمه‌ی تفکر در روزگار ما
✍️ مانا نیستانی

@NashrAasoo 🔺

دو فایل بالا آخرین لایو اینستاگرامی ام است درباره شرایط فعلی کشور و نقش ما. فایل صوتی را گذاشتم برای کسانی که سرعت اینترنتشان کفاف ویدئو را نمی‌دهد

دوستی زحمت کشیده خلاصه ای از صحبت ها فراهم کرده، برای کسانی که خواندن را ترجیح می دهند، این زیر قرارش می‌دهم:

دوستان عزیز سلام؛

به بهانه‌ی پایان سال میلادی 2023 مایلم کمی با شما مخاطبان عزیز درد‌ و دل کرده و نگاه شخصی خودم را از اتفاقات سالی که گذشت به اشتراک بگذارم شاید امکانی باشد با هم به این دغدغه‌ها فکر کنیم.

در سال میلادی (و حتا شمسی) که سپری شد اتفاقات بسیار از سر ما ایرانیان داخل و خارج گذشت.
با وجود سرکوب خیابانی و حضور نیروهای گسترده سایبری در فضای مجازی که برای منکوب کردن جنبش «زن، زندگی، آزادی» شکل گرفت تا ظاهر جامعه را بی تفاوت و ساکت نشان دهند همه می‌دانیم این فضای امنیتی تحمیل شده برای ترویج شکافها، بن‌بستها، ضعفها و تعصبها صرفا تلاشی سیتماتیک است برای ناامید کردن ما و گسترش یاس و رخوت عمومی.

آنچه در این یک سال برداشت و تحلیل من از فعالیتهای امنیتی رژیم جمهوری اسلامی برای ورود به فاز بعدی بقاست را با شما در میان می‌گذارم:

یکم. ما با ساختار و سیستمی به نام جمهوری اسلامی طرفیم که تنها یک اولویت دارد استفاده حداکثری از امکانات ایران.
نظامی که برای به‌زیستن مردم از نظر اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی، بهداشت، سلامت، آموزش و محیط زیست هیچ برنامه و ضرورتی قائل نیست.
ترفند همیشگی‌اش هم احتمالا آوردن دولت جدیدی است تا همه چیز را به گردن دولت قبلی انداخته و خود را ابقا کند.

دوم. یادمان باشد برای مبارزه با این نظام قبل از هر چیز حفظ روحیه خودمان و کمک به امید‌بخشی و زندگی جویی یکدیگر ضرورت است. استراتژی این نظام در همه این سالها مرگ‌اندیشی و ماتم‌گرایی بوده تا لذت زندگی و شادی را خار شمرده و مطالبه ای ایجاد نشود.
پس باید یکدیگر را در جشنها و آیین های ملی‌مان پیدا کنیم عید نوروز، تیرگان، مهرگان و شب یلدا بهترین فرصتهای ما برای بله‌گویی به زندگی و امید بخشی به یکدیگر است. منتظر نباشیم دیگران شادمان کنند یا به ما امید دهند این را سبک زندگی خود کنیم.

سوم. خودانتقادی و گفتگوی موثر را یاد بگیریم. با همه اختلاف سلیقه‌هایمان برای انتخاب شیوه حکومتی مناسب برای ایران بدون جمهوری اسلامی تمرین کنیم.
  گفتگو را به جای کل‌کل فوتبالی و فحاشی، پرونده سازی، انگ زدن و زیر پای همدیگر را خالی کردن بنشانیم.
در ایران امروز گرایشهای سیاسی مختلفی زنده و فعال است، پادشاهی‌خواهی، اسلام گرایان، ملی‌گرایان، چپ، راست سنتی و ... ما  چاره‌ای نداریم به آزادی بیان همه‌ی این گرایشها و امنیت آنها در ایران آزاد فکر کنیم. جامعه نوین و حقوق بشر مدرن بر اساس کثرت آرا، تفاوت نظر و عقیده در بستر آزادی معنا دارد.
قرار نیست از یک نوع تک‌صدایی وارد یک نوع دیگر تمامیت‌خواهی شویم.
این مسیر همانا تکرار بازی انقلاب 57 است. یک گروه خود را برحق بداند و بقیه را خائن و حذف کند. ما ایران  دموکراتیک و امن برای همه می خواهیم.

چهارم. به دلیل سانسور شدید و عدم وجود ساختار نظرسنجی آزاد و استاندارد در ایران همه‌ی ما در یک فضای ابهام سیاسی هستیم.
این ابهام گسترده منجر به هاله شناختی «خوداکثریت‌بینی» شده است. فرضا چپها خود را حزب محبوب در ایران امروز بدانند و یا پادشاهی خواهان هم مردم ایران را طرفدار نظام سلطنتی به شمار بیاورند آیا هدف اصلی و درست مبارزه همه‌ی ما جنگیدن با ساختار فاسد جمهوری اسلامی نیست؟
به یاد بیاوریم زندانیان سیاسی ما شامل همه گرایشها و حزبها هستند. در زندان چپ، سلطنت طلب، ملی‌گرا، اسلام گرا و... داریم حتا میان جوانان اعدامیان هم این تنوع و تکثر را می بینیم مگر چپها می توانند مجیدرضا رهنورد و امثال او را نبینند؟

پنجم: ما مردم ایران فقط همدیگر را داریم (داخل و خارج کشور) بله درست است اما نمی توانیم خود را از معادلات جهانی کنار بکشیم. افکار عمومی جهان هم در کنار عملکرد دولتهای غربی در مواجهه با جمهوری اسلامی مهم‌اند. موضع‌گیری غرب و مردم کشورهای دیگر برای تضعیف رژیم ج.ا یک مساله مهم است. به اتفاقات غزه و معادلات بین فلسطین و اسراییل نگاه کنیم اعتراضات جهانی چگونه روند حمله‌ها را تحت تاثیر قرار داد؟ ما به همراهی و توجه دنیا برای گذار از ج.ا نیاز داریم.

ششم. در ایران رسانه آزاد نداریم به فضای مجازی و رسانه‌های فارسی زبان نیاز مبرم داریم. اگر فعالانی خارج کشور از جنبش مهسا و خون کشته‌ها قاتوق برای نان خود ساخته‌اند باید به همان افراد پرداخت،تیغ تیز انتقاد و پرسش را معطوف همان افراد کرد.
نباید تعمیم ناروا بدهیم و همه‌ی اپوزیسون خارج کشور را مانند کرکسهای گرسنه تشبیه کنیم که بر کالبد بی‌جان کشور نشسته‌اند. این مغالطه تعمیم ناروا به ضرر همه‌ی ما و سود رژیم جمهوری اسلامی است. پس نقد، پرسشگری و از افراد خطاکار را پیگیری کرده اما اشتباه برخی را تعمیم به همه‌ی فعالان ندهیم.

هفتم. باید یاد بگیریم پتانسیلها، قوتها و ظرفیتها را بالا ببریم نه اینکه تبدیل به شکست کنیم، ما بارها پیروزیهای نسبی خود را تبدیل به شکست مطلق کرده ایم.
زیرا بسیاری از ما مبارزه را فقط در زاویه‌ی دید و گرایش خود تایید می کنیم در غیر این صورت نادیده گرفته یا حتا به جای نقد به حمله و ویران کردن آن می پردازیم. دو مثال مشخص می‌زنم.
  تجمع همدلانه هشتاد هزار نفری برلین که به جای نقد کاستی‌های آن و تمرکز روی قدرتش مدام روی ضعفها مانور داده شد و نمونه‌ی اخیر که جایزه صلح نوبل خانم نرگس محمدی بود که توجه جهان را به مبارزات زنان ایران جلب نمود. اشتباهات باید تصحیح شوند نه اینکه پتانسیلهای مبارزه را نابود کنند.

هشتم. این جنبش با نام مهسا امینی و کاملا معطوف به حقوق زنها که مانند برده با آنها رفتار می‌شود آغاز شده اما در ادامه به آزادی و زندگی در ایران معطوف شده است.
این جنبش نشان داد بین مردم ایران و رژیم تمامیت خواه جمهوری اسلامی فاصله بسیاری وجود دارد، بین مردم ایران و مردم کره شمالی و مردمان هر کشور با حکومت توتالیتر دیگری فاصله زیادی است. در یک کلام پیام مهمی به جهان مخابره شده است: ایران، جمهوری اسلامی نیست. مردم ایران پروتکل شکن نیستند اگر قانون حجاب اجباری را بر نمی‌تابند و تا پای جان می جنگند، قائل به همه‌ی آزادی‌های حقوق بشری برای زندگی در رفاه هستند. این پیام باید تداوم یابد.

نهم: ما به قوانین و تمدنی که مردم ایران را از هر قوم و باوری گرد هم جمع کند نیازمندیم،  گذار از جمهوری اسلامی مهمترین هدف و افق ماست. در چنین فرآیند قانون‌مداری حذف یکدیگر معنا ندارد. نگاه سیاه و سفید که تو یا دوست منی یا دشمن من مخرب این تفاهم و توافق ملی است.  آزادی پله اول مطالبات ماست برای رسیدن به دموکراسی، در رعایت حقوق بشر فقط صندوق رای مبنا نیست آزادی سیاسی، احزاب و رسانه ها و تمامیت ارضی ایران مبنای اتحاد و مبارزه ماست. مراقبت از تک‌تک این اصول از درون خانواده‌ها بر می‌خیزد.  سابقه‌ی استبدادی دیرین ایران تلاش ما برای ممانعت از تولد شارلاتانیزم را بیشتر می کند.
ما نیازمند سیستم شفاف پاسخگویی در ایران فردا هستیم و انتخاب شیوه حکومت هم بر عهده‌ی همه مردم است.

دهم: دادخواهی یکی از چراغهای روشن مسیر ماست، برای زخم خانواده‌های دادخواه مرهم باشیم نه نمک!
امیدوارم سال ۲۰۲۴، سال پیروزی مردم ایران باشد.
مانا نیستانی

#زن_زندگی_آزادی

🔶 کاریکاتور هفته

سال ۲۰۲۴ میلادی در حالی آغاز می‌شود که جهان در سال ۲۰۲۳ علیرغم تحولات امیدوارکننده و پیشرفت‌ها در زمینه‌های مختلف اما عمدتا شاهد اخبار هولناکی همچون جنگ‌های خونین، خشونت، استبداد، تبعیض، تعصب و نابود کردن محیط زیست بود.

بسیاری با نگرانی به تغییر سال می‌نگرند و بر این باور هستند که شمار زیادی از این مشکلات در سال ۲۰۲۴ میلادی نیز ادامه خواهد داشت.

این نگرانی دستمایه مانا نیستانی برای طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی شده است.
@dw_farsi

تعویض سال نوی میلادی
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

📸 از توهمات معظم
🔹 کاریکاتور از #مانا‌_نیستانی
#توهم #وحی_رهبری

@Farsi_Iranwire

روایت رویا حشمتی از شلاق خوردنش
به خاطر حجاب:

امروز صبح از اجرای احکام تماس گرفتن برای اجرای حکم ۷۴ ضربه شلاقم با وکیلم تماس گرفتم و با هم رفتیم دادسرای ناحیه ۷ از گیت ورودی رد شدیم و حجابم رو برداشتم رفتیم شعبه‌ی ۱ اجرای احکام.
کارمند شعبه گفت: «روسریت رو سرت کن که دردسر نشه» گفتم: «اومدم بابت همین شلاقم رو بزنید سر نمی‌کنم» تماس گرفتن و مامور اجرای حکم اومد بالا گفت: «حجابت رو سرت کن و دنبالم بیا» گفتم: «سر نمی‌کنم گفت پس که نمی‌کنی؟ جوری شلاقت رو بزنم که بفهمی کجایی برات یه پرونده ی جدید هم باز می‌کنم هفتاد و چهارتای دیگه‌م مهمونمون باشی». باز سر نکردم.
رفتیم پایین چند تا پسر دیگه رو بابت شرب خمر آورده بودن مرد با تحکم تکرار کرد: «مگه نمیگم سر کن؟» نکردم دو تا زن چادری اومدن و روسری رو کشیدن رو سرم باز درش آوردم و این کار چند بار تکرار شد بهم از پشت دستبند زدن و روسری رو کشیدن رو سرم رفتیم طبقه‌ی زیر همکف یه اتاق بود ته پارکینگ قاضی و مامور اجرای حکم و زن چادری کنارم وایساده بودن. زن هی آه می‌کشید و می‌گفت: «میدونم میدونم» قاضی معمم تو روم خندید یاد مرد خنزر پنزری بوف کور افتادم روم رو ازش برگردوندم.
در آهنی رو باز کردن دیوارای اتاق سیمانی بود به تخت ته اتاقک بود که جای دستبند و پابند آهنی دو طرف تخت بود به وسیله‌ی آهنی شبیه پایه‌ی بوم نقاشی کمی این طرفتر بود. یه اتاق شکنجه‌ی قرون وسطایی بود.
قاضی پرسید: «خانم حالت خوبه؟ مشکلی نداری؟» انگار که وجود نداره جوابش رو ندادم گفت: «خانم با شمام» باز جواب ندادم. مرد اجرای حکم گفت: «پالتوت رو در بیار» پالتو و روسریم رو از پایه‌ی بوم شکنجه آویزون کردم گفت: «روسریت رو سر کن» گفتم: «نمیکنم. قرآنت رو بذار زیر بغلت و بزن» زن اومد و گفت: «خواهش می‌کنم لجبازی نکن» و شال رو کشید رو سرم. قاضی گفت: «خیلی محکم نزن» مردک شروع کرد به زدن شونه‌هام کتفم پشتم باسنم رونم ساق پام باز از نو تعداد ضربه‌ها رو نشمردم زیر لب می‌خوندم به‌نام زن به‌نام زندگی دریده شد لباس بردگی شب سیاه ما سحر شود تمام تازیانه‌ها تبر شود.
تموم شد اومدیم بیرون نذاشتم فکر کنن حتی دردم اومده حقیرتر از این حرفان رفتیم بالا پیش قاضی اجرای حکم دم در روسریم رو در آوردم زن گفت: «خواهش می‌کنم سرت کن» سرم نکردم و باز کشید رو سرم توی اتاق قاضی. اضی گفت: «ما خودمون خوشحال نیستیم از این قضیه ولی حکمه و باید اجرا بشه» جوابش رو ندادم. گفت: «اگر میخواید طور دیگه‌ای زندگی کنید می‌تونید خارج از کشور باشید» گفتم: «این کشور برای همه‌ست» گفت: «بله ولی باید قانون رو رعایت کرد» گفتم: «قانون کار خودش رو بکنه ما به مقاومت‌مون ادامه میدیم» از اتاق اومدیم بیرون و باز روسریم رو انداختم.

📸 برای رویا حشمتی که به خاطر حجاب شلاق خورد‌‎

🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#رویا_حشمتی #حجاب_اجباری #شلاق

@Farsi_Iranwire

ایشان که بخشی از کتاب پرستو فروهر را می‌خواند، رویا حشمتی است. همان کسی که به خاطر نه گفتن به حجاب اجباری ۷۴ ضربه شلاق خورد.
چطور توانستید به شهروندی چنین فرهیخته، باسواد، فهیم و آبرومند که فقط نخواسته زیر بار «فرمان» - حجاب اجباری قانون نیست، فرمان است- شما برود، شلاق بزنید؟ شما روی مزرعه داران برده‌دار سیصد سال پیش جنوب امریکا را سفید کرده اید که برده‌های آفریقایی‌تبار نافرمان را می بستند به تخته و شلاق می‌زدند. چطور توانستید آدمی که سواد و شعورش ده برابر شماست بگیرید زیر قانون قرون وسطایی خود؟
شما هیچ، شما که از دل سیاه ترین بخش ماقبل تاریخ عین فاضلاب بالا زده اید و خود را رسانده‌اید صدر مملکت، انتظار دیگری جز به گند کشیدن پاکی ها از شما نمی‌ر‌ود.
تویی که در مقام هنرمند، تاجر، ورزشکار، سیاستمدار، اقتصاد دان، همچنان مشغول زدوبند با حکومتی هستی که آدم حسابی ها را به تخته شکنجه می بندد و کتک می‌زند، تویی که دیگر این حقیقت و سایر حقایق را می‌دانی، قربانی ها را می‌بینی، آنها را می‌شنوی چطور رویت می‌شود ادامه بدهی؟ چطور می‌توانید ساکت بمانید و وانمود کنید اتفاقی نیفتاده یا نهایتا اکتفا کنید به جملات کلی پوچ خنثی و بی معنا مثل «حال همه‌مان بد است»؟