تفاوت بین انسانی که هم اکنون هستید و کسی که قرار است پنج سال بعد باشید،

در مردمی است که در این مدت با آن‌ها معاشرت کرده و کتاب‌هایی است که در این زمان مطالعه خواهید کرد.

📚 کتاب : #برنده_با_تو
✍️ اثر : #جان_سی_مکسول
🆔 @irTBook

از بس که مِهرِ دوست ، وجودم فرا گرفت
جایی برای کینه ز دشمن ، نمانده است

خوشنویسی : پوریا خاکپور
پهنای قلم چهار میلیمتر

تذهیب و هلکاری : عباس همراه
شعر از حسینِ معینیِ کرمانشاهی

🆔 @bang_va_ghalam

محمدعلی موحد و «بازخوانی پرونده اتحاد اسلام نادر»
 
این سخنرانی در روز ۲۲ مرداد ۱۳۸۸ انجام شده است. دکتر شفیعی کدکنی، پیشنهاد داده بود که متن مذکور وارد کتب درسی دانش آموزان شود.
 
در زمان نادر، ایران تحت محاصره و تهدیدهای مختلف بود.  از یک سو، شورش‌ها و جنگ‌های داخلی کشور را تضعیف کرده بود و از سوی دیگر، قدرت‌های خارجی مانند عثمانی و روسیه چشم طمع به خاک ایران داشتند. در چنین شرایطی، نادرشاه تلاش کرد تا با ایجاد اتحاد بین مذاهب اسلامی، به‌ویژه شیعه و سنی، از یکپارچگی و استقلال ایران دفاع کند.
از اقدامات بسیار مهم نادرشاه می توان به برگزاری شوراهای بزرگ مانند شورای مغان و همایش نجف، مذاکره با علمای شیعه و سنی، و ارسال هیئت‌های دیپلماتیک به عثمانی نام برد.
با این همه، اقدامات مبتنی بر قدرت و شکست های ناشی از آن از او فردی مستبدالرای و خشن ساخت به نحوی که برای تحکیم قدرت خود بهترین فرزند و جانشین اش را کور کرد و خوی استبدادی، از آن فاتح بزرگ، چهره ای دژم و جنایتکار ساخت که در هر شهری با ورودش مناره ها از کله ها می ساختند.
 
نادرشاه حتی نامه‌نگاری‌های چندی با عثمان پاشا، امپراتور عثمانی انجام دادکه بتواند وی را به قبول اضافه‌کردن مذهب شیعه به چهار مذهب معروف اهل تسنن وادارد، که در نهایت توفیق نیافت ،اما در نشست معروفی که در نجف میان علمای شیعه و سنی تمامی بلاد زیر چتر حکومت خود، از جمله هندو افغانستان و عراق و ... ایجاد کرده بود این امر را با امضاء گرفتن از مجتهدان و روحانیون تراز اول و انتشار طوماری به ثبت رساند.
موحد در این باره می گوید: « نادر در ۱۱۵۹ نامه ای به سلطان عثمانی نوشت که امنای شرع و اعیان دولت عثمانی «به این همه سفک دماء[خونریزی] راضی شدند و به قبول آن تکلیف راضی نشدند [...]. غرض ما صلاح اندیشی امت محمدیه بود.»
 هر چند که تلاش‌های نادرشاه برای ایجاد اتحاد بین مذاهب اسلامی، با وجود نیت خیرخواهانه، به دلیل موانع و چالش‌های متعدد به طور کامل به نتیجه نرسید. با این حال، این تلاش‌ها درس‌های مهمی برای تاریخ به جای گذاشت و نشان داد که وحدت پایدار نیازمند درک متقابل، تساهل و گفت‌وگو است و نمی‌توان آن را با زور و اجبار و قدرت نظامی تحمیل کرد.
 
در مرور بر گزارش کوتاه دکتر محمد علی موحد نکات عبرت آموزی به چشم می خورد:
اول آن که شورای کبرای مغان و همچنین همایش نجف، وقتی در چارچوب زمان و مکان خود سنجیده شوند، انصافا اندیشه و اقدامی فوق العاده درخشان بوده اند. دعوت از بزرگان و وجوه اهالی و روسای طبقات و جمع کردن در حدود ۱۰۰ هزار نفر – حتی روایت کمترین فرنگیان را که ۲۰ هزار نفر گفته اند – از نمایندگان مردم برای تعیین تکلیف سلطنت و امضای وثیقه ای ناظر بر اصول کلی سیاستی که حکومت در پیش خواهد گرفت، ۵۰ سال پیش از شروع انقلاب کبیر فرانسه، امری بود که می توانست راهگشای تغییر نگرشی در باب حکومت باشد. اندیشه وحدت مسلمین و التیام حال شیعه و سنی هم آرمانی بسیار والا و ارجمند بود که آموزش و اقناع لازم داشت و نادر می خواست آن را از طریق قهر و اجبار حل کند. در برابر عثمانی که زورش نرسید، در داخل ایران البته چند صباحی در سایه ارعاب و سرکوب، خواسته نادر عملی شد؛ اما به محض این که او به قتل رسید، مردم به نقطه اول برگشتند و همان تعصبات جاهلانه و کینه توزی ها میان دو فرقه تجدید شد.
 
 دوم که در مرور به این گزارش توجه انسان را جلب می کند، سهولت شگفت انگیزی است که دین به عنوان ابزار سیاست مورد دستکاری و سوء استفاده قرار می گیرد. در طرف شیعه آن ملاباشی ها و صدرها و امام جمعه ها که در دوران نادر از تبرا تبری می جستند، همان ها بودند که در دوران شاه سلطان حسین تولی و تبرا را رکن اسلام و ضروری دین می شمردند، غیرامامی را ناصبی می خواندند و رساله در کفر و نجاست ناصبی می نوشتند. در طرف سنی هم آن علمای اعلام و مشایخ عظام که در همایش نجف بر صحت عقاید شیعیان گواهی می دادند و اظهار عداوت با آنان را محکوم می کردند، از همان گروه و طایفه بودند که در استانبول و مکه شیعه را رافضی می خواندند و رافضی را واجب القتل می دانستند.
 
سوم بدگمانی است نسبت به همه کس و همه چیز که حکومت سرکوبگر گرفتار آن است. نادر حتی در مورد فرزند دلبندش رضاقی که در معرض سوءظن توطئه بر ضد او قرار گرفته بود، نمی تواند تامل کند و دستور می دهد چشم های فرزند را کور کنند در واقع، اول از همه، خود سرکوبگر است که چشم عقلش کور می شود و خواه و ناخواه در دام مداحان و مجیزگویان می افتد. میرزا مهدخان از مثلث شومی یاد می کند که برگرد نادر حلقه زده بودند و هر چه او می گفت، فورا تصدیق و تحسین می کردند و سخن او را مصداق وحی آسمانی قلمداد می نمودند.

داروینیسم (Darwinism)
 نظریه‌ای علمی دربارهٔ تکامل موجودات زنده است که توسط زیست‌شناس انگلیسی، چارلز داروین، در قرن نوزدهم مطرح شد.
داروینیسم بر این اصل استوار است که موجودات زنده در طول نسل‌های بسیار طولانی تغییر می‌کنند و گونه‌های جدیدی از آن‌ها به وجود می‌آیند.
اصول اصلی داروینیسم
۱. تنوع: افراد یک گونه با یکدیگر تفاوت‌های طبیعی دارند.
۲. انتخاب طبیعی: موجوداتی که ویژگی‌های مناسب‌تری برای زنده ماندن و تولیدمثل در محیط خود دارند، معمولاً شانس بیشتری برای انتقال ویژگی‌هایشان به نسل بعد خواهند داشت.
۳. وراثت: برخی از ویژگی‌های موجودات زنده از والدین به فرزندان منتقل می‌شوند.
۴. تغییر تدریجی: در طول نسل‌های متعدد، انباشته‌شدن تغییرات ارثی می‌تواند به پیدایش گونه‌های جدید منجر شود.
یک مثال ساده
در محیطی که رنگ درختان تیره است، پروانه‌های تیره‌رنگ ممکن است کمتر در معرض دید شکارچیان قرار بگیرند و شانس بیشتری برای زنده ماندن و تولیدمثل داشته باشند. به‌تدریج تعداد پروانه‌های تیره در آن جمعیت افزایش می‌یابد.
اهمیت داروینیسم
نگاه انسان به منشأ حیات و جایگاه خود در طبیعت را تغییر داد.
پایه و اساس زیست‌شناسی تکاملی مدرن شد.
نشان داد که گونه‌های زنده ثابت و تغییرناپذیر نیستند، بلکه در طول زمان تکامل می‌یابند.
نکته مهم: داروینیسم به معنای بقای قوی‌ترین‌ها نیست؛ بلکه به معنای بقای آن‌هایی است که با شرایط محیطی سازگاری بیشتری دارند و موفق‌تر تولیدمثل می‌کنند.
به‌طور خلاصه، داروینیسم می‌گوید: حیات در طول زمان تغییر می‌کند و انتخاب طبیعی یکی از مهم‌ترین عوامل این تغییر است.

آن که با هیولا می‌ستیزد، باید بپاید که خود در این میانه هیولا نشود. اگر دیرزمانی در مغاکی چشم بدوزی، آن مغاک نیز در تو چشم خواهد دوخت.

فریدریش نیچه
@tabarshenasi_ketab

⁨
Ⓜ️ حافظ به زبان ساده و طنز


➕شتر موز

عدل
صادق چوبک

اسب درشکه‌ای توی جوی پهنی افتاده بود و قلم دست و کاسه زانویش خرد شده بود. آشکارا دیده می‌شد که استخوان قلم یک دستش از زیر پوست حنایی‌اش جابجا شده و از آن خون آمده بود. کاسه‌ی زانوی دست دیگرش به کلی از بند جدا شده بود و به چند رگ و ریشه که تا آخرین مرحله وفاداری‌اش را به جسم او از دست نداده بود گير بود. سم یک دستش _آنکه از قلم شکسته بود _ به طرف خارج برگشته بود و نعل براق سایيده‌ای که به سه دانه ميخ گير بود روی آن دیده می‌شد. آب جو یخ بسته بود و تنها حرارت تن اسب یخ‌های اطراف بدنش را آب کرده بود. تمام بدنش توی آب گل‌آلود خونينی افتاده بود. پی در پی نفس می‌زد. پره‌های بينيش باز و بسته می‌شد. نصف زبانش از لای دندان‌های کليد شد‌ه‌اش بيرون زده بود. دور دهنش کف خون‌آلودی دیده می‌شد. یالش به‌طور حزن‌انگيزی روی پيشانيش افتاده بود و دو سپور و یک عمله راهگذر که لباس سربازی بی سردوشی
تنش بود و کلاه خدمت بی‌آفتاب گردان به سر داشت می‌خواستند آن را از جو بيرون بياورند.
یکی از سپورها که حنای تندی بسته بود گفت: «من دمبشو می‌گيرم و شما هر کدامتون یه پاشو بگيرین و یه هو از زمين بلندش می‌کنيم. انوخت نه اینه که حيوون طاقت درد نداره و نمی‌تونه دساشو رو زمين بذاره یه هو خيز ور می‌دارد. انوخت شما جلدی پاشو ول دین منم دمبشو ول می‌دم. رو سه تا پاش می تونه بند شه دیگه. اون دسش خيلی نشکسه. چطوره که مرغ روی دو پا وایميسه این نمی تونه رو سه پا واسه؟»
یک آقایی که کيف قهو ه‌ای زیر بغلش بود و عينک رنگی زده بود گفت: «مگر می شود حيوان را اینطور بيرون آورد؟ شماها باید چند نفر بشيد و تمام هيکل بلندش کنيد و
بذاریدش تو پياد ه رو.»

یکی از تماشاچی‌ها که دست بچه خردسالی را در دست داشت با اعتراض گفت: « این زبون بسته دیگه واسه صاحب اش پول نمی شه. باید به یه گلوله کلکشو کند.» بعد رویش را کرد به پاسبان مفلوکی که کنار پياد ه رو ایستاده بود و لبو می خورد و گفت: «آژدان سرکار که تپونچه دارین چرا اینو راحتش نمی‌کنين؟ حيوون خيلی رنج می بره»

پاسبان همانطور که یک طرف لپش از لبویی که تو دهنش بود باد کرده بود با تمسخر جواب داد: «زکی قربان آقا! گلوله اولنده که مال اسب نيس و مال دزه دومنده حالو اومدیم و ما اینو همينطور که می‌فرمایين راحتش کردیم به روز قيومت و سوال جواب اون دنياشم کاری نداریم فردا جواب دولتو چی بدیم؟ آخه از من لاکردار نمی پرسن که تو گلولتو چيکارش کردی؟»
سيد عمامه به سری که پوستين مندرسی روی دوشش بود گفت: «ای بابا حيوون با کيش نيس. خدا را خوش نمی یاد بکشندش. فردا خوب می شه. دواش یه فندق موميایيه.
تماشاچی روزنامه به دستی که تازه رسيده بود پرسيد: «مگه چطور شده؟

یک مرد چپقی جواب داد: «و الله من اهل این محل نيستم. من رهگذرم.»
لبو فروش سرسوکی همانطور که با چاقوی بی‌دسته‌اش برای مشتری لبو پوست می‌کند جواب داد: « هيچی اتول بهش خورده سقط شده. زبون بسته از سحر تا حالا همين جا تو آب افتاده جون می‌کنه. هيشکی به فکرش نيس. اینو... بعد حرفش را قعط کرد و به یک مشتری گفت: «یه قرون!... » و آن وقت فریاد زد: «قند بی‌کپن دارم ! سيری یک قرون می‌دم.»
باز همان مرد روزنامه به دست پرسيد: «حالا صاحب نداره؟»
مرد کت چرمی قلچماقی که ریخت شوفر‌ها را داشت و شال سبزی دور گردنش بود جواب داد: «چطور صاحب نداره. مگه بی ‌صاحبم می‌شه؟ پوسش خودش دس کم پونزده تومن می ارزه. درشکه چيش تا همين حالا اینجا بود; به نظر رفت درشکشو بذاره برگرده.»
پسربچه‌ای که دستش تو دست آن مرد بود سرش را بلند کرد و پرسيد: « بابا جون درشکه چيش درشکشو با چی برده برسونه مگه نه اسبش مرده؟»
یک آقای عينکی خوش لباس پرسيد: «فقط دستاش خرد شده؟»
همان مرد قلچماق که ریخت شوفر‌ها را داشت و شال سبزی دور گردنش بود جواب داد: «درشکه چيش می‌گفت دندهاشم خرد شده.
بخار تنکی از سوراخ‌های بينی اسب بيرون می‌آمد. از تمام بدنش بخار بلند می‌شد. دنده هایش از زیر پوستش دیده می‌شد. روی کفلش جای یک پنج انگشت گل خشک شده داغ خورده بود. روی گردن و چند جای دیگر بدنش هم گلی بود. بعضی جاهای پوست بدنش می‌پرید. بدنش به شدت می‌لرزید. ابدا ناله نمی کرد. قيافه چ‌اش آرام و بی‌التماس بود. قيافه یک اسب سالم را داشت و با چشمان گشاد و بی‌اشک به مردم نگاه می‌کرد.

از مجموعه داستان خیمه‌شب‌بازی
@tabarshenasi_ketab

اندوه من این است که
در دفتر شعرم
🍃🍃
یک بیت به زیبایی
چشم تو ندارم ...
🍂🍂
#ملک_الشعرای_بهار