#قابل_تامل

🤍 عذرخواهی کامل

یک عذرخواهى خوب داراى شش جزء مهم است که عبارتند از:
۱. بیان تأسف
۲. توضیح این‌که چه‌طور این‌گونه شد
۳. قبول مسئولیت
۴. بیان پشیمانى
۵. پیشنهادى براى جبران
۶. درخواست بخشش

#آداب_گفت‌وگو
🍃🍂

‌

یک آن شد این عاشق شدن
دنیا همانْ یک لحظه بود
آن دم که چشمانتْ مرا
از عمقِ چشمانم ربود

#افشین_یداللهی ✍️

‌

واژگان فارسی در ادبیات دینی

‍

املای نوشته و نانوشته
 
بزرگترین مزیت کمونیسم این است که به احساسات متوسل می‌شود. برابری، انصاف و جهانی بدون رنج را وعده می‌دهد، آرمان‌هایی چنان اغواکننده که حامیانش می‌توانند نیات خوب را با نتایج خوب اشتباه بگیرند.
سرمایه‌داری وعده‌ای کمتر رمانتیک می‌دهد: آزادی، فرصت و رفاه از طریق مبادله داوطلبانه، مسئولیت فردی و حق حفظ آن‌چه به‌دست می‌آورید.
کمونیسم می‌خواهد بر اساس آن‌چه وعده می‌دهد قضاوت شود. سرمایه‌داری می‌خواهد بر اساس آن‌چه تولید می‌کند قضاوت شود.
و در همین جا طنز ماجرا نهفته است: سرمایه‌داری باید دائماً از نقص‌های خود دفاع کند، در حالی که کمونیسم اغلب به‌خاطر شکست‌هایش توجیه می‌شود.
یکی مسئول واقعیت شناخته می‌شود. دیگری به‌عنوان یک آرمان مورد دفاع قرار می‌گیرد.
 
 بخشی از چپ املای نوشته شده اش را گردن نمی گیرد و بخشی غلط های آن املا را گردن امپریالیسم می اندازد. بخش سوم می گوید اصلاً املای سوسیالیسم تا کنون نوشته نشده و نمی گوید چرا.
و البته بخش تجدیدنظرطلب آن(سوسیال دموکراسی های رفاه)، با عدول از اقتصاد دولتی و صدور انقلاب، بین رفاه و بازار آزاد جمع کرده است.
 اما هر سه بخش اول، کوچکترین غلط دنیای آزاد را نمی بخشند و به زور تکرار و غلط گیری و توسل به احساسات می خواهند آن را از چشم بیاندازند و سرنگون کنند و سوسیالیسمی را جایگزین کنند که هیچ مدلی هم برایش ندارند و خود نیز هیچ طرح روشنی برای اجرایش ندارند.

یک انسان خردگرا چه ویژگی هایی دارد؟

کارل پوپر معتقد است "یک خردگرا شخصی است که برای او یادگیری از اثبات حقانیت خود مهم تر است، کسی که مایل به یادگیری از دیگران است، نه فقط با مصادره عقاید دیگران بلکه با اجازه رضایتمندانه به دیگران برای نقد عقاید خود و علاقه به نقد عقاید دیگران...
یک خردگرای واقعی فکر نمی کند که وی یا هر کس دیگر حقیقت را در اختیار دارد. در این اندیشه هم نیست که صرف انتقاد هم او را در دست یافتن به عقاید جدید کمک می کند. اما قطعا فکر می کند فقط بحث انتقادی می تواند به ما در جدا ساختن دوغ از دوشاب یاری رساند. فقط بحث انتقادی می تواند بلوغ لازم را به ما بدهد تا یک عقیده را از جهات بیشتری ببینیم و داوری درستی نسبت به آن داشته باشیم...

رویکرد خردگرایان را می توان به شکل زیر توصیف کرد:

شاید من اشتباه می کنم و شما بر حق هستید. در هر حال هر دو ما می توانیم امیدوار باشیم که بعد از این بحث، هر دو، مسایل را روشن تر از قبل ببینیم و این فقط تا زمانی است که به خاطر داشته باشیم نزدیک شدن ما به حقیقت مهم تر از آن است که کدام یک بر حق هستیم.....

(کارل پوپر /  زندگی سراسر حل مسئله است)

Ⓜ️ داستان «کباب غاز» اثر محمدعلی جمال‌زاده


🔻گاهی یک مهمانی ساده می‌تواند به دردسر بزرگی تبدیل شود!

➕در داستان طنزآمیز «کباب غاز»، راوی برای حفظ آبرو و برگزاری یک مهمانی آبرومندانه، تصمیم می‌گیرد کباب غاز را به‌عنوان غذای اصلی آماده کند؛ اما با اتفاقات پیش‌بینی‌نشده‌ای روبه‌رو می‌شود که همه نقشه‌هایش را به هم می‌ریزد.

➕جمال‌زاده با طنزی شیرین، تعارف‌های بی‌پایان، رودربایستی و ظاهر‌سازی‌های اجتماعی را به تصویر می‌کشد؛ رفتارهایی که گاهی آدم را در موقعیت‌هایی خنده‌دار و در عین حال دردسرساز گرفتار می‌کنند.


ketabvane



🛄 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

سرمایه‌داری همین‌حالا هم به کارگران اجازه می‌دهد تا مالک ابزار تولید باشند. آن‌ها می‌توانند کسب‌وکار راه‌اندازی کنند، کارخانه بخرند، تعاونی تأسیس کنند و به‌هر شکلی که داوطلبانه توافق کنند، مالکیت را به‌اشتراک بگذارند.

آن‌چه سرمایه‌داران را می‌ترساند، مالکیت کارگران نیست. سوسیالیست‌ها هستند که ادعای اختیار مصادره اموال دیگران به‌نام کارگران را دارند.

اگر سوسیالیسم شما داوطلبانه است، سرمایه‌داری از قبل آن را در خود جای داده است.

اگر اجباری است، از سخنرانی در مورد خودمختاری ما را معاف کنید.

⁨ 📖 وداع با اسلحه | ارنست همینگوی (۱۹۲۹)

وقتی جنگ همه چیز را می‌گیرد، عشق می‌ماند، تا لحظه‌ای که آن هم تمام شود.

🎧 شاهکارهای ادبی در ۲ دقیقه

نیچه از زبان خودش

 
محمدامین مروتی
 
ستایش نامۀ خودنوشت:
پر بیراه نیست اگر بگویم "آنک انسان"(1888)، ستایش نامه خودنوشت نیچه است. این که کتاب هایش را نسل های آینده فهم خواهند کرد. "زمان من هنوز فرا نرسیده است، عده ای پس از مرگ متولد می شوند."
این کتاب به اشکال مختلفی ترجمه شده از جمله "آنک انسان" و "بنگر مرد را". در این عنوان نیچه خود را با مسیح در لحظه مصلوب شدن مقایسه می کند که "پیلاتس" به تحقیر خطاب به او گفته بود"بنگرید این مرد را!". لذا منظور نیچه در این کتاب که مروری بر همه آثار خود اوست، معرفی خود است که این است نیچه، این منم.
 در این کتاب از شور و وجد خود هنگام نوشتن زرتشت سخن می گوید. از درگ های وحی گونه و آذرخش گونه، از اشک ها و عمق خوشبختی اش. می گوید کتاب "زرتشت" بزرگترین هدیه ای است که تا کنون به بشریت داده شده است. زرتشت قطعه ای موسیقی و سرودی در ستایش زندگی است. بدون آنکه بدانم تصویر و استعاره چیست، کلمات در قالب استعاره خود را در اختیار من می گذاشتند و گنجینه کلمات هستی به رویم گشوده شده بود. نیچه سبک نوشتارش رابه "کثرت احوال درونی" خود مرتبط می داند: "پیش از من کسی نمی دانست با زبان آلمانی چه می توان نوشت."
می گوید من انسان نیستم، من دینامیت هستم.
نیچه در " آنک انسان" خود را معرفی می کند و می گوید در 36 ساگی دچار بیماری شده است ولی در اثنای تب و بیماری دریافت های دقیقی داشته است و توانسته کنترل خود و بیماریش را به دست گیرد و خود را بهبود بخشد. می گوید: "تنها بیماری بود که مرا بر سر عقل آورد." و "هرگز به اندازه این ایام با خود شاد نبوده ام."
 
ویژگی های نیچه:
یکی از ویژگی هایی که نیچه به خود نسبت می دهد این است که کینه توز و انتقامجو نیست و بر اساس کنش و شخصیت خود عمل می کند و اگر کسی به او ترش بگوید و"برای خلاص شدن از ترشی شیشه ای مربا می فرستم." می گوید: "عمل برین و نامشروط" باید جای واکنش شرطی شده را بگیرد.
می گوید این "رهایی از رنجش را مدیون بیماری خود هستم." رنجش و بی ظرفیتی در انتقام جویی انسان را رنجور می سازند. این نکته را از بودا آن فیزیولوژیست عمیق آموختم که دین او هیچ شباهتی به مسیحیت ندارد که " دشمنی نه با دشمنی که با دوستی پایان می پذیرد."
خود را نجیب زاده ای دارای خون لهستانی می داند و از آلمانی ها و به خصوص مادر و خواهرش برائت می جوید.
نیچه دروغگویی را نوعی بزدلی محسوب می کند و می گوید بزرگی انسان را از میزان تاب آوریش در مقابل حقیقت می توان سنجید.
می گوید اشتباهات بخشی از حقیقت وجود ما هستند که نباید توجیه و انکار شوند و ارزش خود را دارند.
 
آلمان و یهودستیزی:
 نیچه به شدت روحیات و فرهنگ آلمانی را تحقیر می کند و از یهود ستیزی تبری می جوید.
 فرهنگ فرانسوی و لهستانی را می ستاید. شکسپیر را هم دوست ندارد. در عین حال واگنر را به خاطر تمکین به رایش نمی بخشد.
نیچه ستاینده فرهنگ است.
ملی گرایی را نوعی بیماری می داند و ناپلئون را می ستاید. با توده گرایی و پوپولیسم خط و مرز روشنی دارد.
 
فیزیک و متافیزیک:
مانند کانت شعارش مواجهه با واقعیت است و واقعیت نوعی وفادار ماندن به خود است. تمرکز روی خوب خوردن و درست خوردن، روی زندگی در هوای پاک و سالم. از متافیزیک به فیزیک برمی گردد. از خدا و روح و اخلاقیات به غذا و تندرستی و سرخوشی. شرابخواری و مصرف دخانیات بر حسب غرور جوانی و سپس عادت را تحقیر می کند و می گوید از اواسط عمر از شراب به عنوان یک نوشیدنی روح انگیز پرهیز کرده ام. برای خوب خوردن، "انسان باید از حجم معده خود آگاه باشد."
 
نیچه و مسیحیت:
نیچه معتقد است نقاب از رخ اخلاق مسیحی کشیده. اخلاقی که معطوف به دروغ است نه زندگی. روح را در مقابل تن قرار می دهد. آخرت را در مقابل دنیا تا از واقعیت به سوی ایدئالیسم  بگریزد. نیچه مفهوم خدا را نیز برابرنهاد زندگی می داند و کشیش را گونه انگل صفت انسان می نامد که از گناه ارتزاق می کند.
نیچه از سرکوب و انکار غرایز و تمنیات و اراده بیزار است و علاوه بر این از حسرت خوردن و افسوس خوردن نسبت به اشتباهات.
 
هنر و تراژدی:
در کتاب زایش تراژدی(1872)، تراژدی را نوعی هنر دیونیسوسی می داند که رنج ها را در خود حل می کند و در بیان روانشناسی تراژدی می گوید: "تایید زندگی با بدترین مشکلاتش و شادمانی کردن برای زندگی...شادی جاودانه شدن در خویش..." (غروب بتان)
موسیقی خوب و اشک را قابل تمیز از هم نمی داند و همه این ها را در خدمت "غریزه بقای نفس" می داند.
مطالعه و به خصوص پژوهش های ادبی را کوچک می شمارد. به تعبیر خودش: "نباید اجازه دهم اندیشه ای بیگانه مخفیانه از دیوار خانه ام بالا رود."
 
زن:
نیچه معتقد است که نیاز زن به مرد برای این است که به او یک کودک بدهد. همین. مرد همواره وسیله است و عشق نوعی نفرت مرگبار بین دو جنس است.
 

منبع:

آنک انسان، نیچه، ترجمه رویا منجم، نشر فکر روز

معرفی فیلم

مردی از لا مانچا (1972)

 
مردی از لا مانچا فیلمی در ژانر کمدی-درام، موزیکال، براساس داستان دن کیشوت به کارگردانی آرتور هیلر است.
میگوئل د سروانتس(پیتر اوتول) و خدمتکارش به حکم دادگاه تفتیش عقاید اسپانیا برای اجرای نمایشنامه ای در انتقاد از دادگاه زندانی می شوند.
همبندانش او را تحت محاکمه نمایشی خودشان قرار می دهند در صورتی که سروانتس گناهکار شناخته شود، باید اموال خود و به خصوص کتابش را تحویل دهد.
سروانتس دفاع خود را در قالب یک نمایشنامه انجام می دهد و در آن نقش نجیب زاده ای را بر عهده می گیرد که عقل خود را از دست داده و اکنون معتقد است که باید به عنوان یک شوالیه به میدان برود و به همراه سرباز خود، سانچو پانزا(جیمز کوکو)، به آسیاب بادی- که فکر می‌کند جادوگر است -حمله می‌کند و سپس به مسافرخانه‌ای می‌رود تا روسپی دولسینیا(سوفیا لورن) را نجات دهد و ...
 
در واقع فیلم ستایشی است از آرمانگرایی و رویاپردازی ولو از نوع تخیلی آن و این آرمانگرایی را در مقابل واقع گرایی خشن و بیرحم موجود و واقعی قرار می دهد......

برهان صدیقین و تقریرهای مختلف آن

 
محمدامین مروتی
 
برهان ابن سینا در اثبات وجود خدا موسوم به "برهان صدیقین" است. از آن رو که مسیر کوتاهی برای اهل صدق به سوی خداست.
 تقریر این برهان چنین است:
موجودات یا ممکن الوجودند یا واجب الوجود.(قضیه حقیقیه منفصله)
ممکن الوجود بالذات و باضروره نمی تواند وجود داشته باشد. امکان آن نسبت به وجود مساوی است.
سلسله موجودات نمی توانند تا بی نهایت علت یکدیگر باشند چون در این صورت موجود نمی شدند. (برهان امتناع دور و تسلسل)
ترجیح بلامرجح هم محال است.
لذا باید مرجحی باشد که این ترجیح را داده باشد و موجودات را از کتم عدم به عالم وجود آورده باشد.
 
دکتر مهدی حائری یزدی در کتابچه "انتولوژی توحیدی" (روش راستین یکتاشناسی)، ضمن بیان برهان ابن سینا، دعوی برهانی مستقیم تر و کم اعوجاج تر را دارد که می تواند برهان واقعی "صدیقین" باشد.
او می گوید به میان آوردن موضوع دور و تسلسل، برهان را از فضیلت شهودی و مستقیم بودن انداخته است.
استدلال مهدی حائری چنین است:
هستی یا ممکن الوجود است یا واجب الوجود.
ممکن الوجود نیست چون موجود است.
پس هستی واجب الوجود است.
برهان ابن سینا، از ممکن الوجود بودن هستی به لزوم واجب الوجود می رسد ولی برهان دکتر حائری از ممکن الوجود نبودن هستی به وجوبش می رسد.
بینونیت و جدایی بین ممکن و واجب وجود ندارد که از ربطیه"یا" برایشان استفاده کنیم. رابطه ممکن و واجب، نه انفصالی که اتصالی است. صرف تفکر در مفهوم ممکن الوجود، مفهوم نیازمندی و وابستگی را هم در خود دارد. لذا رابطه ممکن و واجب، رابطه لازم و ملزوم است نه تفصیل.
رابطه ممکن و واجب، اضافه اشراقیه است یا همان تجلی. خدا مضاف الیه است و موجودات مضاف. نیاز به موجود سومی نیست که واسطه شود. در این برهان از وجوب به امکان می رسیم نه از امکان به وجوب.
این امکان ذاتی است و استفاده از عبارت "فقر ذاتی" برای آن مفهوم تر و قرآنی تر است. کلمه فقر یا فنا بهتر از علت و شرطیت، این رابطه را توضیح می دهد.
شیوه ابراهیم نبی ع در خداشناسی نیز همین بود. او از "لا احب الآفلین" شروع کرد تا به "وجهت وجهی" رسید. یعنی از موجود وابسته به موجود قائم بالذات رسید.
 
در هستی شناسی توحیدی رابطه خدا با جهان به خوبی تبیین می شود و آن "تجلی" است. جهان یکی است و موجودات نمود و ظهور آنند. این قضیه در یک مرتبه محتاج فهم عقلانی است اما درک شهودیش "ایمان" نام دارد.
 
نقد برهان:
برهان صدیقین شبیه برهان وجودی آنسلم است. آنسلم هم از توجه در مفهوم وجود به وجوبش می رسد. اما می دانیم کانت این برهان را به این دلیل ساده رد کرد که "وجود" محمول و صفت نیست.
در برهان صدیقین هم وجود محمول واقع شده و مثل یک صفت به واجب و ممکن نسبت داده می شود.
در ضمن یک آتئیست می تواند همین جهان را واجب الوجود و ازلی بداند و زیر بار نفی تسلسل نرود. زیرا تسلسل به سلسله علل برمی گردد و معنای علت در تداول علمی و فلسفی، هر آن چیزی است که باعث تغییر موجودات می شود نه این که خالق آن ها از عدم باشد.
هر چند تقریر حائری یزدی از برهان، بیشتر شبیه نگاه وحدت وجودی اسپینوزا و عرفاست تا نگاه ابن سینا و تعبیر "اضافه اشراقی" هم تعبیر دقیقی برای این نگاه به شمار می رود و تامل جداگانه ای را می طلبد.
 
منبع:
"انتولوژی توحیدی" (روش راستین یکتاشناسی) دکتر مهدی حائری یزدی، پیام آزادی 1359
 
29 مهر 1405

عامل یکی از مشهورترین صداهای طبیعت را ببینید؛ جیرجیرک

نکته فرهنگی:

حرف زدن که بلد نیستی، حرف نزدن که بلدی...

ما جامه نمازی به سر خُم کردیم
وز خاک خرابات تیمم کردیم

شاید که در این میکده‌ها در یابیم
آن یار که در صومعه‌ها گم کردیم (منسوب به غزالی)

خط : #یاسر_فتحی

نگران این نباش که زندگی‌ات زیر و رو شود؛ از کجا معلوم که زیر زندگی‌ات بهتر از رویش نباشد؟

📚 کتاب : #ملت_عشق
✍️ اثر : #الیف_شافاک
🆔 @irTBook

در تواریخ چنان است که پنج هزار سال سلطنت عالم تعلق به گبران و مغان داشت و این دولت در خاندان ایشان بود زیرا که با رعایا عدل می‌کردند و ظلم روا نمی‌داشتند. در خبر است که خدای تعالی به داوود علیه السلام وحی کرد که قوم خویش را بگوی که پادشاهان عجم را بد نگویند و دشنام ندهند که ایشان جهان را به عدل آبادان کردند تا بندگان من در وی زندگانی کنند.

عدل و انصاف دان نه کفر و نه دین
آنچه در حفظ ملک در کار است

عدل بی‌دین نظام عالم را
بهتر از ظلم شاه دیندار است



بهارستان
جامی 

@vir486