هرودت نقل می کند که کرزوس پادشاه لیدیه از کورش شکست خورد و وقتی خواستند او را در خرمنی از آتش بسوزانند فریاد زد: سولون، سولون.
از او پرسیدند سولون کیست و چگونه در این لحظه به یادش افتادی؟
گفت سولون ندیم من بود و زمانی من از او پرسیده بودم که خوشبخت ترین مرد روی زمین کیست و توقع داشتم بگوید تو. اما او از دو نفر نام برد که با سرانجامی نیکو مرده بودند. من پرسیدم چرا از من نامی نبردی؟ گفت تا زمان مرگ معلوم نیست کسی عاقبت بخیر شده باشد یا نه؟
اکنون به یاد سخن حکیمانه او افتادم و تحسینش کردم.
این سولون همان حکیمی است که گفته بود:
در زمان صلح پسران تن پدرانشان را به خاک می سپارند اما در زمان جنگ پدران، تن پسران را.

نکته اجتماعی:

سلام بر سرزمینی که برای صلح آفریده شد، و هیچ روزی صلح را به خود ندید. (محمود درويش)

واعظی پرسید از فرزند خویش
هیچ می دانی مسلمانی به چیست؟
صدق و بی آزاری و خدمت به خلق
هم عبادت ، هم کلید بندگیست
گفت زین معیار اندر شهر ما
یک مسلمان هست آن هم ارمنیست !

عمر و امید زندگی