ما جامه نمازی به سر خُم کردیم
وز خاک خرابات تیمم کردیم

شاید که در این میکده‌ها در یابیم
آن یار که در صومعه‌ها گم کردیم (منسوب به غزالی)

خط : #یاسر_فتحی

نگران این نباش که زندگی‌ات زیر و رو شود؛ از کجا معلوم که زیر زندگی‌ات بهتر از رویش نباشد؟

📚 کتاب : #ملت_عشق
✍️ اثر : #الیف_شافاک
🆔 @irTBook

در تواریخ چنان است که پنج هزار سال سلطنت عالم تعلق به گبران و مغان داشت و این دولت در خاندان ایشان بود زیرا که با رعایا عدل می‌کردند و ظلم روا نمی‌داشتند. در خبر است که خدای تعالی به داوود علیه السلام وحی کرد که قوم خویش را بگوی که پادشاهان عجم را بد نگویند و دشنام ندهند که ایشان جهان را به عدل آبادان کردند تا بندگان من در وی زندگانی کنند.

عدل و انصاف دان نه کفر و نه دین
آنچه در حفظ ملک در کار است

عدل بی‌دین نظام عالم را
بهتر از ظلم شاه دیندار است



بهارستان
جامی 

@vir486

به مناسبت سوم آبان سالروز درگذشت استاد فریدون مشیری، شعری با مفهوم بسیار عمیق برای کسانی که دنبال معنایی بزرگ در زندگی میگردند و از زندگی یکنواخت در این عالم خاکی خسته اند و هدف آنها از زندگی اینست که با خلق حتی یک قطعه موسیقی، یک نقاشی، و هر اثر هنری دیگری، با کاشت یک درخت و ..... به زندگی خود روح دمیده و از خود رد پایی هرچند بسیار کوچک در این دنیا به جا بگذارند و دنیا را به اندازه وسع و توان خودشان زیباتر کنند.

آثار ما به صفحه گیتی نشان ماست
از بعد ما نگاه به آثار ما کنند
#فریدون_مشیری
@molanatarighat

عشق سال‌های وبا(2007)
 
محمدامین مروتی
 
کارگردان: مایک نیوول
 بر اساس کتابی به همین نام اثر گابریل گارسیا مارکز
فیلم، قصه مثلثی عشقی است میان فرمینا دازا (با بازی جیووانا متزوجیورنو)، فلورنتینو آریزو (با بازی خاویر باردم) و دکتر خوونال اوربینو که ۵۰ سال  به طول می‌انجامد.
 
فلورنتینو عاشق پاکبازی است که پنجاه سال برای رسدن به معشوق صبر می کند. زیبایی قصه و فیلم مربوط به همین عشق خالصانه و پایدار است که از مرز جنسیت هم بیرون می رود.
 داستان در ابتدای قرن بیستم و در جریان جنگ های داخلی کشورهای آمریکای لاتین می گذرد که به تازگی استقلال شان از اسپانیا را به دست آورده اند. بلای دیگر وباست که کشور را درگیر کرده است.
در میانة غوغای جنگ و بیماری، عشقی بی پیرایه و پاک بین فلورنتینو (تلگرافچی شهر) و فرمینا(دختر تاجری حقه باز که تازگی بدان شهر آمده) می روید. پدر که در پی شوهری ثروتمند برای دختر زیبایش است، مانع این ازدواج می شود. فرمینا پس از مدتی به ازدواج با دکتر سرشناس شهر رضایت می دهد و ......
کلام آخر عاشق پاکباخته این است:
 54 سال برای وصال می زیستم و در لحظه موعود قلبم از کار ایستاد و زندگیم شروع شد.....

تدریس آواز افشاری ( گوشه عراق )
فرزان راد ( دبیر بازنشسته فیزیک )
0:54

Ⓜ️ چشم‌هایش | بزرگ علوی

🔻استاد ماکان، نقاشی برجسته و مبارزی سیاسی است که در دوران حکومت رضاشاه به تبعید فرستاده می‌شود. پس از مرگ او، تابلویی به نام «چشم‌هایش» راز عجیبی را در دل خود پنهان کرده است؛ رازی که مدیر موزه را به جست‌وجوی زنی می‌کشاند که چشم‌هایش در این نقاشی جاودانه شده‌اند.

🔻فرنگیس، زنی از طبقه‌ای مرفه، روایت زندگی و عشق خود به ماکان را بازگو می‌کند؛ عشقی که با تحسین آغاز می‌شود، اما در مسیر مبارزه، فداکاری و حسرت معنایی دیگر پیدا می‌کند.

🔻چشم‌هایش فقط داستان یک عشق نافرجام نیست؛ روایتی از آزادی، مبارزه، قدرت و فاصله‌ی میان آن چیزی است که از دیگران می‌بینیم و آنچه واقعاً در درونشان می‌گذرد. گاهی یک نگاه، رازی را پنهان می‌کند که هیچ کلمه‌ای توان بیانش را ندارد.

🔻این خلاصه تنها دریچه‌ای به دنیای رمان است؛ برای لمس ظرافت‌های روایت و شناخت عمیق‌تر شخصیت‌ها، حتماً نسخه‌ی کامل کتاب را بخوانید. هیچ خلاصه‌ای جای تجربه‌ی خواندن اثر اصلی را نمی‌گیرد.

خاطره شعر زیبای کوچه از زبان فریدون مشیری

بی‌تو، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شداز جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صدخاطره خندید
عطر صدخاطره پیچید
یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
توهمه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید تو بمن گفتی:ازین عشق حذر کن
لحظه‌ای چند براین آب نظرکن
آب، آئینه عشق گذران است
توکه امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا، که دلت با دگران است
تا فراموش کنی، چندی ازین شهر سفر کن
با تو گفتم:حذر از عشق؟ندانم
سفر از پیش تو؟هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تونشستم
توبمن سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم
باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم

شکنجه زمان ما این بود رو این سفره بهمون کوکو سبزی میدادن☹️😂😂😂😂😅

الکِندی(۱۸۵–۲۵۶ هجری)

 
محمدامین مروتی
 
ابویوسف یعقوب بن اسحاق الکِنْدی، مترجم نهضت ترجمه، ریاضی‌دان، منجم، موسیقی‌دان و اولین فیلسوف عرب بود که کوشید افکار افلاطون و ارسطو را با اسلام تطبیق دهد و مبدع فلسفه اسلامی شود.
وی از قبیله کنده متعلق به جنوب عربستان بود و در کوفه متولد شد و در بغداد پرورش یافت.
پدرش، اسحق بن الصباح، در عصر مهدی، هادی و رشید، امیر کوفه و از متمولین بود.
 الکندی محبوب دربار مأمون و معتصم بود و او را به معلمی احمد پسر معتصم گماشته بودند؛ امّا مغضوب متوکل قرار گرفت و علّتش اختلاف مسلک او با مسلک متوکل بود و پس از ضرب و شتم، کتابخانه‌اش مصادره شد و در سال ۲۵۲ درگذشت.
شمار تألیفات او را تا حدود ۲۷۰ مجلّد نوشته‌اند.
 
یوستینیانوس، امپراطور روم شرقی در 529 م طی فرمانی تدریس فلسفه را در آتن ممنوع کرد و آکادمی ها رابست. در نتیجه فلاسفه به دربار ساسانیان و خسرو انوشیروان و دانشگاه گندی شاپور روی آوردند و این آغاز ارتباط ایرانیان با فلسفه یونانی بود.
بعد از آن در زمان هارون و مامون، به واسطه دست بالای معتزله نسبت به اشاعره، نهضت ترجمه آثار یونانی را داریم. سرچشمه مشکل اشاعره و متصوفه با فلسفه از همین جاست.
 
فلسفه اولی:
وی در نامه اش به معتصم عباسی، موسوم به "در الفلسفة الاولی" کوشیده مبانی فلسفه ارسطویی را بازگوید و نخست می گوید:
«فلسفه علم به حقایق اشیاء به اندازه توانایی انسان است.»
شریف‌ترین فلسفه و برترین نوع آن، فلسفه اولی، یعنی فلسفه‌ای است که علم به نخستین حقیقت و علم به علّت همهٔ حقایق است. چون هلم به علت شریف تر از علم به معلول است. بنابراین کندی فلسفه اولی را «علم به علّةالعلل» تعریف می‌کند و بدین ترتیب به مشرب ارسطو نزدیک می‌شود.
الکندی در مورد تلفیق افکار ارسطو با اسلام، نسبت به فارابی "فضل تقدم" دارد اما چون بیان بلیغ و روشنی ندارد، این فارابی است که ملقب به "معلم ثانی" می شود. معلم اول هم ارسطو بود. شاید اشکال کار الکندی در ترجمه تحت اللفظی از کارهای ارسطو باشد و همین فضل تقدم، در عین حال، سبب دشواری کار او هم بوده است.
 
نفی قدیم بودن ماده:
هیولا در خارج وجود ندارد و در نفس متمثل نمی شود، چون هر موجودی مصور به صورت است.
ارسطو ماده را قدیم می داند ولی خالق نمی داند و خدا را عقل کل یا خالص و غیرمادی می داند و کندی قدیم بودن عالم را شرک می داند، زیرا ازلی نیاز به علت ندارد. ارسطو از خدا به عنوان محرک اول و افلاطون به عنوان صانع و مبدع اول تعبیر می کند و کندی هر دو را با هم جمع می کند: محرک و مبدع اول.
جرم یا ماده ازلی نیست چون جنس و فصل دارد و هر چه جنس و فصل دارد متناهی است نه نامتناهی. استدلال او چنین است. اگر عالم نامتناهی باشد، می توان تکه ای از آن برداشت. در این صورت آنچه می ماند یا متناهی است یا نامتناهی. اگر نامتناهی باشد و ما این تکه جدا شده را بدان بیفزاییم، بر اساس محاسبات ریاضی باید چیزی بزرگتر از نامتناهی بشود که محال است. و محال است هر دو نامتناهی باشند چون نسبت به هم کم دارند. و محال است پاره کوچکتر با پاره بزرگتر مساوی باشد.[1] ومحال است جزء و کل مساوی باشند.
جرم دارای کون و فساد است چون جنس و فصل دارد و دگرگونی می پذیرد ولی ازلی، ابدی هم هست و کون و فساد ندارد.
 
شناخت تجربی و عقلی:
پرسش از "ما" پرسش از ماهیت و چیستی و جنس است. پرسش از"ایُّ" (کدام)، پرسش از فصل است. پرسش از ما و ایّ با هم، پرسش از نوع است و پرسش از "لمَّ" (چرا) پرسش از غایت است.
دریافت انسان یا تجربی(نزدیک به ما و دور طبیعت) است یا عقلی و نزدیک به طبیعت اشیا. فلسفه به دنبال دریافت عقلی و ماهیت و کلیات اشیا یعنی نوع و جنس و فصل آن هاست و نیازی به تجربه ندارد. پس در فلسفه اولی نباید به تمثیل و حس و اقناع متوسل شویم بلکه باید برهان بیاوریم.
نفس عاقل مستفاد است و عقل بالفعل نفس را از قوه به فعل درمیآورد.
 
اثبات خالق:
در بخش سوم کندی می گوید چیزی علت(آفریننده) ذات خود باشد. بیرون از دو حالت نیست:
یاعلت ذاتی است یا بیرون از ذات. شیء نمی تواندهم  علت باشد و هم معلول خود.
 این علت اگر در ذات باشد، باید هر موجودی علت موجود دیگر باشد، ولی سلسله این علل نمی تواند تا بی نهایت باشد. پس باید علت خارج از ذات باشد.
سایر وحدت ها بالعرض است جز وحدت حق که بالذات است.
 
منبع:
 نامه کندی به معتصم بالله در فلسفه اولی، ترجمه احمد آرام، انتشارات صدا و سیما 1360
 
2 آبان 1405

[1] این در حالی است که در تعریف بی نهایت گفته اند مقداری که هم نصف خودش است و هم دو برابر خود و این تناقض نیست.

چگونه نظام فکری انسان تغییر می‌کند؟
 
ما باورهای خود را معمولاً در یک گفت‌وگو به دست نیاورده‌ایم که بتوانیم در یک گفت‌وگو نیز آن‌ها را کنار بگذاریم. باورهای سیاسی، مذهبی، اخلاقی و اجتماعی در طول سال‌ها، در تعامل با خانواده، آموزش، تجربه شخصی، محیط اجتماعی، دوستان، رسانه‌ها و سبک زندگی شکل گرفته‌اند و به‌تدریج به بخشی از ساختار ذهنی و حتی هویت فرد تبدیل شده‌اند.
بنابراین تحول فکری معمولاً یک تغییر ناگهانی نیست؛ فرآیندی تدریجی، انباشتی و گاه دردناک است.
توماس کوهن در ساختار انقلاب‌های علمی نشان داد که حتی در علم نیز مشاهده یک داده ناسازگار لزوماً موجب کنار گذاشتن فوری نظریه مسلط نمی‌شود. زمانی که ناسازگاری‌ها افزایش پیدا می‌کنند و بحران شکل می‌گیرد، زمینه برای تغییر پارادایم فراهم می‌شود.
پی‌یر بوردیو با مفهوم «عادت‌واره» یا Habitus نشان می‌دهد که شیوه دیدن، پسندیدن، قضاوت کردن و رفتار کردن ما فقط حاصل تصمیم‌های آگاهانه نیست. فرد در یک محیط اجتماعی خاص رشد می‌کند و الگوهایی را درونی می‌کند که بعدها برایش طبیعی و بدیهی به نظر می‌رسند.
کواین برای توضیح ماهیت معرفت از استعاره مشهور «قایق» استفاده می‌کند؛ ما مانند ملوانانی هستیم که در وسط دریا روی قایق خود زندگی می‌کنیم و هم‌زمان آن را تعمیر می‌کنیم. نمی‌توانیم همه چیز را یکباره کنار بگذاریم و از بیرون، یک نظام معرفتی کاملاً تازه بسازیم. باید قطعات را یکی‌یکی تعویض کنیم، بدون آنکه قایق را کاملاً از کار بیندازیم.
ذهن انسان نیز تا حدی چنین است. ما معمولاً یک باور را به‌تنهایی تغییر نمی‌دهیم؛ زیرا باورها به شبکه‌ای از باورهای دیگر متصل‌اند. بنابراین تغییر واقعی اغلب به شکل بازسازی تدریجی یک منظومه اتفاق می‌افتد، نه حذف یک گزاره.
 
در این میان، گفت‌وگو چه نقشی دارد؟
گفت‌وگو لزوماً ابزار «شکست دادن» طرف مقابل نیست؛ می‌تواند وسیله‌ای برای وارد کردن یک جزء تازه به منظومه فکری او باشد. ممکن است امروز استدلال شما پذیرفته نشود، اما پرسشی در ذهن مخاطب باقی بگذارد. فردا تجربه‌ای تازه پیدا کند و آن پرسش دوباره فعال شود.
تحول فکری گاهی دقیقاً همین‌گونه رخ می‌دهد:
یک پرسش، سپس یک تردید، بعد یک تجربه، سپس یک تناقض، بعد بازنگری و در نهایت بازسازی.
به همین دلیل، «قانع نشدن» در پایان یک گفت‌وگو لزوماً به معنای «بی‌اثر بودن» آن گفت‌وگو نیست.
 
در سطح اجتماعی نیز همین منطق، البته با پیچیدگی بسیار بیشتر، عمل می‌کند. ارزش‌ها، هنجارها و نهادهای اجتماعی در طول زمان شکل می‌گیرند و تغییر می‌کنند. یک جامعه ممکن است سال‌ها در برابر مفهومی مانند آزادی فردی، برابری حقوقی یا سکولاریسم مقاومت کند و سپس در اثر تغییر نسل‌ها، آموزش، شهرنشینی، ارتباطات جهانی، تجربه تاریخی و تغییر نهادها، به تدریج معنای تازه‌ای از این مفاهیم پیدا کند.
بنابراین جامعه نیز چیزی شبیه یک «آرام‌پز تاریخی» است؛ نه به این معنا که تغییر همیشه کند است، بلکه به این معنا که بسیاری از تغییرات عمیق اجتماعی زمانی پایدار می‌شوند که به فرهنگ، عادت‌ها و نهادها راه پیدا کنند.
در اینجا یک نکته مهم وجود دارد: تحول فکری با جایگزین کردن یک تعصب با تعصب مخالف آن تفاوت دارد.
اگر فردی از جزم مذهبی به جزم ضد مذهبی، از اقتدارگرایی سیاسی به نفرت مطلق از هر نوع اقتدار، یا از یک ایدئولوژی به ایدئولوژی دیگری منتقل شود، الزاماً «مستقل‌اندیش» نشده است. ممکن است فقط محتوای باورش تغییر کرده باشد، در حالی که شیوه فکر کردنش همان باقی مانده باشد.
تحول عمیق‌تر زمانی رخ می‌دهد که خودِ روش اندیشیدن تغییر کند: توانایی تحمل ابهام، پذیرش خطا، تمایز میان واقعیت و تفسیر، آمادگی برای اصلاح نظر، شنیدن استدلال مخالف و مهم‌تر از همه، توانایی گفتن جمله‌ای که برای ذهن ایدئولوژیک بسیار دشوار است:
«ممکن است من اشتباه کرده باشم.»
شاید بنابراین هدف گفت‌وگو نباید این باشد که در همان لحظه دیگری را شکست دهیم و او را وادار کنیم بگوید «حق با توست». هدف عمیق‌تر می‌تواند این باشد که پرسشی ایجاد کنیم که ذهن او نتواند به‌سادگی از کنار آن عبور کند.
یک گفت‌وگوی خوب الزاماً گفت‌وگویی نیست که در پایان آن طرف مقابل تغییر عقیده دهد؛ گاهی گفت‌وگوی خوب گفت‌وگویی است که در ذهن انسان چیزی را به حرکت درمی‌آورد.
تحول فکری، در نهایت، بیشتر شبیه ساختن است تا تخریب؛ بیشتر شبیه تعمیر همان قایقی است که روی آن زندگی می‌کنیم تا غرق کردن آن و ساختن قایقی کاملاً تازه.
ما معمولاً با یک استدلال به یک جهان‌بینی نمی‌رسیم و با یک استدلال نیز از آن خارج نمی‌شویم. ذهن انسان مجموعه‌ای از تجربه‌ها، خاطرات، مفاهیم، عواطف و روابط است که به‌تدریج سازمان یافته‌اند.

از این رو، اگر واقعاً به دنبال تغییر فکری و اجتماعی هستیم، شاید به جای تلاش برای پیروز شدن در هر گفت‌وگو، بهتر باشد یاد بگیریم چگونه بذر پرسش، تردید و بازاندیشی بکاریم.
زیرا بسیاری از تغییرات بزرگ فکری، نه همان لحظه‌ای که یک استدلال شنیده می‌شود، بلکه مدت‌ها بعد، زمانی رخ می‌دهند که انسان در تنهایی خود با آن استدلال دوباره روبه‌رو می‌شود.

یک نفر در آب دارد
می سپارد جان...!

#نیما_یوشیج

Ⓜ️ غزالی از نقد فلسفه تا تکفیر فیلسوف


➕دکترمحمدباقر باقری

dr.mohammadbagher.bagheri


🛄 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

What you resist, persists. What you accept, transforms.

When we push away a part of ourselves—shame, anger, fear, or "uncomfortable" memories—with all our might, they do not disappear; instead, they become persistent. The psyche expends energy to maintain this tension, which then manifests as symptoms, recurring patterns, or internal conflict. Carl Gustav Jung

آنچه که شما در برابرش مقاومت می‌کنید، باقی می‌ماند. آنچه که شما می‌پذیرید، تغییر می‌کند.

وقتی ما با تمام توان سعی می‌کنیم بخشی از خودمان را دفع کنیم – مانند شرم، خشم، ترس، یا خاطرات "ناخوشایند" – اینها از بین نمی‌روند، بلکه به اجباری آزاردهنده تبدیل می‌شوند. ذهن انرژی خود را صرف حفظ این تنش می‌کند و این تنش به شکل علائم، الگوهای تکراری یا درگیری درونی باقی می‌ماند.

کارل گوستاو یونگ
.

❄️🤎 یادتونه صبحای برفیِ بچگی رو؟

هنوز چشمامون درست باز نشده بود که باید از زیر لحاف گرم دل می‌کندیم و می‌رفتیم سراغ دستشوییِ حیاط… 🥶 بعدش صدای مامان که می‌گفت: «زود باش صبحونه‌تو بخور، دیرت می‌شه!» 🍞☕️
ما می‌موندیم و اون آب یخ، دستای سرد، لباس مدرسه و یه عالمه خواب که دلمون نمی‌خواست تموم بشه.…
تا اینکه یه‌دفعه از تلویزیون می‌شنیدیم: مدارس به علت بارش برف تعطیل است! 😭😂❤️

وای که اون لحظه انگار قشنگ‌ترین خبر دنیا رو بهمون داده بودن! با چه ذوقی برمی‌گشتیم زیر لحاف، کنار بخاری، و از خوشحالی توی دلمون قند آب می‌شد…
اون روزا شاید امکاناتمون کم بود، ولی خوشحالی‌هامون چقدر بزرگ بود… 🥹
کاش فقط برای یه صبح، دوباره همون بچه می‌شدیم؛ با همون خونه، همون مامان، همون صبح برفی و همون دلِ بی‌دغدغه… 🤍

⁨ ⁨ چون دخترهام نشانه ‌ی «ب» رو یاد گرفتن و نوشتن «بابا» رو شروع کردن، از باباهاشون خواستند براشون یه وویس عاشقانه بفرستن… 🥹❤️
فقط خودشون خبر نداشتن چه غافلگیری قشنگی منتظرشونه… 🤍

Ⓜ️ اثر هاله ای || چرا وقتی کسی رو قبول داریم، حرف‌هاش رو هم راحت‌تر می‌پذیریم؟


➕حتماً براتون پیش اومده که چون کسی رو موفق، خوش‌بیان یا قابل‌اعتماد می‌دونید، حرف‌هاش درباره‌ی موضوعات مختلف هم براتون قانع‌کننده‌تر باشه؛ حتی وقتی برای ادعاهاش دلیل کافی ارائه نمی‌کنه. انگار یک ویژگی مثبت در ذهن ما سایه می‌اندازه روی بقیه‌ی قضاوت‌هامون. در روان‌شناسی، به این پدیده «اثر هاله‌ای» می‌گن.

➕اما چطور می‌تونیم به‌جای تأثیر گرفتن از ظاهر، شهرت یا جایگاه افراد، خودِ استدلال‌هاشون رو ارزیابی کنیم؟تفکر نقادانه به ما کمک می‌کنه پیش از پذیرفتن یک ادعا، درباره‌ی دلایلش سؤال کنیم، پیش‌فرض‌هامون رو به چالش بکشیم و آگاهانه‌تر تصمیم بگیریم.



winova.online


🛄 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

در ستایش آهستگی و غرق شدن در لحظه
🎊🎉🎄
تنهایی اگر درست فهمیده شود،
دشمن نیست.
گاهی تنها جایی‌ست
که روح می‌تواند
بی‌سر و صدا خودش را بشنود..

- ریلکه