بالاخره زیر خاک رفت

راکت تنیس مخصوص سپاه

منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

وطن پرستی تراز نظام
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

سال‌هاست که "وطن پرستی" در چارچوب تبلیغات حکومت به دفاع بی‌چون و چرا از سیاست‌های تهاجمی و ماجراجویانه نظام تبدیل شده است. رویکردی که پیامدهایی سنگین چون تحریم، جنگ، تلفات جانی و مالی برای ایران به همراه داشته است. این در حالی است که بدون درک و درمان ریشه‌های جنگ و بحران فعلی نمی‌توان کمکی به ثبات و آرامش پایدار کشور کرد. این که حکومت ۴۵ سال سیاست‌های جنگ‌طلبانه و تحریک‌آمیز در پیش گیرد و مردم را در موقعیت‌های بحرانی قرار دهد و در مقابل از آنها انتظار مقاومت و تحمل یا همراهی صرف در برابر مهاجمان داشته باشد، مبنایی منطقی ندارد.

جمهوری اعدامی
امروز، سه‌شنبه ۶ مرداد ۱۴۰۵، جمهوری اسلامی حکم اعدام ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری، دو تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، را در میدان علیخانی اصفهان و در ملأعام اجرا کرد. این دو در پرونده موسوم به «میدان علیخانی» به اعدام محکوم شده بودند. اجرای علنی حکم در همان میدانی که اعتراضات در آن رخ داده بود، در حالی صورت گرفت که گزارش‌هایی از تجمع مردم برای جلوگیری از اعدام و برخورد نیروهای امنیتی با آنان نیز منتشر شده است.

طرح بازنشری است
@mananey
مانا نیستانی

اعتصاب غذای زندانیان غزلحصار علیه مجازات اعدام
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

بر اساس گزارش‌ نهادهای حقوق بشری، حدود ۱۵۰۰ زندانی محکوم به اعدام در زندان قزلحصار کرج از روز از ۲۲ تیر در اعتراض به انتقال محکومان به سلول‌های انفرادی و ادامه اجرای احکام اعدام دست به اعتصاب غذا زده‌اند؛ اعتراضی که در روزهای بعد گسترش یافت و با شعار "نه به اعدام" ادامه پیدا کرد.
گزارش‌ها از وخامت وضعیت جسمی شماری از اعتصاب‌کنندگان، از جمله ضعف شدید، افت فشار و کاهش وزن حکایت دارد و حتی تصاویری از زندانیانی منتشر شده که در اعتراض لب‌های خود را دوخته‌اند. این اعتصاب در امتداد اعتراض‌های پیشین زندانیان قزلحصار علیه اعدام است؛ مکانی که در سال‌های اخیر به یکی از کانون‌های مهم جنبش "نه به اعدام" در زندان‌های ایران تبدیل شده است.

بلندتر گریه کن

📸 کاریکاتور هفته:

خبرگزاری رویترز در گزارشی تحقیقی مدعی شده است که شبکه‌ای از وب‌سایت‌های شرط‌بندی آنلاین مرتبط با برخی چهره‌های شناخته‌شده در فضای مجازی فارسی‌زبان، طی سال‌های گذشته مبالغ هنگفتی پول را جابه‌جا کرده‌اند. بخشی از این جریان‌های مالی، بنا بر یافته‌های این گزارش، به افراد و نهادهای مرتبط با جمهوری اسلامی و گروه‌های نیابتی منطقه‌ای رسیده است. این گزارش که بر پایه اسناد مالی، داده‌های بانکی و مصاحبه با منابع مختلف تهیه شده، تصویری متناقض از زندگی پرزرق‌وبرق اینفلوئنسرهایی ارائه می‌دهد که در شبکه‌های اجتماعی نماد ثروت، تفریح و موفقیت شخصی به نظر می‌رسند، اما در پشت صحنه، به ادعای رویترز، بخشی از یک سازوکار پیچیده انتقال پول و نفوذ مالی در منطقه بوده‌اند.

مانا نیستانی کاریکاتور این هفته دویچه‌وله را به این موضوع اختصاص داده است.

@dw_farsi

اینفلوئنسر حکومتی
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

در روزهای اخیر، هم‌زمان با پیشبرد روند تصویب کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر در ایران، گزارش‌ها و شایعاتی درباره تنظیم یا مذاکره بر سر توافقی جدید درباره حقوق و سهم ایران در خزر منتشر شده که گفته می‌شود جزئیات آن به افکار عمومی اعلام نشده است.
هنوز سند معتبر و مستقلی که وجود چنین توافق محرمانه‌ای یا مفاد آن را تأیید کند، منتشر نشده و بنابراین نمی‌توان ادعاهای مطرح‌شده را قطعی دانست؛ اما نگرانی درباره سرنوشت حقوق ایران در خزر بی‌سابقه یا بی‌اساس نیست.
در کنوانسیون ۲۰۱۸  آکتائو نیز تعیین حدود بستر و زیربستر ــ که مستقیماً با حقوق بهره‌برداری از منابع نفت و گاز ارتباط دارد ــ به توافق‌های بعدی واگذار شد و سهم درصدی ایران در آن مشخص نشد. از این رو، هرگونه توافق جدید درباره تحدید حدود، بهره‌برداری یا واگذاری حقوق ایران، اگر واقعاً در حال تنظیم یا مذاکره باشد، باید با شفافیت کامل در اختیار مردم و نهادهای قانونی قرار گیرد؛ چراکه مسئله فقط یک قرارداد معمولی نیست، بلکه پای بخشی از حقوق سرزمینی و منابع طبیعی ایران در میان است و سکوت یا محرمانه نگه داشتن مفاد چنین توافقی می‌تواند به نگرانی‌های فراوانی درباره احتمال از دست رفتن بخشی از این حقوق منجر شود.
همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.
@mananey

بادبان مقوایی نظام
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

«پاراتوگا» کشوری است در امریکای لاتین که توسط نظامیان اداره می‌شود. اگر بگویید «دیکتاتوری نظامی»، خیلی بهشان برمی‌خورد، چون هر چهار سال به ملت خود اجازه می‌دهند تا به یکی از چهار پنج تا ژنرال ارتش رأی دهند و رئیس دولتش کنند. کشور پاراتوگا تا خرخره در فقر و فلاکت و فساد مالی فرو رفته. در نتیجه، حکومت دهه‌هاست برای متحد کردن مردم علیه جایی به‌جز بی‌کفایتی‌های حکومت خود، کشور «بوتساگاوا» را در هزار کیلومتری، دشمن ملت و عامل مصایب و فقر «پاراتوگا» معرفی کرده و شبه‌نظامیان «سامبادا» را مسلح نموده تا علیه «بوتساگاوا» بجنگند.

خوزه ارماندو تورِس ستاره سینمای محبوبی در کشور پاراتوگا است. خوزه چهره و قد و بالای چندان جالبی ندارد، صدایش را به زور قوی‌ترین میکروفون‌های صنعت سینما می‌شود ضبط کرد و شنید، استعداد بازیگری‌اش هم آن‌چنان بالاتر از بقیه بازیگران نیست، اما به لطف شرکت در ده‌ها فیلم که دولت پاراتوگا یا ارتشی‌های شاغل در صنعت سینما تهیه‌کننده‌شان بوده‌اند، محبوبیت پیدا کرده و پول کلانی درآورده است. صنعت سینما اساساً در دست سرهنگ‌های پاراتوگا است.

هزاران نفر از مخالفان حکومت طی چند موج ناپدیدسازی در ده سال اخیر معدوم شده‌اند. هر موج که پیش می‌آید، خوزه پشت پنجره‌ی رو به خیابان ویلای شیکش با صورت غمگین می‌ایستد و آه می‌کشد. رهگذران که با دیدن چهره او حمل بر همدلی‌اش با قربانیان کرده‌اند، شاد می‌شوند و برایش هورا می‌کشند؛ هرچند که این همدلی هیچ‌وقت به زبان درنیامده باشد. به‌هرحال می‌دانند که ستاره محبوبشان حق زندگی دارد و نباید با آینده شغلی‌اش بازی کند.

اما زمانی که نوبت به ابراز نفرت از حکومت کشور «بوتساگاوا» و حمایت از رزمندگان «سامبادا» می‌رسد، خوزه شجاعانه در برابر دوربین‌های تلویزیونی می‌ایستد و با رگ گردن بیرون‌زده عربده می‌کشد:

«زنده بااااد سامبادااااا! ننگ بر بوتساگاوااااااا»

بعضی از مخالفان افراطی، وطن‌فروش و مزدوران کثیف وابسته به بوتساگاوا می‌پرسند: «چرا خوزه فقط نظرهایی را عربده می‌کشد که در راستای تبلیغ نظر رسمی حکومت است و به تحکیم موقعیت کاری و جیبش کمک می‌کند؟»

در حالی که همگان می‌دانیم این سؤال ابلهانه، ضد اصول دموکراسی است؛ چرا که به‌هرحال خوزه دارد آزادانه نظرش را ابراز می‌کند و با سامبادا حال می‌کند، نه بوتساگاوا. این‌که اگر هموطنش با سامبادا حال نکرد و نظرش را بلند گفت، «ناپدید» خواهد شد، به او چه ربطی دارد؟!

خوزه گاهی از چنین سؤال‌هایی قلبش می‌شکند، اشک در چشمانش حلقه می‌زند و می‌گوید قدرش را ندانسته‌اند. او می‌توانسته برود سالامادا، گالاپاگا یا هر جای دیگری زندگی کند، اما حاضر شده با وجود سختی‌ها در مملکت بماند و با همان رانت سرهنگ‌ها بسازد.

بعلاوه، کسانی که معتدل و منصف‌اند می‌دانند خوزه ته دلش با قربانیان است؛ حالا قربانیان هر کشوری و هر جایی که می‌خواهد باشد، چه رسد به وطن ــ با تشدید روی «نون» وطن.

اگر این را قبول ندارید، یا جاسوس بوتساگاوا هستید یا هرگز از جلوی پنجره خانه خوزه ارماندو تورِس رد نشده‌اید تا قیافه غمگین و همدل او را بعد از ناپدیدسازی‌ها ببینید!

فایل صوتی، روخوانی حکایت کوتاه و پنداموز خوزه ارماندو تورِس