چون همچنان بحث «فلان فعال سیاسی اجتماعی از خودشان است وگرنه حکومت دستگیرش می کرد یا آزادش نمی کرد» داغ است و سایبری ها می تازند و ملت سرگردان و بی اعتماد را بعضا دنبال خود می کشانند، بی ربط ندانستم تجربه ای شخصی را اینجا به اشتراک بگذارم، تجربه ای برای نمایش این موضوع که آزادی و اسارت یک فعال ضد حکومت را مبنای تحلیل خادم و خائن بودنش قرار ندهیم، اعمال را نقد کنیم.
چهار پنج سال پیش در یک گروه خصوصی اینستگرامی یکی از دوستان پستی را به اشتراک گذاشت:

پستی که اگر امروز روی لینک‌ش بزنیم هیچ جا نمی رود چرا که پست گذار سایبری یا تحت تاثیر سایبری هایش آن را دیلیت کرده

در این پست، فردی با لحن قاطع و مطمئن می گفت این تاخت و تاز و بی ‌پروایی منوچهر بختیاری طی هفت ماه اخیر - حوالی ۲۰۲۰- برای رادیکال کردن فضای نقد و گول زدن ملت است و بی شک طرف آدم نظام است وگرنه دستگیرش کرده بودند، حکومتی که موسوی و کروبی را همچنان در حصر نگه داشته چطور نقدهای بختیاری را تحمل می‌کند ؟ همانجا به پست واکنش دادم:

(طبعا روی خطوط و نوشته ها و علائمی که هویت افراد عضو گروه را فاش می کنند با قرمز پوشانده ام)
تقریبا یک ماه بعدش خبر دستگیری منوچهر بختیاری آمد!
پست قبل را در گروه یادآوری کردم:

دوستان! این بازی تازه ای نیست، برای یک فرد و یک گروه از مخالفان هم اجرا نشده پیه آن به تن همه فعالین مالیده. حکومت ایران، برای مخالفان ، شیوه های برخورد یکسان در پیش نمی گیرد، در هر زمان بر اساس موقعیت می سنجد و برخورد می‌کند ، گاهی اساس و بنا را بر تخریب و سوزاندن یک فعال یا سواستفاده از فضای دشمنی بین گرایش های سیاسی مخالفان حکومت می گذارد. طرف از بختیاری بیزار است چون اون پادشاهی خواه است پس منتظر یک علامت کوچک است تا او را نسبت دهد به نظام! یا برعکس فعالی، پادشاهی خواه نیست، بعضی پادشاهی خواهان کوچکترین نشانه را بدون اشراف بر کل ماجرا به عنوان سند خیانت و حکومتی بودن او جار می زنند، از جمله با استناد بر همین جمله‌ها «چرا دستگیر شد ؟ چرا آزاد شد؟ چرا فلانی همچنان زندان است و بهمانی آزاد؟»
این ها، ما را به جایی نخواهد رساند فقط ناخواسته بازیچه سایبری ها خواهد کرد. هر حرکتی که توماج صالحی، حسین رونقی، منوچهر بختیاری، فاطمه سپهری و … انجام دهند صحیح و بی اشتباه نیست. می شود اکت دهان دوختن رونقی را با دید منفی و مخالف نقد کرد و استدلال کرد که چرا فکر می کنیم بی ثمر است، می شود ترانه توماج و تاثیرگذاری‌ش را نقد کرد، می شود تمام اکت ها را نقد کرد
اما چسباندن آدمها به نظام بر اساس شِبه استدلال ها یا بدون تسلط کامل بر جزییات و ریزه کاری های پنهان از دید در هر ماجرا ما را فقط از مسیر مبارزه با جمهوری اسلامی منحرف خواهد کرد

📸 پرستو احمدی‎
‎
🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#پرستو_احمدی #حق_آواز_زنان #حجاب_اجباری

@Farsi_Iranwire

پرستو احمدی برای دقایقی، تصویری کوچک اما موثر و دلنشین از ایران بدون آخوند و رها را برای ما مجسم کرد. تصویرپردازی از آینده آزاد، چیزی است که به ملت، انگیزه ادامه مقاومت و مبارزه و امید به فردای روشن می دهد و برای همین حکومت دیکتاتوری که پله اول سرکوب آزادیخواهان را پاک کردن ذهن ها از هر اثر و نشانه آزادی می داند تمام نیروی خود را برای برخورد با چنین حرکت هایی بسیج می کند: از برخورد قضایی تا جوسازی های بی اساس سایبری که هدفشان بدبین‌سازی و خنثی کردن چنین اکت هایی بین مردم عادی است.
برای شکست دادن اهریمن باید جهان بدون اهریمن را تصور کرد و برای تحقق آن کوشید، هنرمند و فعال اجتماعی می‌تواند بخشی از این تصورات را برای ما مجسم کند. از حرکت های خوب حمایت کنیم

📸 پلکان مبارزه‎

🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#پرستو_احمدی #حجاب_اجباری #زنان_ایران

@Farsi_Iranwire

بوسه، نسخه ۲۰۲۴
مانا نیستانی
@mananey

ماشالله کرمی اهل بیجار کردستان که برای زندگی بهتر به نظرآباد کرج مهاجرت نموده بود، پدر محمدمهدی (کومار) کرمی ورزشکار مدال‌آور کاراته ایران است.

پاییز ۱۴۰۱ وقتی روح الله عجمیان، بسیجی حمله کننده به عزادان چهلم حدیث نجفی جنبش زن،زندگی،آزادی کشته شد محمدمهدی کرمی به جرم قتل او بازداشت و در دادگاهی نمایشی محاکمه و به اعدام محکوم شد.

محمد مهدی جوان ۲۱ ساله‌ای که در روند بازداشت مورد شکنجه‌های جسمی، روانی و جنسی قرار گرفته بود، هرگز اتهام قتل آن بسیجی را نپذیرفت؛ در تماس تلفنی با پدرش آقا ماشالله گفته بود: « بابا حكم‌ها را به ما داده‌اند؛ حكم من اعدام است. پسرم گريه می‌كرد و می‌گفت به مامان چيزی نگو.»

به وقت اذان صبح ۱۷ دی ۱۴۰۱ وقتی محمد مهدی کرمی و محمد حسینی را بر دار آویختند، زندگی آقا ماشالله به قبل و بعد این واقعه تقسیم شد.

حالا او دادخواه خون فرزند خود و فرزندان ایران شده بود.

کارگری که با دست‌‌فروشی و نان حلال فرزندی ورزشکار و مدال‌آور برای وطن تربیت کرده بود باید نام و راه فرزند را روشن نگاه می‌داشت، لباسهای محمد مهدی را می‌پوشید، نامش را بر ارتفاعات کوه‌هایی که می‌پیمود ثبت می‌کرد، برای فقرا غذای نذری می‌پخت و در این راه مردم بسیاری یاد گرفتند که رنج و سوگ را تبدیل به مقاومت کرده و کنار پدر محمدمهدی بایستند.

در آخرین روز مرداد ۱۴۰۲ آقا ماشالله به جرم تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی محکوم و به ۷ سال ۸ ماه زندان و جریمه یک میلیارد و نهصد و بیست میلیون تومانی و مصادره اموال محکوم شد۰

دادگاه پولهایی را که مردم با رضایت قلبی برای کمک به خانواده آقا ماشالله هدیه داده بودند را مصداق تحصیل مال نامشروع و پولشویی دانسته و برای جلوگیری از تکرار چنین کمکهایی حکم به مصادره اموال او داد تا جایی که وقتی در مرداد ماه ۱۴۰۳ در زندان دچار دندان درد شد از اعزام پزشکی او خودداری نمودند و شرایط حبس او را دشوار و دشوارتر می‌کنند.

حالا اقا ماشاالله در زندان کرج نماد دادخواهی شرافتمندانه و ایستایی پدرانه برای ملت ایران است، او از همان روزی که فهمید پدر و مادر محمد حسینی سالها پیش فوت شده اند برای سنگ گور او هم پدری می کرد و خیلی زود به پدر مقاومت برای ستاندن داد فرزندان ایران بدل شد و در قلب هموطنانش جای گرفت.

امروز وظیفه اخلاقی ماست از او و کنشگریهای فعالانه و بی ریایش یاد کنیم و برای گام هایی که در جهت جنبش آزادی‌خواهی ایران برداشته قدردان باشیم، امید آنکه روز آزادی و دیدار آقای ماشاالله کرمی نزدیک باشد و نام او در تاریخ مقاومت ایران ثبت گردیده است.
#زن‌زندگی‌آزادی
#مهسا_امینی
#ماشالله‌کرمی