‌
‌چاپ دوم منتشر شد
«تاریخ هشتادساله دانشکده‌ فنی دانشگاه تهران»
مقصود فراستخواه

تاریخ دانشکده فنی دانشگاه تهران، تاریخ یک دانشکده و یک دانشگاه نیست، تاریخ یک سرزمین و یک ملت است. تاریخ سیاست و مدنیت و مدرنیت ایرانی است. تاریخی است نه فقط از اراده معطوف به دانستن، بلکه توانستن. تاریخ خردورزی و آزادی‌خواهی. تاریخی که صدها نکته پنهان در دل دارد. ناگفته‌ها و نانوشته‌های بسیاری در این بخش از حیات آکادمیک ما خاموش فروخفته است. این تحقیق درصدد آن است که شمع حقیری روشن بکند برای کاوش در ردپاهای چندین نسل مهندسی در کوره‌راه‌های پرسنگلاخ تاریخ معاصر ایران.

نشر نی

‌
‌چاپ نهم منتشر شد
«تئاتر فلسفه»
میشل فوکو
ترجمه‌ی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

اندیشه که دورترین بازآغازیدن‌ها نویدش را داده است، قرار نیست بیاید. اندیشه همین‌جاست، در متن‌های دلوز، جهنده و رقصان در برابر ما، در میان ما؛ اندیشه‌ی تناسلی، اندیشه‌ی اشتدادی، اندیشه‌ی آری‌گو، اندیشه‌ی نامقولی ـ همه‌ی چهره‌هایی که ما نمی‌شناسیم، نقاب‌هایی که هرگز ندیده‌بودیم؛ تفاوت که هیچ‌چیز امکان پیش‌بینی‌کردن‌اش را نمی‌دهد و بااین‌حال موجب می‌شود افلاطون، دانز اسکوتس، اسپینوزا، لایبنیتس، کانت و همه‌ی فیلسوفان همچون نقاب‌های‌نقاب‌هایش بازآیند. فلسفه نه به‌منزله‌ی اندیشه، بلکه به‌منزله‌ی تئاتر: تئاتر تقلیدبازی‌ها بر صحنه‌های بس‌گانه، گریزان و آنی که در آن حرکات بی‌آنکه دیده شوند، به یکدیگر نشانه می‌دهند؛ تئاتری که در آن در زیر نقابِ سقراط، به‌ناگاه سوفیست قهقه می‌زند؛ تئاتری که در آن وجه‌های اسپینوزا دایره‌ای مرکززدوده را رسم می‌کنند، درحالی‌که جوهر همچون سیاره‌ای دیوانه بر گرد آن‌ها می‌چرخد؛ تئاتری که در آن فیشته‌ی لنگ اعلام می‌کند: «منِ ترکخورده ≠ خودمِ منحل‌شده»...

نشر نی

استالین داستان زندگی سایر بلشویک‌های قدیمی را به‌خاطر می‌آورد و حکایت‌های جالبی درباره‌ی آن‌ها نقل می‌کرد. او اسامی‌ای را ذکر می‌کرد که شنیدن‌شان لرزه‌ای خفیف بر اندام میهمانان می‌انداخت، زیرا این نام‌ها از آن کسانی بود که خود او بی‌هیچ دلیلی آن‌ها را کشته بود. استالین بعضی اوقات به این فکر می‌کرد که آن افراد به اشتباه ــ به دستور او ــ به قتل رسیدند. چارکویانی می‌گوید: «برای من موجب شگفتی بود که می‌دیدم استالین طوری درباره‌ی تصفیه‌شدگان حرف می‌زد که انگار خود مورخی آرام و بی‌طرف است. او نه اندوهی نشان می‌داد و نه خشمی ــ بلکه بدون کینه صحبت می‌کرد و فقط طنز ملایمی در کلامش وجود داشت.

از کتاب «استالین جوان»
سایمون سیبیگ مانتیفیوری
ترجمه‌ی مرتضی میرمطهری