پس از آن که غزالی تحول عرفانی یافت و از دربار سلجوقی کناره گرفت، سلطان سلجوقی او را به دربار بازخواند. غزالی نامه ای به او نوشت که من حسب امر به مشهد امام رضا آمده ام اما در مشهد ابراهیم خلیل عهد کرده ام "که پیش هیچ سلطان نروم و مال سلطان نگیرم و مناظره و تعصب نکنم." و تو نخواه که این عهد من شکسته شود.
در این نامه سلطان را نصیحت می کند که بر مردمان طوس رحمتی کن که ظلم بسیار دیده اند که پیامبر فرماید یک روز عدل سلطان از شصت سال عبادت برتر است. چرا که امکانات سلطان چندان است که به یک روز تواند آنچه را که دیگری در شصت سال انجام می دهد، به جای آورد.

عقل در تن آدمی همچون امیری است. مادام که رعایای تَن مطیع او باشند، همۀ کارها به اصلاح باشد. امّا چون مطیع نباشند، همه به فساد آیند. نمی‌بینی که چون مستی می‌آید خَمر خورده از این دست و پا و زبان و رعایای وجود چه فسادها می‌آید؟ روزی دیگر بعد از هشیاری می‌گوید: "آه، چه کردم و چرا زدم و چرا دشنام دادم؟" پس وقتی کارها به صلاح باشند که در آن دِه ‌سالاری باشد و ایشان مطیع باشند.

گاهی اوقات حالت چنان است که تمام وجودت گریه می کند، جز چشمانت.

«پارادوکس جالب این است که وقتی خودم را همان‌گونه که هستم می‌پذیرم، می‌توانم تغییر کنم.»

— کارل راجرز

▪️20 مهر روز حافظ

غیر اخلاقی ترین عادت بشر این است که مدام و بی وقفه، درباره هرکس و پیش از آنکه بفهمد و‌‌ درک کند قضاوت می کند. این آمادگی پرشور برای قضاوت کردن، نفرت انگیزترین حماقت و مخرب ترین شرارتهاست. (وصیت_خیانت_شده ✍️ میلان_کوندرا)

چشمان بسته مجسمه عدالت، سمبل بی طرفی قانون است. قانونی که با شخص کار ندارد بلکه دغدغه اش اجرای عدالت صرف نظر از طرف های درگیر است.

شما خوشحالی را نمی توانيد بخريد، اما كتاب را چرا؛
و این‌ها هر دو از يک جنس هستند...