شعری به سبک #نو برای #پل_ماژین

شاعر: #حمیدرضا_کائیدی
.
روزگاری بود رودی
که مسیرش اندک و آرام بود
انتظارش قطره ای باران بود
پیچ در پیچ ، حسرتی داشت عجیب
غصه و اندوه داشت
در دلش هم کینه ای انبوه داشت
در پس این رود ، بود گذرگاهی
آن چنان زیبا که تو غرق نگاهش میشدی
غرق اطراف و خودِ بی انتهایش میشدی
عزت است و افتخار
پایه هایش استوار

روزی از آن روزهای ناگوار
کام هر بیننده ای را تلخ کرد
رود خشمگین ، ناگهان نامرد شد
شهر به یکباره برای دیدنش دلسرد شد. . .
یادم است آن روزها ،
بغض بود بر روی لبهای خمش
خسته بود از دردهای مبهمش
درد دل هایی که بعد قصه ی ما گور شد
چشمهایی که تصلّی ای نداشت و کور شد

یادگاری بود ، از مردی بزرگ
آن زمستانهای سرد
روزهایش بی رنگ
آن زمانی که همه در روزهایش گم شدند
زنده شد ، قوت گرفت
دردهایش را برای دیگران پنهان کرد
در پی هر بغض ، خود را میگرفت
اشک هایش خاطراتی زنده بود
رفتنش نابودیِ آینده بود. . .
نه ، جسم او رفت !
جسم او در عمق رود آرام شد
بعد او در آسمان باران شد
با وجود رفتنش
روح او خواهد ماند

میشود با یاد آن هم زنده بود
میشود در خاطرات بیننده بود
یادگاری ها همیشه زنده اند ، نام نیکو تا ابد در قلبها خواهد ماند
میشود برگشت و ساخت . . .

🌍 @MazhinResaneh