جنایت و خیانت ملا مجاهد به ملت ايران

چرا سپهبد اویسی ایران را ترک کرد؟

نوشته سرور منوچهر یزدی
۱۵ بهمن ۱٣٩٨

بخش ۱ از ٢

سالگردی دیگر از انقلاب اسلامی رسید.
انقلابی که هر سال با گذشت زمان بخشی از اسرار نهان اش برملا گشته و پوست می اندازد و تقریباً اسکلت این بنا عریان شده و اهل سیاست می دانند که مولود انقلاب ثمره پیوند کدام جریانها بود و چگونه از بطن مادر گیتی زاییده شد. حتی می دانند که از چه پستانی تغذیه نمود و در چه گهواره ای و با کدامین پرستارانی مراقبت گردید و به بلوغ رسید و چهل ساله شد. اما اهل نظر بر سر عامل یا عوامل این پیوند اختلاف نظر دارند که البته امری طبیعی است و در جهان سیاست آن هم در مشرق زمین دهان ها دروازه ندارند و تنها گذشت زمانه است که روایت های عامیانه را از فیلتر اسناد و مدارک می گذراند و به زیور مستندات می آراید.
در سالگرد انقلاب، رسم ناپسندی رایج شده که رسانه ای دولتی هر قدر می توانند دروغ می گویند و حکومت سابق را با بی رحمی و بی انصافی زیر ضربات تازیانه تحریف قرارمی دهند. اگر از آمار زندانیان سیاسی، شکنجه و اعدامها، فساد دربار و نوکری آمریکا که ناراستی اش برملا شده بگذریم، اتهام دیکتاتوری شاه و کشتار بی گناهان از تبلیغاتی است که به ضد خودش تبدیل شده و حتی عوام الناس نیز پس از چهل سال دریافته اند که این اتهامات فقط مصرف داخلی دارد و بس.
اما من که در روزهای انقلاب در کانون حوادث قرار داشتم و از نزدیک با نگرانی روند وقایع را مشاهده می کردم نمی توانم در برابر تاریخ مهر بر زبان و قفل بر دهان زنم و حقایق را مکتوم بدارم. گرچه در کتاب کالبد شکافی روشنفکران دهه چهل و پنجاه به اسراری در حد اقتضای سال های ۱٣٨۰ اشاره کرده ام ولی احساس می کنم هنوز بار تکلیف بیشتری بر دوش دارم تا بر اوراق تاریخ معاصر بیفزایم.
برای رد اتهام سفاکی شاه به بیان خاطره ای می پردازم تا ثبت در تاریخ گردد.
از سال ۱٣۵۴ تا ۱٣۵٧ ایران سخت ترین دوران حیات سیاسی اش را می گذرانید زیرا شاهنشاه درگیر جنگ نرم با شرکت های نفتی بود و آثار تهدیدات دولت های ذینفع در سازمان دهی گروهها و احزاب زیرزمینی و مسلح قابل رویت بود و آشکارا اقدامات شوم پیوند ارتجاع سرخ و سیاه موجودیت نظام و کشور را به مبارزه طلبیده بود و میرفت که شورش ها و اعتراضات سازمان داده شده رنگ انقلاب به خود گیرد.
در یکی از روزهای پر تنش دی ماه ۱٣۵٧ که ایران زیر ضربات انقلاب می لرزید و حکومت نظامی بدلیل دخالت پادشاه قادر به اعمال قانون نبود من و دوست از دست رفته ام شادروان سرلشگر جباری نماینده مردم کازرون در مجلس شورای ملی در سرسرای مجلس درباره اوضاع کشور بحث می کردیم. سرلشگر جباری که در رادمردی و میهن پرستی یگانه زمان بود از سپهبد اویسی فرماندار حکومت نظامی انتقاد داشت که چرا قانون را اجرا نمی کند و معترضان قادرند شهر را به آتش بکشند و در ادامه این گفتگوی دو نفره به پای تلفن رفت و شماره مستقیم تیمسار اویسی را گرفت. از لحن کلام متوجه شدم که روابط بسیار نزدیک و صمیمانه ای دارند. تیمسار جباری پس از یک سلام و احوال پرسی کوتاه با صدای بلند تیمسار اویسی را مورد خطاب و عتاب قرار داد. لحظه ای بعد تیمسار جباری سکوت کرد و سپس خداحافظی نمود و گوشی را گذارد. با تعجب پرسیدم: تیمسار چه شد؟ گفت: هیچی، نگذاشت حرف بزنم و از من خواست فردا بروم به دیدارش.
تیمسار جباری اصرار داشت که من هم همراه ایشان به دیدار اویسی برویم. قبول کردم و روز بعد ساعت ده صبح در اتاق انتظار اویسی بودیم. سرگردی که رئیس دفتر و آجودان اویسی بود حضور ما را تلفنی اطلاع داد و لحظاتی بعد ما وارد دفتر فرمانده نیروی زمینی کشور و فرماندار حکومت نظامی شدیم. استقبال گرم و مؤدبانه اویسی ما را آرام کرد و بلافاصله و بدون مقدمه خطاب به تیمسار جباری گفت:

ادامه دارد ...

@paniranist_org

101 views07:37