کمد لباس یک ایرانی
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

چند ماه از قتل‌عام دی‌ماه گذشته است؛ جنگی میان جمهوری اسلامی، آمریکا و اسرائیل درگرفته، اینترنتی که نزدیک به سه ماه قطع بود، حالا کم‌کم وصل می‌شود و زمزمه‌های توافقی میان رژیم و آمریکا به گوش می‌رسد؛ توافقی که هنوز امکان تحقق و ابعادش در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. هم‌زمان، گروه‌های مختلف اپوزیسیون سرگرم جدال، حذف معنوی و مقصر دانستن یکدیگرند. اما شاید در میان همه این آشوب‌ها، یک چیز بیش از هر چیز دیگر قطعی به نظر برسد: عادی شدن گرفتن جان ایرانی به جرم مخالفت و خواستنِ تغییر.

مرجان ساتراپی
@mananey
مانا نیستانی
منتشر شده در دویچه وله فارسی

قربانی در راه عشق
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

آینده ما درگرو کنار هم بودن است
@mananey
مانا نیستانی
دویچه وله فارسی

زیر قالی ِ قالیشاه
منتشر شده ‌در دویچه وله فارسی
مانا نیستانی
@mananey

استفاده بهینه از مهارت دریبل زنی

منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

حکومت‌های اقتدارگرا در زمان بحران، اغلب به جای پاسخگویی درباره ریشه‌های مشکلات و جنایت‌های خود، می‌کوشند با بهره‌برداری از رویدادهای ملی و احساسات جمعی، حافظه عمومی را به مسیر دیگری هدایت کنند.
فوتبال و تیم ملی نیز از این قاعده مستثنا نیستند. هنگامی که بازیکنان، خواسته یا ناخواسته، به حاملان روایت رسمی حکومت تبدیل می‌شوند، ورزش از عرصه‌ای برای رقابت و همبستگی ملی به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی سیاسی بدل می‌شود؛ ابزاری که قرار است توجه افکار عمومی را از پرسش‌های بی‌پاسخ، زخم‌های التیام‌نیافته و مسئولیت‌های فراموش‌نشده منحرف کند.

خط آفساید تیم ملی
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

نه به فراموشاندن جمعی
@mananey
مانا نیستانی

مراسم تشییع موشک خنثی شده
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

سوگواری برای مرگ دیکتاتور
@mananey
مانا نیستانی