Masaf | مؤسسه مصاف

Forwarded from نجوا (واحد سیاسی مؤسسه مصاف)

‍ 📌شبهه‌ ظریف

🔹محمدجواد ظریف وزیر امورخارجه در گفتگو و مصاحبه با عصر اندیشه به طرح شبهه‌ای مبنی بر دستور پذیرش شبانه و عجولانه‌ قطعنامه ٥٩٨ و ارسال نامه به دبیرکل سازمان ملل در نیویورک پرداخت.

🔹وی در حالی این موضوع را مطرح می‌کند که مبتنی بر منابع، سهم قابل توجهی در پذیرش قطعنامه و شکل‌گیری آن داشته است. ج.ا.ا قطعنامه ٥٩٨ شورای امنیت سازمان ملل در مورد چگونگی خاتمه جنگ را در تاریخ ٢٧ تیرماه ١٣٦٧ در حالی می‌پذیرد که علاوه بر پذیرش پنهانی مورد مخالفت امام و رهبری (رئیس جمهور وقت) نیز بوده است.

🔹در دی ماه سال ١٣٦٦ دولت امریکا قطعنامه‌ای با هدف اعمال فشارهای سیاسی اقتصادی علیه ایران را به تصویب می‌رساند. قطعنامه‌ای که با عدم پذیرش و مقاومت کشورهای شوروی و چین مواجه می‌شود. ظریف که به عنوان کارمند محلی دفتر نیویورک و تحت مسئولیت مدیریت دفتر نمایندگی یعنی جعفر محلاتی بود طی نامه‌ای به ولایتی خبر از تصویب این قطعنامه را می‌دهد. این در حالی است که پیش از آن نماینده شوروی خبر از مقاومت در مقابل تصویب قطعنامه را می‌دهد. پیرو خبر دروغ و وارونه‌ای که ظریف به ولایتی وزیر امور خارجه وقت می‌دهد؛ او در نامه‌ای به دبیر کل اظهار می‌کند: دولتم بر این عقیده بود که طرح دبیر کل بر مبنا و جهت اجرای قطعنامه ۵۹۸ تنظیم شده است و بنابراین، پذیرش آن (طرح اجرایی دبیرکل) مساوی با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ است. در واقع این نامه ولایتی به معنی پذیرش قطعنامه، علی‌رغم مخالفت صریح امام خمینی و رهبری بود.

🔹مبتنی بر سخنان و مواضع امام خمینی رحمه الله، حضرت امام نه تنها از برنامه‌ریزی در جهت پذیرش قطعنامه بی‌اطلاع بود که پس از پذیرش نیز بر نارضایتی و جبر تلویحی این عملکرد تاکید می‌کند.

🔹امام خمینی در بخشی از پیام خود که خطاب به حجاج بیت‌الله الحرام صادر کردند، می‌فرماید:
"اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتاً مسئله بسیار تلخ و ناگواری برای همه و خصوصاً برای من بود این است که من تا چند روز قبل، معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجرای آن می‌دیدم ولی به واسطه حوادث و عواملی که از ذکر آن فعلاً خودداری می‌کنم و به اُمید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامی کارشناسان سیاسی_نظامی سطح بالای کشور که من به تعهد، دلسوزی و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش‌بس موافقت کردم و در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب و نظام می‌دانم"
ادامه پیام، حاکی از این است که ایشان علیرغم میل باطنی مجبور به پذیرش قطعنامه شده‌اند:
"خوشا به حال جانبازان و اُسرا و مفقودین و خانواده‌های معظم شهدا و بدا به حال من که هنوز مانده‌ام و جام زهرآلود قبول قطعنامه را سر کشیده‌ام و در برابر عظمت و فداکاری این ملت بزرگ احساس شرمساری می‌کنم... قبول این مسئله برای من از زَهر کشنده‌تر است ولی راضی‌ام به رضای خدا‌یم و برای رضایت او، این جرعه را نو‌شیدم... شما می‌دانید که من با شما پیمان بسته بودم که تا آخرین قطره خون و آخرین نفس بجنگم اما تصمیم امروز، فقط برای تشخیص مصلحت بود و تنها به اُمید رحمت و رضای او از هر آنچه گفتم گذشته و اگر آبرویی داشتم، با خدا معامله کرده‌ام ... من باز می‌گویم که قبول این مسئله برای من از زَهر کشنده‌تر است ولی راضی به رضای خدا‌یم و برای رضایت او این جرعه را نوشیدم... کسی تصور نکند که ما راه سازش با جهانخواران را نمی‌دانیم؛ ... آن چیزی که در سرنوشت روحانیت واقعی نیست، سازش و تسلیم شدن در برابر کفر و شرک است که اگر بند بند استخوان‌هایمان را جدا سازند، اگر سرمان را بالای دار برند، اگر زنده زنده در شعله‌های آتشمان بسوزانند، اگر زن و فرزندان و هستی‌مان را در جلوی دیدگانمان به اسارت و غارت برند، هرگز اَمان‌نامه کفر و شرک را امضا نمی‌کنیم."

🔹مواضع اعلام شده رهبر انقلاب (که در آن زمان در پُست ریاست جمهوری قرار داشتند) در تاریخ ۲۰ خرداد ۱۳۶۱ در ملاقات با فرستاده ویژه امارات متحده عربی بیان می‌کنند:
اگر کسانی بخواهند صلح غیر عادلانه را به ما تحمیل کنند، مورد قبول ما نخواهد بود زیرا ما صلح تحمیلی را هم مثل جنگ تحمیلی ناگوار و غیر قابل تحمل می‌دانیم اگر متجاوز مجازات نشود، ریشه تجاوز در منطقه برچیده نخواهد شد.

🔹به استناد منابع، شاهد دو گروه از مسئولین در چارچوب پذیرش قطعنامه ٥٩٨ و به بیانی پایان جنگ (ولایتی به عنوان وزیر امور خارجه، مرحوم هاشمی رفسنجانی فرمانده جنگ و ظریف به عنوان کارمند محلی دفتر نمایندگی ایران در نیویورک) و عدم خاتمه جنگ با تاکید بر تنبیه متجاوز (امام خمینی و مقام معظم رهبری به عنوان رئیس جمهور وقت) روبرو هستیم.

💠@masaf_najva

0:59

attach 📎

👍1👎1

43.2K views12:14