شاید ظاهرم سرد و بداخلاق باشه ولی وقتی یکیو دوست داشته باشم براش تماممو میزارم و اهمیت میدم ، پای همه خوب و بدیاش میمونم ولی وای به روزی که با کاراش از چشمم بیوفته دیگه هر کاریم کنه نمیتونم مثل قبل دوسش داشته باشم.
من از بس چیزهای متناقص دیده و حرف های جور به جور شنیده ام و از بس که دید چشم هایم روی سطح اشیا مختلف سابیده شده این قشر نازک و سختی که روح پشت آن پنهان است حالا هیچ چیزی را باور نمی کنم به ثقل و ثبوت اشیا به حقایق آشکار و روشن همین الان هم شک دارم؛
به خودت میای میبینی یه مدته شروع کردی به آدمای نزدیکت هم دروغ گفتن، چون حوصله نداری از حالت براشون توضیح بدی، چون دوس نداری کسی برات نگران باشه یا پیگیر شه که چرا چته.
شاید باورتون نشه ولی ما پسرا قطعا از یه سری رفتارا خیلی بدمون میاد؛ اولیش: قهر کردن سر کوچکترین موضوع دومی: به رخ کشیدن ضعف مالی سومی:نگفتن دلیل ناراحتی چهارمی:صمیمیت زیاد با دوستامون پنجم:با حالت دستوری حرف زدن و درنهایت:مقایسه شدن همیشگی با بقیه!
تو فیلم The walking dead یه جملهای بود که میگفت: «شاید اون کسی که داره میره من باشم؛ ولی این تو هستی که منو تنها گذاشتی..!» و چقدر درست میگفت! دوست داشتنهای عمیق ما هیچوقت تموم نشدن، فقط ما مجبور به رها کردن شدیم :)