شکنجه زمان ما این بود رو این سفره بهمون کوکو سبزی میدادن☹️😂😂😂😂😅

الکِندی(۱۸۵–۲۵۶ هجری)

 
محمدامین مروتی
 
ابویوسف یعقوب بن اسحاق الکِنْدی، مترجم نهضت ترجمه، ریاضی‌دان، منجم، موسیقی‌دان و اولین فیلسوف عرب بود که کوشید افکار افلاطون و ارسطو را با اسلام تطبیق دهد و مبدع فلسفه اسلامی شود.
وی از قبیله کنده متعلق به جنوب عربستان بود و در کوفه متولد شد و در بغداد پرورش یافت.
پدرش، اسحق بن الصباح، در عصر مهدی، هادی و رشید، امیر کوفه و از متمولین بود.
 الکندی محبوب دربار مأمون و معتصم بود و او را به معلمی احمد پسر معتصم گماشته بودند؛ امّا مغضوب متوکل قرار گرفت و علّتش اختلاف مسلک او با مسلک متوکل بود و پس از ضرب و شتم، کتابخانه‌اش مصادره شد و در سال ۲۵۲ درگذشت.
شمار تألیفات او را تا حدود ۲۷۰ مجلّد نوشته‌اند.
 
یوستینیانوس، امپراطور روم شرقی در 529 م طی فرمانی تدریس فلسفه را در آتن ممنوع کرد و آکادمی ها رابست. در نتیجه فلاسفه به دربار ساسانیان و خسرو انوشیروان و دانشگاه گندی شاپور روی آوردند و این آغاز ارتباط ایرانیان با فلسفه یونانی بود.
بعد از آن در زمان هارون و مامون، به واسطه دست بالای معتزله نسبت به اشاعره، نهضت ترجمه آثار یونانی را داریم. سرچشمه مشکل اشاعره و متصوفه با فلسفه از همین جاست.
 
فلسفه اولی:
وی در نامه اش به معتصم عباسی، موسوم به "در الفلسفة الاولی" کوشیده مبانی فلسفه ارسطویی را بازگوید و نخست می گوید:
«فلسفه علم به حقایق اشیاء به اندازه توانایی انسان است.»
شریف‌ترین فلسفه و برترین نوع آن، فلسفه اولی، یعنی فلسفه‌ای است که علم به نخستین حقیقت و علم به علّت همهٔ حقایق است. چون هلم به علت شریف تر از علم به معلول است. بنابراین کندی فلسفه اولی را «علم به علّةالعلل» تعریف می‌کند و بدین ترتیب به مشرب ارسطو نزدیک می‌شود.
الکندی در مورد تلفیق افکار ارسطو با اسلام، نسبت به فارابی "فضل تقدم" دارد اما چون بیان بلیغ و روشنی ندارد، این فارابی است که ملقب به "معلم ثانی" می شود. معلم اول هم ارسطو بود. شاید اشکال کار الکندی در ترجمه تحت اللفظی از کارهای ارسطو باشد و همین فضل تقدم، در عین حال، سبب دشواری کار او هم بوده است.
 
نفی قدیم بودن ماده:
هیولا در خارج وجود ندارد و در نفس متمثل نمی شود، چون هر موجودی مصور به صورت است.
ارسطو ماده را قدیم می داند ولی خالق نمی داند و خدا را عقل کل یا خالص و غیرمادی می داند و کندی قدیم بودن عالم را شرک می داند، زیرا ازلی نیاز به علت ندارد. ارسطو از خدا به عنوان محرک اول و افلاطون به عنوان صانع و مبدع اول تعبیر می کند و کندی هر دو را با هم جمع می کند: محرک و مبدع اول.
جرم یا ماده ازلی نیست چون جنس و فصل دارد و هر چه جنس و فصل دارد متناهی است نه نامتناهی. استدلال او چنین است. اگر عالم نامتناهی باشد، می توان تکه ای از آن برداشت. در این صورت آنچه می ماند یا متناهی است یا نامتناهی. اگر نامتناهی باشد و ما این تکه جدا شده را بدان بیفزاییم، بر اساس محاسبات ریاضی باید چیزی بزرگتر از نامتناهی بشود که محال است. و محال است هر دو نامتناهی باشند چون نسبت به هم کم دارند. و محال است پاره کوچکتر با پاره بزرگتر مساوی باشد.[1] ومحال است جزء و کل مساوی باشند.
جرم دارای کون و فساد است چون جنس و فصل دارد و دگرگونی می پذیرد ولی ازلی، ابدی هم هست و کون و فساد ندارد.
 
شناخت تجربی و عقلی:
پرسش از "ما" پرسش از ماهیت و چیستی و جنس است. پرسش از"ایُّ" (کدام)، پرسش از فصل است. پرسش از ما و ایّ با هم، پرسش از نوع است و پرسش از "لمَّ" (چرا) پرسش از غایت است.
دریافت انسان یا تجربی(نزدیک به ما و دور طبیعت) است یا عقلی و نزدیک به طبیعت اشیا. فلسفه به دنبال دریافت عقلی و ماهیت و کلیات اشیا یعنی نوع و جنس و فصل آن هاست و نیازی به تجربه ندارد. پس در فلسفه اولی نباید به تمثیل و حس و اقناع متوسل شویم بلکه باید برهان بیاوریم.
نفس عاقل مستفاد است و عقل بالفعل نفس را از قوه به فعل درمیآورد.
 
اثبات خالق:
در بخش سوم کندی می گوید چیزی علت(آفریننده) ذات خود باشد. بیرون از دو حالت نیست:
یاعلت ذاتی است یا بیرون از ذات. شیء نمی تواندهم  علت باشد و هم معلول خود.
 این علت اگر در ذات باشد، باید هر موجودی علت موجود دیگر باشد، ولی سلسله این علل نمی تواند تا بی نهایت باشد. پس باید علت خارج از ذات باشد.
سایر وحدت ها بالعرض است جز وحدت حق که بالذات است.
 
منبع:
 نامه کندی به معتصم بالله در فلسفه اولی، ترجمه احمد آرام، انتشارات صدا و سیما 1360
 
2 آبان 1405

[1] این در حالی است که در تعریف بی نهایت گفته اند مقداری که هم نصف خودش است و هم دو برابر خود و این تناقض نیست.

چگونه نظام فکری انسان تغییر می‌کند؟
 
ما باورهای خود را معمولاً در یک گفت‌وگو به دست نیاورده‌ایم که بتوانیم در یک گفت‌وگو نیز آن‌ها را کنار بگذاریم. باورهای سیاسی، مذهبی، اخلاقی و اجتماعی در طول سال‌ها، در تعامل با خانواده، آموزش، تجربه شخصی، محیط اجتماعی، دوستان، رسانه‌ها و سبک زندگی شکل گرفته‌اند و به‌تدریج به بخشی از ساختار ذهنی و حتی هویت فرد تبدیل شده‌اند.
بنابراین تحول فکری معمولاً یک تغییر ناگهانی نیست؛ فرآیندی تدریجی، انباشتی و گاه دردناک است.
توماس کوهن در ساختار انقلاب‌های علمی نشان داد که حتی در علم نیز مشاهده یک داده ناسازگار لزوماً موجب کنار گذاشتن فوری نظریه مسلط نمی‌شود. زمانی که ناسازگاری‌ها افزایش پیدا می‌کنند و بحران شکل می‌گیرد، زمینه برای تغییر پارادایم فراهم می‌شود.
پی‌یر بوردیو با مفهوم «عادت‌واره» یا Habitus نشان می‌دهد که شیوه دیدن، پسندیدن، قضاوت کردن و رفتار کردن ما فقط حاصل تصمیم‌های آگاهانه نیست. فرد در یک محیط اجتماعی خاص رشد می‌کند و الگوهایی را درونی می‌کند که بعدها برایش طبیعی و بدیهی به نظر می‌رسند.
کواین برای توضیح ماهیت معرفت از استعاره مشهور «قایق» استفاده می‌کند؛ ما مانند ملوانانی هستیم که در وسط دریا روی قایق خود زندگی می‌کنیم و هم‌زمان آن را تعمیر می‌کنیم. نمی‌توانیم همه چیز را یکباره کنار بگذاریم و از بیرون، یک نظام معرفتی کاملاً تازه بسازیم. باید قطعات را یکی‌یکی تعویض کنیم، بدون آنکه قایق را کاملاً از کار بیندازیم.
ذهن انسان نیز تا حدی چنین است. ما معمولاً یک باور را به‌تنهایی تغییر نمی‌دهیم؛ زیرا باورها به شبکه‌ای از باورهای دیگر متصل‌اند. بنابراین تغییر واقعی اغلب به شکل بازسازی تدریجی یک منظومه اتفاق می‌افتد، نه حذف یک گزاره.
 
در این میان، گفت‌وگو چه نقشی دارد؟
گفت‌وگو لزوماً ابزار «شکست دادن» طرف مقابل نیست؛ می‌تواند وسیله‌ای برای وارد کردن یک جزء تازه به منظومه فکری او باشد. ممکن است امروز استدلال شما پذیرفته نشود، اما پرسشی در ذهن مخاطب باقی بگذارد. فردا تجربه‌ای تازه پیدا کند و آن پرسش دوباره فعال شود.
تحول فکری گاهی دقیقاً همین‌گونه رخ می‌دهد:
یک پرسش، سپس یک تردید، بعد یک تجربه، سپس یک تناقض، بعد بازنگری و در نهایت بازسازی.
به همین دلیل، «قانع نشدن» در پایان یک گفت‌وگو لزوماً به معنای «بی‌اثر بودن» آن گفت‌وگو نیست.
 
در سطح اجتماعی نیز همین منطق، البته با پیچیدگی بسیار بیشتر، عمل می‌کند. ارزش‌ها، هنجارها و نهادهای اجتماعی در طول زمان شکل می‌گیرند و تغییر می‌کنند. یک جامعه ممکن است سال‌ها در برابر مفهومی مانند آزادی فردی، برابری حقوقی یا سکولاریسم مقاومت کند و سپس در اثر تغییر نسل‌ها، آموزش، شهرنشینی، ارتباطات جهانی، تجربه تاریخی و تغییر نهادها، به تدریج معنای تازه‌ای از این مفاهیم پیدا کند.
بنابراین جامعه نیز چیزی شبیه یک «آرام‌پز تاریخی» است؛ نه به این معنا که تغییر همیشه کند است، بلکه به این معنا که بسیاری از تغییرات عمیق اجتماعی زمانی پایدار می‌شوند که به فرهنگ، عادت‌ها و نهادها راه پیدا کنند.
در اینجا یک نکته مهم وجود دارد: تحول فکری با جایگزین کردن یک تعصب با تعصب مخالف آن تفاوت دارد.
اگر فردی از جزم مذهبی به جزم ضد مذهبی، از اقتدارگرایی سیاسی به نفرت مطلق از هر نوع اقتدار، یا از یک ایدئولوژی به ایدئولوژی دیگری منتقل شود، الزاماً «مستقل‌اندیش» نشده است. ممکن است فقط محتوای باورش تغییر کرده باشد، در حالی که شیوه فکر کردنش همان باقی مانده باشد.
تحول عمیق‌تر زمانی رخ می‌دهد که خودِ روش اندیشیدن تغییر کند: توانایی تحمل ابهام، پذیرش خطا، تمایز میان واقعیت و تفسیر، آمادگی برای اصلاح نظر، شنیدن استدلال مخالف و مهم‌تر از همه، توانایی گفتن جمله‌ای که برای ذهن ایدئولوژیک بسیار دشوار است:
«ممکن است من اشتباه کرده باشم.»
شاید بنابراین هدف گفت‌وگو نباید این باشد که در همان لحظه دیگری را شکست دهیم و او را وادار کنیم بگوید «حق با توست». هدف عمیق‌تر می‌تواند این باشد که پرسشی ایجاد کنیم که ذهن او نتواند به‌سادگی از کنار آن عبور کند.
یک گفت‌وگوی خوب الزاماً گفت‌وگویی نیست که در پایان آن طرف مقابل تغییر عقیده دهد؛ گاهی گفت‌وگوی خوب گفت‌وگویی است که در ذهن انسان چیزی را به حرکت درمی‌آورد.
تحول فکری، در نهایت، بیشتر شبیه ساختن است تا تخریب؛ بیشتر شبیه تعمیر همان قایقی است که روی آن زندگی می‌کنیم تا غرق کردن آن و ساختن قایقی کاملاً تازه.
ما معمولاً با یک استدلال به یک جهان‌بینی نمی‌رسیم و با یک استدلال نیز از آن خارج نمی‌شویم. ذهن انسان مجموعه‌ای از تجربه‌ها، خاطرات، مفاهیم، عواطف و روابط است که به‌تدریج سازمان یافته‌اند.

از این رو، اگر واقعاً به دنبال تغییر فکری و اجتماعی هستیم، شاید به جای تلاش برای پیروز شدن در هر گفت‌وگو، بهتر باشد یاد بگیریم چگونه بذر پرسش، تردید و بازاندیشی بکاریم.
زیرا بسیاری از تغییرات بزرگ فکری، نه همان لحظه‌ای که یک استدلال شنیده می‌شود، بلکه مدت‌ها بعد، زمانی رخ می‌دهند که انسان در تنهایی خود با آن استدلال دوباره روبه‌رو می‌شود.

یک نفر در آب دارد
می سپارد جان...!

#نیما_یوشیج

Ⓜ️ غزالی از نقد فلسفه تا تکفیر فیلسوف


➕دکترمحمدباقر باقری

dr.mohammadbagher.bagheri


🛄 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

What you resist, persists. What you accept, transforms.

When we push away a part of ourselves—shame, anger, fear, or "uncomfortable" memories—with all our might, they do not disappear; instead, they become persistent. The psyche expends energy to maintain this tension, which then manifests as symptoms, recurring patterns, or internal conflict. Carl Gustav Jung

آنچه که شما در برابرش مقاومت می‌کنید، باقی می‌ماند. آنچه که شما می‌پذیرید، تغییر می‌کند.

وقتی ما با تمام توان سعی می‌کنیم بخشی از خودمان را دفع کنیم – مانند شرم، خشم، ترس، یا خاطرات "ناخوشایند" – اینها از بین نمی‌روند، بلکه به اجباری آزاردهنده تبدیل می‌شوند. ذهن انرژی خود را صرف حفظ این تنش می‌کند و این تنش به شکل علائم، الگوهای تکراری یا درگیری درونی باقی می‌ماند.

کارل گوستاو یونگ
.

❄️🤎 یادتونه صبحای برفیِ بچگی رو؟

هنوز چشمامون درست باز نشده بود که باید از زیر لحاف گرم دل می‌کندیم و می‌رفتیم سراغ دستشوییِ حیاط… 🥶 بعدش صدای مامان که می‌گفت: «زود باش صبحونه‌تو بخور، دیرت می‌شه!» 🍞☕️
ما می‌موندیم و اون آب یخ، دستای سرد، لباس مدرسه و یه عالمه خواب که دلمون نمی‌خواست تموم بشه.…
تا اینکه یه‌دفعه از تلویزیون می‌شنیدیم: مدارس به علت بارش برف تعطیل است! 😭😂❤️

وای که اون لحظه انگار قشنگ‌ترین خبر دنیا رو بهمون داده بودن! با چه ذوقی برمی‌گشتیم زیر لحاف، کنار بخاری، و از خوشحالی توی دلمون قند آب می‌شد…
اون روزا شاید امکاناتمون کم بود، ولی خوشحالی‌هامون چقدر بزرگ بود… 🥹
کاش فقط برای یه صبح، دوباره همون بچه می‌شدیم؛ با همون خونه، همون مامان، همون صبح برفی و همون دلِ بی‌دغدغه… 🤍

⁨ ⁨ چون دخترهام نشانه ‌ی «ب» رو یاد گرفتن و نوشتن «بابا» رو شروع کردن، از باباهاشون خواستند براشون یه وویس عاشقانه بفرستن… 🥹❤️
فقط خودشون خبر نداشتن چه غافلگیری قشنگی منتظرشونه… 🤍

Ⓜ️ اثر هاله ای || چرا وقتی کسی رو قبول داریم، حرف‌هاش رو هم راحت‌تر می‌پذیریم؟


➕حتماً براتون پیش اومده که چون کسی رو موفق، خوش‌بیان یا قابل‌اعتماد می‌دونید، حرف‌هاش درباره‌ی موضوعات مختلف هم براتون قانع‌کننده‌تر باشه؛ حتی وقتی برای ادعاهاش دلیل کافی ارائه نمی‌کنه. انگار یک ویژگی مثبت در ذهن ما سایه می‌اندازه روی بقیه‌ی قضاوت‌هامون. در روان‌شناسی، به این پدیده «اثر هاله‌ای» می‌گن.

➕اما چطور می‌تونیم به‌جای تأثیر گرفتن از ظاهر، شهرت یا جایگاه افراد، خودِ استدلال‌هاشون رو ارزیابی کنیم؟تفکر نقادانه به ما کمک می‌کنه پیش از پذیرفتن یک ادعا، درباره‌ی دلایلش سؤال کنیم، پیش‌فرض‌هامون رو به چالش بکشیم و آگاهانه‌تر تصمیم بگیریم.



winova.online


🛄 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

در ستایش آهستگی و غرق شدن در لحظه
🎊🎉🎄
تنهایی اگر درست فهمیده شود،
دشمن نیست.
گاهی تنها جایی‌ست
که روح می‌تواند
بی‌سر و صدا خودش را بشنود..

- ریلکه

پسرم، من از تو نمی‌خواهم مرد بزرگی باشی؛ می‌خواهم آن‌قدر انسان باشی که هیچ زنی از آشنایی با تو پشیمان نشود، هیچ قلبی را با وعده‌های دروغ به انتظار ننشانی و هیچ‌وقت برای اثبات مردانگی‌ات، از حرمت زنی خرج نکنی.

فرشته_خالدیان

سخنان تاثیرگذار دکتر الهی قمشه‌ای
در زادروز ۸۵ سالگی‌اش

چیزهایی که داری مال تو نیست
چیزهایی که دادی مال توست

زنان ایرانی، حمام را بهترین نقطهٔ تجمع خود می‌دانند. دیدوبازدیدها در حمام صورت می‌گیرد و در هر گوشه جوخه‌ای از زنان که مشغول درد دل‌اند به‌چشم می‌خورد. زنان ایرانی نخست رازهای خویش را با یکدیگر در میان می‌گذارند و از آنچه پس از آخرین دیدار بر سرشان آمده تعریف می‌کنند.

#گاسپار_دروویل

این پست شاید امروز قدری کمیک و طنز آلود به نظر برسد ولی یک جامعه شناس دقیق و عمیق در مواجهه با آن چنین تحلیل خواهد کرد که این حمام ها کارکردی جامعه شناسانه و روانشناسانه داشتند. هم اسباب تشفی خاطر بودند و هم موجب انتقال تجارب خانوادگی.
در محیطی که زن فضای عمومی ندارد، مجبور است برای خودفضاسازی کند و این مختص زن نیست(هر چند برای زنان ملموس تر است). مردان نیز در قهوه خانه ها و مغازه ها و بازار این تبادلات را انجام می دادند.

شناختن تاريكی‌های خویش، بهترین روش برای تعامل با تاریکی‌های ديگران است.

✍ : #کارل_گوستاو_یونگ
🆔 @irTBook

اگزیستانسیالیسم (هستی‌گرایی) یک مکتب فلسفی است که بر آزادی، انتخاب و مسئولیت انسان در زندگی تأکید می‌کند.
اصول اصلی اگزیستانسیالیسم
۱. آزادی انسان: انسان در انتخاب راه زندگی خود آزادی دارد.
۲. مسئولیت فردی: هر فرد مسئول انتخاب‌ها و تصمیم‌های خویش و پیامدهای آن‌هاست.
۳. معنای زندگی: زندگی از پیش معنای مشخصی ندارد؛ انسان با انتخاب‌ها و اعمال خود به زندگی‌اش معنا می‌بخشد.
۴. اضطراب و تنهایی: آزادی انتخاب و آگاهی از مرگ می‌تواند موجب اضطراب و احساس تنهایی شود.
۵. اصالت فردی: انسان باید به‌جای پیروی کورکورانه از دیگران، بر اساس باورها و انتخاب‌های آگاهانه خود زندگی کند.
فیلسوفان مهم
سورن کی‌یرکگور: از پیشگامان اگزیستانسیالیسم.
فریدریش نیچه: بر آفرینش ارزش‌ها و غلبه بر ارزش‌های تحمیل‌شده تأکید داشت.
ژان پل سارتر: معتقد بود انسان ابتدا وجود دارد و سپس با انتخاب‌ها و اعمالش ماهیت خود را می‌سازد.
آلبر کامو: به مسئله پوچی زندگی و تلاش انسان برای یافتن معنا پرداخت.
خلاصه: از دیدگاه اگزیستانسیالیسم، انسان سرنوشت خود را تا حد زیادی با انتخاب‌هایش شکل می‌دهد و نمی‌تواند مسئولیت زندگی خود را کاملاً به جامعه، شرایط یا دیگران واگذار کند.

خلاصه‌ای از کتاب «روان‌درمانی اگزیستانسیال» اثر اروین یالوم
کتاب «روان‌درمانی اگزیستانسیال» نوشتهٔ اروین یالوم، روان‌پزشک و روان‌درمانگر آمریکایی، یکی از آثار مهم در زمینه روان‌درمانی است. یالوم در این کتاب توضیح می‌دهد که بسیاری از اضطراب‌ها و مشکلات روانی انسان ریشه در مواجهه او با واقعیت‌های بنیادی زندگی دارند.
چهار دغدغه اصلی انسان از دیدگاه یالوم
۱. مرگ
آگاهی از مرگ و پایان زندگی می‌تواند موجب اضطراب شود. انسان می‌داند که روزی خواهد مرد، اما در عین حال میل به زندگی دارد. از نظر یالوم، پذیرش واقعیت مرگ می‌تواند به ما کمک کند تا زندگی را جدی‌تر بگیریم و از فرصت‌های خود بهتر استفاده کنیم.
۲. آزادی
انسان تا اندازه‌ای آزاد است که زندگی خود را انتخاب کند، اما این آزادی با مسئولیت همراه است. بسیاری از افراد از پذیرش مسئولیت انتخاب‌هایشان می‌ترسند و ترجیح می‌دهند تقصیر مشکلات خود را به گردن دیگران یا شرایط بیندازند.
۳. تنهایی وجودی
یالوم میان تنهایی اجتماعی و تنهایی وجودی تفاوت قائل است. ممکن است فرد دوستان و خانواده زیادی داشته باشد، اما همچنان احساس کند که در عمیق‌ترین تجربه‌های زندگی خود تنهاست. هیچ‌کس نمی‌تواند کاملاً به جای دیگری زندگی کند یا تمام تجربه‌های درونی او را درک کند.
۴. پوچی و بی‌معنایی
انسان به دنبال معنا و هدف در زندگی است، اما جهان لزوماً معنایی از پیش تعیین‌شده در اختیار او نمی‌گذارد. فرد باید بکوشد از طریق روابط انسانی، کار، عشق، خلاقیت و مسئولیت‌پذیری به زندگی خود معنا ببخشد.
هدف روان‌درمانی اگزیستانسیال چیست؟
از نظر یالوم، هدف درمان صرفاً از بین بردن نشانه‌های اضطراب و افسردگی نیست؛ بلکه کمک به انسان است تا با واقعیت‌های زندگی روبه‌رو شود، آزادی و مسئولیت خود را بپذیرد و زندگی آگاهانه‌تر و معنادارتری داشته باشد.
در این رویکرد، رابطه میان درمانگر و مراجع اهمیت زیادی دارد. درمانگر به فرد کمک می‌کند تا ترس‌ها، انتخاب‌ها، روابط و شیوه مواجهه خود با مسائل بنیادی زندگی را بهتر بشناسد.
پیام اصلی کتاب
پیام اساسی یالوم این است که رنج و اضطراب بخشی از وضعیت انسانی‌اند، اما نحوه مواجهه ما با آن‌ها می‌تواند زندگی‌مان را تغییر دهد.
ما نمی‌توانیم مرگ را حذف کنیم، آزادی و مسئولیت را به‌کلی کنار بگذاریم، از تنهایی وجودی کاملاً رهایی یابیم یا همیشه پاسخی قطعی برای معنای زندگی پیدا کنیم. بااین‌حال، می‌توانیم این واقعیت‌ها را بپذیریم و به‌جای فرار از آن‌ها، از آگاهی نسبت به آن‌ها برای بهتر زیستن استفاده کنیم.
در یک جمله: روان‌درمانی اگزیستانسیال به ما کمک می‌کند به‌جای فرار از واقعیت‌های دشوار زندگی، با آن‌ها روبه‌رو شویم و مسئولانه‌تر، آزادانه‌تر و معنادارتر زندگی کنیم.

یاداشت یک  پسر دیالیزی:

۷ درسی که از دستگاه دیالیز کلیه یاد گرفتم؛ درس‌هایی که فکر می‌کردم شاید در ۶۰ سالگی یاد بگیرم:

من یک پسر ۱۹ ساله هستم. هفته‌ای سه بار دیالیز می‌شوم. مردم مرا می‌بینند که چهار ساعت به دستگاه وصل هستم و دلشان به حالم می‌سوزد. اما حقیقت این است که این دستگاه چیزهایی به من یاد داد که هیچ مدرسه یا دانشگاهی نتوانست یادم بدهد.

اگر منتظر هستی رنج‌ها تمام شوند تا بعد زندگی را شروع کنی، این نوشته برای توست. آن را نگه دار، شاید روزی به کارت بیاید.

1️⃣ سلامتی تضمین‌شده نیست
فکر می‌کردم سلامتی چیزی عادی است؛ مثل آنتن موبایل که همیشه در دسترس است. تا اینکه یک روز از خواب بیدار شدم و دیدم کلیه‌هایم دیگر نمی‌توانند خونم را تصفیه کنند. آن روز فهمیدم سلامتی چیزی نیست که برای همیشه صاحبش باشی؛ بلکه امانتی روزانه از طرف خداست که باید هر لحظه بابت آن شکرگزار باشی، پیش از آنکه از تو گرفته شود.

2️⃣ یک روز معمولی، خودش یک نعمت است
یک روز معمولی، بدون درد، بدون بیمارستان و بدون آزمایش... اصلاً معمولی نیست؛ بلکه یک عید است.
ما خوشبختی را در سفر و پول جست‌وجو می‌کنیم، در حالی که گاهی خوشبختی در یک لیوان آب است که بتوانی بدون نگرانی بنوشی، یا در خوابی آرام و بدون درد.

3️⃣ آدم‌ها هنگام بحران دو دسته‌اند
وقتی بیمار می‌شوی، نیمی از دوستانت ناپدید می‌شوند و کسانی که هرگز انتظارش را نداشتی، مثل برادر کنار تو می‌ایستند.
دیالیز فقط خون را تصفیه نمی‌کند؛ آدم‌ها را هم برایت غربال می‌کند و نشان می‌دهد چه کسی واقعاً دوستت دارد و چه کسی فقط تا وقتی حالِ تو خوب بود کنارت بود.

4️⃣ قدرت یعنی ادامه دادن، نه گریه نکردن
قبلاً فکر می‌کردم آدم قوی کسی است که اشک نریزد. اما در بخش دیالیز بارها گریه کردم و فهمیدم قدرت واقعی این است که گریه کنی، از جا بلند شوی، اشک‌هایت را پاک کنی و با لبخند چهار ساعت دیگر درمانت را ادامه بدهی. قدرت یعنی تحمل کردن و ادامه دادن.

5️⃣ زمان، ارزشمندترین سرمایه است
هفته‌ای ۱۲ ساعت روی دستگاه، ماهی ۴۸ ساعت و سالی ۵۷۶ ساعت از عمرم صرف دیالیز می‌شود. آنجا فهمیدم پول را می‌توان دوباره به دست آورد، اما زمان هرگز برنمی‌گردد. وقتت را با نفرت، کینه و حرف‌های بیهوده هدر نده. هر دقیقه‌ای که سالم و بیرون از بیمارستان زندگی می‌کنی، یک گنج واقعی است.

6️⃣ برنامه‌های تو از مهربانی خدا مهم‌تر نیستند
برای ورود به یک رشته دانشگاهی، سفر و کار برنامه داشتم. اما همه برنامه‌هایم با نتیجه یک آزمایش، در یک روز تغییر کرد. یاد گرفتم برنامه‌ریزی کنم، اما نتیجه را به خدا بسپارم. آینده در اختیار تو نیست؛ آنچه در اختیار توست، فقط تلاش امروز توست.

7️⃣ امید فقط یک کلمه نیست؛ امید یعنی هر جلسه درمان
برای من امید، یک جمله انگیزشی در شبکه‌های اجتماعی نیست. امید یعنی تزریقی که انجام می‌شود، دستگاهی که چراغ سبزش روشن می‌شود و پزشکی که می‌گوید: «نتایج آزمایش امروزت خوب است.» امید یعنی کارهای کوچک و مثبتی که هر روز تکرار می‌شوند.

این نوشته را برای این ننوشتم که غمگینت کنم؛ نوشتم تا شاید نگاهت به زندگی عوض شود.

بلند شو، یک لیوان آب بنوش و خدا را شکر کن.

بلند شو. بلند شو و رویایی را که مدام به تعویق انداخته‌ای، شروع کن.

بلند شو و روز معمولی‌ات را طوری زندگی کن که انگار یکی از روزهای عید است.

کوروش و افلاطون: امپراتور ایران و فیلسوف یونان

در این قسمت از برنامه‌های کانال مخفیگاه، برمی‌گردیم به حدود دو هزار و چهارصد سال قبل؛ یعنی زمانی که فیلسوف برجسته یونانی، «افلاطون»، شاهکار خود، کتاب «قوانین» (Laws)، را نوشت و در بخشی از آن به تحلیل سیستمی مدیریت کوروش هخامنشی پرداخت.

🔖 افلاطون در توصیف این پادشاه پارسی بعنوان الگوی مناسب حکومت چنین بیان میکند:

«کوروش فرمانروایی بود خردمند و دلیر که به مردمان و سپاهیان خود مهر می‌ورزید و خیرخواه آنان بود. او در اداره امور کشور، میان آزادی مردمان و اقتدار حکومت تعادلی خردمندانه ایجاد کرد؛ چنان‌که ارتش و سپاهیانش در همه سختی‌ها با وفاداری کامل در کنارش ایستادند و پیوندی استوار از دوستی میان فرمانروا و کشور شکل گرفت.»

✏️ افلاطون همچنین در ادامه تحلیل خود، به عنوان درس عبرتی برای حاکمان هشدار می‌دهد که جانشینان، شاهزادگان و دربارِ پس از کوروش، از سیاست‌ها و خِرَد بنیانگذار امپراتوری ایران فاصله گرفتند و شیوه‌های تجمّل‌گرایانه و گرایش به استبداد را علت زوال و سست شدن پایه‌های حکومت دانست.


کانال مخفیگاه: @makhfigah_channel