نوروز 1364

درگذشت على معلم، مدير مسوول ماهنامه دنياى تصوير، منتقد، تهيه كننده سينما

👆👆👆
چند كلمه به ياد على معلم و دنياى تصويرش گفته ام، مجله اى كه انحصار دهه شصتى مجله فيلم را شكست و بيشتر سينماى روز دنيا را پوشش مى داد نشريه اى مفرح در زمانه اى كه تفريح، سخيف پنداشته مى شد. حتى قطع بزرگ و جادار دنياى تصوير هم يكجور فضاى خشك مجلات آن زمان را مى شكست و تنوع مى داد.

مثلث عشق و صلح! مانا نيستانى @mananey

در اين مرگهاى سريالى آخر سال شمسى، شنيدن يك نام غمگين ترم كرد، "خسرو شجاع زاده" بازيگر تئاتر و سينما كه شايد نسل نو هيچ نشناسدش و اكثرا همراه خبر درگذشت او در هفتاد و يك سالگى، نقشش را در سريال "پدرسالار" يادآورى ميكنند بلكه كورسويى از خاطره در ديگران زنده شود.
براى من شجاع زاده اما هميشه "نوذر" است در "آنسوى آتش" اثر زيباى كيانوش عيارى به سال ١٣٦٦. آنسوى آتش اولين فيلم ايرانى واقعا عاشقانه اى بود كه شانزده سالگى در سينماى بعد از انقلاب ميديدم و اين عشق در بسترى خشك و خشن شكل مى گرفت كه هُرم شعله هاى آتش پالايشگاه نفت در دل كوير زينتش مى داد.
"نوذر" تازه از زندان آزاد شده، دنبال فرصت انتقام از برادر ناروزٓن است. انگار كه حيوان زخمى تنهايى است، در شكاف صخره ها ميخوابد و از درد دندان به خودش ميپيچد، عشق دخترلال شيرفروشى اما از غار درش مياورد و كم كم آدمش ميكند، كينه و برادركُشى جاى خود را به عاشقى ميدهد و موسيقى دانوب آبى اشتراوس فضا را نرم ميكند. شجاع زاده حس بدويت، خشونت ظاهر، لطافت درون، سادگى و معصوميت كودكانه كاراكتر كم حرف "نوذر" را عالى درآورده بود.
حيف كه حتى عكس درست و حسابى از شجاع زاده در اين شاه نقش، در جستجوگر گوگل نميشود پيدا كرد اما "نوذر" در حافظه سينماى ايران باقى خواهد ماند.

آنسوى آتش با بازى زنده ياد خسرو شجاع زاده (سمت راست)، سيامك اطلسى، عاطفه رضوى و پروين سليمانى

قاليباف: ميتوان يارانه را سه برابر كرد مانا نيستانى @mananey

👆👆👆 آقاى قاليباف در مصاحبه با روزنامه همشهرى درباره دولت آينده گفته اند كه با مديريت بهينه منابع مالى مي شود يارانه را سه برابر كرد.

ويدئويى كه منتشر كرده ام نمونه اى است از ده ها كليپ مشابه كه اين روزها در اينستگرام يا فضاهاى مجازى دیگر به وفور ديده مى شوند. جوانانى با چهره، ظاهر و سكناتى كه هيچ ربط به ارزشهاى مورد تأیيد و موعظه حکومت ايران ندارد از عشق خود به مقام رهبرى و شخصيت «خفن» آن بزرگوار يا در ستايش مدافعان حرم- سپاه پاسداران سابق- مى گويند. عده اى معتقدند چون رفتار، عقيده و ظاهر آدمها به خودشان مربوط است نبايد در گفتار اينها چون و چرا كرد برخى هم تحقیر و فحاشى را چاره کار می‌بییند و این افراد را جيره خوار ولایت و امثالهم می‌نامند اما اولا رشد روزافزون يك پديده فرهنگى-اجتماعى، مساله‌ای شخصى نيست که کارش نداشته باشیم نمايشگر سمتگيرى كشتى‌ئى است كه همه ما خواه ناخواه مسافرانش هستيم، ثانيا پديده اى كه با آن روبروييم «ته‌ريش گذاشتگانِ يقه‌بسته» اول انقلاب نيستند كه آگاهانه براى كسب منفعت به شمايل مورد پسند نظام درآمده باشند تا جايى، پستى و مقامى بگيرند، از جوانانى عادى حرف ميزنيم كه از تناقضى عجيب در رفتار و گفتار رنج ميبرند و انگار خود هيچ اشراف بر اين تناقض ندارند. من بعنوان كارتونيست و اهل رسانه فقط نشانه‌هاى تناقض و بحران هويتى را ميبينم و ابراز نگرانى ميكنم اما معتقدم كه چندین گروه جامعه شناس و روانشناس حرفه اى لازم است تا ريشه ها و دلايل بحران را تبيين كنند. در نتيجه چند خطى كه مي‌نويسم برداشت حتما ناقص و شخصى من است از ماجرا: بنظر من بعد از سه دهه فشار حاكميت براى زورچپان كردن هنجارهاى سياسى، مذهبى اش تحت عنوان «ارزش»ها و سرکوب بیرحمانه هر حرکت‌ تحول‌طلبانه و اعتراضی، نسل تازه اى پديد آمده كه انگار از هر چيز كه بار ارزشى داشته باشد گریزان است. فرق ندارد آزادى و برابرى اجتماعى و حقوق بشر باشد يا حقوق مسلمانان فلسطين و لبنان، يا حجاب و پوشش اجبارى، يا آزادى بيان و گفتار، تمامش انگار جلوه هاى متنوع «ارزش»هایی ملال‌آور و دردسرسازند گيريم در سمتهايى مختلف و نسل تازه- دست كم بخشى اش- دلزده از اين فضا دنياى ذهنى خود را فرسنگها دورتر ساخته. شك ندارم نظام ايران در تشويق اين بى تفاوتى وغيرسياسى كردن نسل نو سنگ تمام گذاشته، بهرحال وقتى نتوانستى ارتش بيست ميليونى حافظ منافعت بسازى بهترين راهِ جايگزين، فراهم كردن قبرستان یا شیره‌کش‌خانه بيست ميليونى است تا با همان نفرات اندك گروهت بى سرخر كارها را پيش ببرى، درهرصورت فضاي فرهنگى اجتماعى پديد آمده كه انگار هيچ چيز در آن معنى ، سنگينى و ارزش ندارد. این بی‌قیدی به عمد یا سهو توسط گروهی از فرهیختگان تبلیغ و تشویق هم می‌شود: اين روزها زياد ميشنوي كه «نبايد قضاوت كرد» يا خودمانيش: «جاج نكن هانى!» ايده ى درستِ سخت بودن قضاوت و ضرورتِ پرهيز از پيشداورى يا اجتناب از دگماتیسم، تحريف شده به اين صورت كه اساسا هيچ چيز قابل قضاوت نيست! باورِ صحیح ِ سهم داشتن همه‌ی ما در وضعیتها و موقعیت‌های اجتماعی به این نتیجه‌گیری غلط انجامیده که انگار متهمان ردیف اول این موقعیت‌ها را نمی‌شود یا نباید بازخواست کرد چون همه شریک جرم بوده‌ایم! ايده احترام به سلايق و عقايد، مسخ شده به اين شكل كه انگار دوغ و دوشاب هیچ فرقی ندارند! در سیاست مثلا، فرقی بین قاتل زنجیره‌ای و قربانی نیست و می‌شود در انتخابات رفت به اولی رأی داد آب از آب تکان نخورد، در هنر، «پينك فلويد» و «مرتضى پاشايى» يك ارزش دارند چون اساسا ارزشى حاكم نيست، سينماى «كوبريك» و «ايرج قادرى» هم فرق ندارند چون هر دو طرفدارانى دارند و اصل، احترام يكسان به سلايق است! اين فضاى از طرفى سياست زدايى شده و از طرف ديگر بدون هيچ ارزش و معيار كه تفاوتى ايجاد كند، به همه جنبه هاى اجتماعى سياسى زندگی ما سرایت كرده. نتيجه اگر بحران هويت فكرى و اجتماعى نباشد عجيب خواهد بود!

الان اعتقادات، باورها، شعارها از محتوا و درون خود خالى شده اند دیگر دلالت بر مجموعه مفاهيم كه پيشتر داشتند، ندارند. در اين فضاى بى وزنى، بي‌تفاوتى و بى ارزشى، «اعتقاد به ولايت»، «عشق به رهبرى»، «ستايش مدافعين حرم»، «علاقه به ترامپ»، «حضرت فاطمه زهرا»، «كوروش كبير»، «علامت فروهر»، «سكس گروهى»، «علامت صليب شكسته»، «گياهخوارى» ، «حمايت از حيوانات»، «تكيلا و جوج»، «قيمه نذرى و سينه زدن زير علم اباالفضل»، «فشن ليدى گاگا»، «منش امام على» و.... تماما يكرنگ و يكسان بدون الويت و برترى معنايى يا اساسا بدون هيچ ارزش و معنا، ريخته شده توى يك سبد جلوى نسل جديد، هركس دست ميكند دو سه تايش را همينطورى برميدارد عين گوشواره و النگو آويزان ميكند به خودش. حالا ممكن است همزمان عشق به رهبر و فشن ليدى گاگا را بردارد، يا سكس گروهى و ارادت به فاطمه زهرا را. در نتيجه وقتى فلان بازيگر ما جايزه اش را همزمان به امام زمان و ملت ايران تقديم مى كند يا بهمان هنرپيشه تجارى دختركُش از روياى صادقه اش درباره مدافعين حرم مى گويد ممكن است بگذارم به پاى ابن‌الوقتی و شاكى بشوم، اما زمانى كه شهروند عادی را ميبينم كه ظاهرش مصداق «فريب‌خورده» و «دُژمن» از نگاه همان رهبرى است كه دارد مدحش را مى گويد، حتى نميتوانم عصبانى شوم چون وزن، معنا یا ایده‌ای پشت كلمات نميبينم (حتی منفعت‌طلبی) تا عصبانی‌ام کند، فقط نگران می‌شوم. نگران آینده مردمانی که هویت فکری و اجتماعى ندارند و ایده‌ال خواهند بود برای بقای حکمرانی حاکمان مستبد

اردوغان مى تازد! براى نشريه Eastwest مانا نيستانى @mananey

مرثيه جعبه ولنتاينى كه جاى داروهاى معشوق شد. مانا نيستانى @mananey

سال خروس مانا نيستانى @mananey

👆👆👆 لينك بالا مجموعه شصت تايى كارهايم در ايران واير است به انتخاب خودم از بين صدوسى، چهل كارتونى كه سال نود و پنج منتشر شد. هديه نوروزى ايران واير.
موضوعات اغلب دردآور و غم‌انگیزند، آزادیخواهان و هنرمندان در بند، قاتلین زنجیره‌ای برصدرنشسته، قاری قرآنی که متجاوز است، قوه قضاییه‌ای که حامی متجاوز است، رهبرمعظمی که پشتیبان قوه قضاییه حامى متجاوز است و ...

امیدوارم سال نودوشش سال قحطی سوژه برای ما کارتونیست‌ها باشد.

از دردسرهاى رهبر بودن
مانا نيستانى
@mananey

«آقا لٓند»! مانا نيستانى @mananey

مثل هميشه از روى كانال تلگرام حلزون هم به اشتراك ميگذارم، ضمن اين كه اسم هنرپيشه اصلى در نسخه حلزون املاى صحيح ترى دارد👇👇👇

انتشار پوستر یک فیلم مدعی #اسکار، برای نخستین‌بار در #حلزون: آقا لَند!
مانا نیستانی
http://bit.ly/2n1oJoI
@Halazoonmagazine