جنایت و خیانت ملا مجاهد به ملت ايران

چرا سپهبد اویسی ایران را ترک کرد؟

نوشته سرور منوچهر یزدی
۱۵ بهمن ۱٣٩٨

بخش ٢ از ٢

عباس (اسم کوچک جباری) تو نمیدانی من در چه مخمصه ای گرفتار شدم.
قانون و شرافت نظامی ام حکم می کند که در مقام فرماندار نظامی مانع هر گونه اجتماعتی بشوم حتی با قوه قهریه ولی (با اشاره به عکس شاهنشاه) اعلیحضرت اجازه نمی دهند که ما کارمان را بکنیم.
اویسی با نگرانی و عصبانیت از حوادث کشور سخن می گفت و به توطئه بیگانگان اشاره میکرد که ناگهان صدای تلفن قرمز رنگ بغل دست ایشان بلند شد و بلافاصله سپهبد اویسی از جا برخاست و هنگام برداشتن گوشی با اشاره دست ما را به خروج از اطاق هدایت کرد. ما در دفتر ایشان منتظر ماندیم که دقایقی بعد آجودان ایشان ما را به دفتر اویسی راهنمایی نمود. به محض ورود ما، قبل از آن که بنشینیم تیمسار اویسی خطاب به سرلشگر جباری گفت: بفرمایید، اعیحضرت جواب من و شما را با هم دادند ... اعلیحضرت می فرمایند چرا دیشب در سرچشمه سه نفر کشته و زخمی شدند؟ مگر من دستور ندادم که از فشنگ مشقی استفاده کنید. مگر من دستور ندادم که تا افراد نظامی مورد حمله قرار نگرفتند شلیک نکنند و اگر مجبور شدند از پا هدف قرار بگیرند که منجر به فوت نشوند؟ اویسی ادامه داد اعلیحضرت اجازه نمی دهند که ما قانون را اجرا کنیم. ایشان از کشتار منزجرند و مرا مورد سرزنش قرار می دهند و من اکنون از ایشان اجازه شرفیابی گرفتم تا گزارش وقایع را بدهم. اعلیحضرت فرموند فردا ساعت ٧ صبح در کاخ باشم.
آن گاه اویسی در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود گفت قلب رئوف شاهنشاه دشمنان کشور را جسور کرده و کار کردن در این شرایط مقدور نیست و من فردا میروم یا اختیارات تام می گیرم و یا استعفا میدهم.
اویسی با لحنی غم انگیز گفت: عباس اگر جلوی این تروریستها را نگیریم می آیند توی همین دفتر و فرمانده نیروی زمینی را به گلوله می بندند. من فردا از اعلیحضرت اجازه می گیرم که مانند یک نظامی در برابر شورشیان بجنگم و یا در صورت مخالفت کشور را ترک میکنم ولی بدان با اطلاعاتی که ما داریم اگر شاهنشاه اجازه برخورد ندهند همه چیز تمام خواهد شد.
اویسی دل پری داشت و خیلی حرف زد و در پایان گفت فردا بیا پیش من تا نتیجه دیدار با شاهنشاه را برایت بگویم.
اگر رفتنی شدم تو هم آماده باش با هم می رویم. تیمسار جباری گفت: فردا خدمت میرسم ولی برای خروج از کشور آمادگی ندارم.
روز بعد سرلشگر جباری تنها به دیدار اویسی شتافت و ظهر برگشت و یک سره به خانه من آمد. چشمان جباری مملو از اشک بود و حال درستی نداشت و مدتی بغض اجازه نمیداد سخن بگوید. چای آوردم گفت آب خنک بده و پس از نوشیدن آب توانست با سختی ولی آرام حرف بزند. او گفت: به دیدار اویسی رفتم او عزم خروج از کشور را دارد مرا بغل کرد و گریست و خداحافظی کرد.
پرسیدم از دیدارش با شاهنشاه چه گفت؟ پاسخ داد: تیمسار اویسی راس ساعت ٧ صبح وارد کاخ نیاوران میشود و می بیند شاهنشاه کنار استخر قدم میزنند و تا اویسی را می بینند با اشاره دست اورا فرا می خواند و در حالی که قدم میزند از اویسی سوال می کنند:
خوب بگو ببینم. سهبد اویسی می گوید: شاهنشاها، می دانید پدرم غلام شاهنشاه فقید رضاشاه بود و من نیز غلام شما هستم (با اشاره بنام غلامعلی). اجازه می خواهم موافقت بفرمایید ما قانون حکومت نظامی را اجرا کنیم، من تضمین می کنم که سر و صداها را بخوابانم.
شاه با تغیر می گوید: به چه قیمتی؟ آیا میدانی ممکن است صدها نفر کشته شوند؟ اویسی پاسخ میدهد: شاهنشاها، ممکن است هزاران نفر کشته شوند ولی آرامش و تاج ودتخت کشور را باز می گردانم و آن گاه شما دستور بفرمایید مرا به اتهام کشتار مردم بازداشت و محاکمه و اعدام کنند. شاه لحظاتی سکوت میکند و سپس خطاب به اویسی می گوید:
شما خسته شده اید. بهتر است بروید استراحت کنید. من تاج و تختی که سیل خون حفظ اش کند نمی خواهم. من پادشاه هستم نه یک دیکتاتور خونریز.
اویسی با سلام نظامی ادامه میدهد: پس چاکر را مرخص فرمایید و به آقای هویدا امر بفرمایید پاسپورت مرا بدهند. اویسی دست پادشاه را می بوسد و کاخ را با اندوه بی پایان ترک میکند.
سپهبد اویسی چند روز بعد در ۱۴ دی ماه ۱٣۵٧ خاک وطن را ترک گفت و همان گونه که پیش بینی کرده بود انقلابیون به هیچ فرماندهی رحم نکردند و بهترین افسران کشور را در پشت بام مدرسه رفاه به خاک و خون کشیدند و سایر امیران را به دکتر ابراهیم یزدی و خلخالی سپردند که آنان نیز از هیچ نا مردی دریغ نورزیدند و شگفتا که این کشتارها هم چنان ادامه دارد تا چرخ انقلاب بچرخد.

پایان

@paniranist_org

83 views07:37