‌
‌چاپ نهم منتشر شد
«تئاتر فلسفه»
میشل فوکو
ترجمه‌ی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

اندیشه که دورترین بازآغازیدن‌ها نویدش را داده است، قرار نیست بیاید. اندیشه همین‌جاست، در متن‌های دلوز، جهنده و رقصان در برابر ما، در میان ما؛ اندیشه‌ی تناسلی، اندیشه‌ی اشتدادی، اندیشه‌ی آری‌گو، اندیشه‌ی نامقولی ـ همه‌ی چهره‌هایی که ما نمی‌شناسیم، نقاب‌هایی که هرگز ندیده‌بودیم؛ تفاوت که هیچ‌چیز امکان پیش‌بینی‌کردن‌اش را نمی‌دهد و بااین‌حال موجب می‌شود افلاطون، دانز اسکوتس، اسپینوزا، لایبنیتس، کانت و همه‌ی فیلسوفان همچون نقاب‌های‌نقاب‌هایش بازآیند. فلسفه نه به‌منزله‌ی اندیشه، بلکه به‌منزله‌ی تئاتر: تئاتر تقلیدبازی‌ها بر صحنه‌های بس‌گانه، گریزان و آنی که در آن حرکات بی‌آنکه دیده شوند، به یکدیگر نشانه می‌دهند؛ تئاتری که در آن در زیر نقابِ سقراط، به‌ناگاه سوفیست قهقه می‌زند؛ تئاتری که در آن وجه‌های اسپینوزا دایره‌ای مرکززدوده را رسم می‌کنند، درحالی‌که جوهر همچون سیاره‌ای دیوانه بر گرد آن‌ها می‌چرخد؛ تئاتری که در آن فیشته‌ی لنگ اعلام می‌کند: «منِ ترکخورده ≠ خودمِ منحل‌شده»...

نشر نی

استالین داستان زندگی سایر بلشویک‌های قدیمی را به‌خاطر می‌آورد و حکایت‌های جالبی درباره‌ی آن‌ها نقل می‌کرد. او اسامی‌ای را ذکر می‌کرد که شنیدن‌شان لرزه‌ای خفیف بر اندام میهمانان می‌انداخت، زیرا این نام‌ها از آن کسانی بود که خود او بی‌هیچ دلیلی آن‌ها را کشته بود. استالین بعضی اوقات به این فکر می‌کرد که آن افراد به اشتباه ــ به دستور او ــ به قتل رسیدند. چارکویانی می‌گوید: «برای من موجب شگفتی بود که می‌دیدم استالین طوری درباره‌ی تصفیه‌شدگان حرف می‌زد که انگار خود مورخی آرام و بی‌طرف است. او نه اندوهی نشان می‌داد و نه خشمی ــ بلکه بدون کینه صحبت می‌کرد و فقط طنز ملایمی در کلامش وجود داشت.

از کتاب «استالین جوان»
سایمون سیبیگ مانتیفیوری
ترجمه‌ی مرتضی میرمطهری

‌
‌
‌‌«نورثنگر ابی» 📝 چاپ دوازدهم

جین آستین
ترجمه‌ی رضا رضایی

کاترین مورلند دختری است پاک و ساده‌دل که از کلبه‌ی روستایی‌اش به دنیای پرتب‌وتاب و پیچیده‌ی شهر شلوغ سفر می‌کند، با آدم‌های تاز‌ه‌ای آشنا می‌شود و تجربه‌هایی را از سر می‌گذراند، اما در عالم خیال همه چیز را با رمان‌هایی که خوانده است مقایسه می‌کند و خود را در نقش قهرمان این رمان‌ها می‌بیند. و سرانجام درمی‌یابد که دنیای اطراف واقعی‌تر از دنیای رمان است.


«اگنس گری» 📝 چاپ نهم
ان برونته
ترجمه‌ی رضا رضایی

اگنس گری با امیدواری بسیار به تدریس در خانه‌ی اعیان و اغنیا می‌پردازد، و تصور می‌کند که اگر خودش را در زمانی به یاد بیاورد که هم‌سن‌وسال شاگردهایش بود می‌تواند محبت و اعتماد این شاگردها را جلب کند. اما اوضاع به این سادگی نیست. با این حال، اگنس گری احساس‌هایی را تجربه می‌کند که تلخ و شیرین‌اند.

نشر نی

‌
‌▫️▫️▫️ در دست انتشار


🟡 «هنر در آگورای معاصر»
بوریس گرویس
ترجمه‌ی اشکان صالحی


🟡 «مفاهیم قرآنی»
محمد احمد خلف‌الله
ترجمه‌ی سیدمحمدحسین میرفخرائی


🟡 «دست خدا؛ مارادونا»
ساناز اقتصادی نیا