‍ 📝 به جای #سرمقاله!


🔴 امروز ما فرهنگمان این است!!



❇️با سختیِ بت‌ها چه باید کرد؟
با این تَشَتُت‌ها چه باید کرد؟

گیرم تفاوت‌ها نمایان شد
با بی‌تفاوت‌ها چه باید کرد؟


با مردمی که #سیل را هر سال
بر گردنِ #قسمت می‌اندازند

دنیای‌شان را می‌دهند اما
قبل از دعا یک #سد نمی‌سازند!


ما مردمانی عاشق #کوروش
ما قومِ در تاریخ جا مانده

جداً کدام از ما فقط یک بار
یک خط از آن تاریخ را خوانده؟


ما فخرمان فرهنگ دیروز است
انکار هر یک درد تسکین است

باید پذیرفت این حقیقت را
امروز ما فرهنگ‌مان این است.


تا زخم را گردن نمی‌گیریم،
این زخم‌های کهنه پابرجاست

ما بیشتر دنبال توجیه‌ایم
این فرق ما با مردم دنیاست


جداً اگر ما فخر دنیاییم
از مردم دنیا چه باید گفت؟

من می‌پذیرم که بدبینم
تو جای من، از ما چه باید گفت؟؟؟؟

🔺🔺🔺🔺

ما مردمانی عاشق کوروش
ما قومِ در تاریخ جا مانده

جداً کدام از ما فقط یک بار
یک خط از آن تاریخ را خوانده؟!

✍ #روزبه_بمانی

🔭 @ruzegareno

🎼
#موسیقی_ایرانی
#داوود_پیرنیا_و_برنامه_گلها
#قسمت_اول_گلهای_جاویدان

در سالهای دهه ۳۰ خورشیدی، موسیقی ایران، در همه ی حوزه های زندگانی خود، روی به دگرگونی هایی نهاده بود. نفوذ و تاثیر موسیقی غرب، به ویژه موسیقی جاز و پاپ، جوانان و حتی میان سالان را به سوی خود کشانیده و موسیقی سنتی بازمانده از دوران قاجار، بردِ اجتماعی خود را رفته رفته از دست داده و نیازمند دگرگونی هایی شده بود. شاگردانِ مکتب زنده یاد "علی نقی خان وزیری" و "ابوالحسن صبا" هر یک به سهمِ خود، می کوشیدند با تکیه بر نوآوری، زنگار ملال را از بدنه و کالبد این موسیقی بزدایند.

این شد که شیوه تکنوازی ها، تغییر کرده و آهنگ ها و تصنیف ها، از جاذبه ی بیشتری برخوردار شده بود. این کوشش های همه جانبه البته نیز، سخت موثر افتاد و موسیقی سنتی را از ورطه ی ملال و یکنواختی به درآورد. اما در میانِ همه برنامه ها، جای برنامه ای خالص و فاخر و پیشرو که همه ی ابعاد ارزشِ این موسیقی را آشکار سازد، خالی مانده بود، برنامه ای که از مضراب زدنهای تقلیدی، فراتر رود و جلوه های رنگارنگِ خویشاوندی میانِ شعر و موسیقی را در پهنه ی فرهنگ ایران به تماشا بگذارد.

باری این جای خالی را شادروان "داوود پیرنیا"- مردی از فرهیختگان ایران زمین – با تهیه و تدوین برنامه ای با عنوان برنامه ی گلهای جاویدان پر کرد. گلهایی از گلزار ادبیات ایران، درآمیخته ی با دل آویزترین نغمه های موسیقی سنتی. "داوود پیرنیا" از تحصیل کردگان دوره "رضاشاه" بود که در اروپا، درس حقوق خوانده و در بازگشت به ایران، به خدمت وزارت دادگستری درآمده بود. وی را از بنیان گذارانِ نخستین کانون وکلا در ایران نیز به شمار می آورند. "پیرنیا" در دوره ی صدارت "قوام السلطنه" به سمت معاونت او نیز برگزیده شد، اما ورای همه ی مشاغل قضایی و سیاسی از جوانی، دل و جانی وابسته به شعر و موسیقی داشت. در دیدارهای هفتگی خود، با دوستان نخبه ی فرهنگی، درباره ی موقعیت موسیقی آن روزگار شعر و موسیقی به بحث و گفتگو می پرداخت و ایده های خود را برای آینده با آنان در میان می گذاشت.

در یکی از این نشست ها که با حضور نام آورانی چون "علی دشتی"، "بدیع الزمان فروزانفر"، "لطفعلی صورتگر"، "حسن شهباز"، "رهی معیری" و "ابوالحسن خان صبا" برگزار می شد. "داوود پیرنیا" ساخت و پرداختِ یک برنامه رادیویی را برای جلوگیری از به ابتذال کشیده شدنِ شعر و موسیقی ایران پیشنهاد کرد و برنامه ی گلهای جاویدان نام گرفت، که به معرفی دکلمه سروده های شاعران نام آورِ ایران و اجرای موسیقی فاخر سنتی ایران می پرداخت. در نخستین برنامه ی گلهای جاویدان، که در نوروز سال ۱۳۳۵ خورشیدی از رادیو ایران پخش می شد،
"عبدالعلی وزیری"، "احمد عبادی" و "علی تجویدی" بودند که هنرمایی داشتند. برنامه "داوود پیرنیا" تنها به گلهای جاویدان، محدود نمی شد و در طی ۲۲ سال فعالیت، شاخه های پربارِ دیگری نیز پیدا کرد و حتی پس از مرگِ او با نامِ گل های تازه به سرپرستی "هوشنگ ابتهاج"، شاعرِ گرانمایه ی کشورمان به کار خود ادامه داد. در مجموع، حدود ۱۴۰ برنامه شعر و موسیقی فاخر سنتی در قالب حدود ۸۹۰ ساعت به ضبط و پخش درآمد و گنجینه ای سترگ و گرانبها را برای فرهنگ ایران به یادگار گذاشت.

#جواد_ظل_طاعت