‌
‌یه سه‌خوابه تو یه ساختمون غول‌آسا و نفرت‌انگیز، با نمایی از یه ساختمون لنگه‌ی خودش. پایین تو همکف یه سری بچه‌ی سیزده ساله‌ی مست هستن که آدم‌ پیرها رو کتک می‌زنن. همه‌جا کُپه‌کُپه زباله. مابین این ساختمون‌های غول‌آسای نفرت‌انگیز هم یه چیزی هست که معمار کم‌عقلش اسمشو گذاشته «پیاتزا». شکایتی ندارم. یه جورهایی جالبه. با تصویری که از جهنم تو ذهنم دارم مطابقه.

از نمایش‌نامه‌ی «صحنه‌هایی از یک ازدواج»
نوشته‌ی امیلی مان
ترجمه‌ی پرهام آل‌داود
اقتباسی از فیلم‌نامه‌ی صحنه‌هایی از یک ازدواج اثر اینگمار برگمان

‌
‌‌
چرا باید سیلویا پلات بخوانیم؟
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی محمدرضا ترک‌تتاری‌
‌
«نفس عمیقی کشیدم و به بلوف همیشگی قلبم گوش دادم. هستم، هستم، هستم.»
سیلویا پلات؛ حباب شیشه‎ای

پلات، بسیار باهوش، تیزبین و شوخ‌طبع بود و در عین‌حال علایم بالینی افسردگی را داشت. شعر برای او ابزاری بود تا حالات درونی‎اش را ـ با خودمانی‎ترین عبارات ـ ابراز کند، و نگاه خارق‎العاده‎اش به احساسات، طبیعت و هنر همچنان طنین‌انداز است و [خوانندگان را] مسحور می‎کند.
زبان صریح پلات است که سبب می‎شود او در میان بی‌شمار خوانندگان و نویسندگانِ گرفتارِ آسیب‌های روحی، سرخوردگی و تبعیض جنسی که در پی شکستن سکوت خود هستند در جایگاه رفیعی قرار بگیرد.
پلات حتی آثار به‎جامانده از روزهای به ظاهر شادش را عذاب‎آور وصف می‎کند: «شوهر و فرزندم از درون قاب عکس لبخند می‎زنند؛ لبخندشان در پوستم فرومی‏‌رود، چنگک‎های کوچک خندان.»

‌
‌چاپ بیستم منتشر شد
«میناگر عشق»
شرح موضوعی مثنوی معنوی
کریم زمانی

مثنوی معنوی به شیوه‌ی مرسوم به ابواب و فصول، مدون و مرتب نشده، بلکه بر پایه‌ی اجمال و تفصیل انشاء شده است. بدین معنی که مولانا به‌سبب سرعت انتقال و قوّت ابتکار، از سخن، سخن می‌شکافد و از نکته، نکته می‌آرد و از حکایت به حکایت دیگر می‌رود و از تمثیل به تمثیل دیگر. آن‌گاه از هر بخشِ حکایت، نکاتی صدرنگ بر حسب استعداد مخاطب ایراد می‌کند و گریزهای اخلاقی و عرفانی و اجتماعی و روان‌شناختی می‌زند. چه بسا در ضمن ایراد نکات، حکایت در دل حکایت آورد، حال آن‌که هنوز حکایت اصلی را به پایان نبرده، و این توالی حکایات با نکته‌گویی‌های بی‌شمار همراه است تا آن‌که دوباره بر سر سخن اصلی بازگردد.
این جهش‌ها و انتقالات پیاپی و لایه لایه بودن موضوعات مثنوی یکی از علل دشواری فهم مثنوی است، حال آن‌که در مثنوی وضوحی تام به‌کار رفته و هیچ مطلبی به روش فضل‌فروشان حرفه‌ای گنگ و مغلق بیان نشده است. بدین‌سان برای فهم اندیشه‌های مولانا چاره‌ای نیست جز آن‌که مطالب اجمالی را به مطالب تفصیلی و بالعکس ارجاع دهیم و تفسیر مثنوی را از خود مثنوی بجوییم.

‌
‌‌چاپ نهم منتشر شد
«نیچه و فلسفه»
ژیل دلوز
ترجمه‌ی عادل مشایخی

هنگامی که کسی می‌پرسد فلسفه به چه کار می‌آید، پاسخ باید ستیزه‌جویانه باشد، چرا که پرسش کنایه‌آمیز و نیش‌دار است. فلسفه نه به دولت خدمت می‌کند و نه به کلیسا، که هر دو دغدغه‌های دیگری دارند. فلسفه به خدمتِ هیچ قوه‌ی مستقری درنمی‌آید. کارِ فلسفه ناراحت‌کردن است. فلسفه‌ای که هیچ‌کس را ناراحت نکند و با هیچ‌کس ضدیت نورزد فلسفه نیست. کارِ فلسفه آزردنِ حماقت است،‌ فلسفه حماقت را به چیزی شرم‌آور تبدیل می‌کند. فلسفه کاربردی ندارد جز افشاکردن پستی‌های اندیشه در تمامی اَشکالش. آیا جز فلسفه رشته‌ای هست که به نقدِ تمامیِ رازآمیزگری‌ها، هر خاستگاه و هدفی که داشته باشند، همت گمارد؟

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
‌از خودکامگی تا نخبه‌کشی
گفت‌وگو با علی رضاقلی

کارگردان: هوشنگ صدفی
تدوین: مهدی کشوریان
مجری طرح: محمدرضا مقیسه

‌‌
‌‌بسیاری گمان می‌برند که تشکیل دولت ملی آلمان در ۱۸۷۱ صرفاً حاصل اقتدار پروس و تبلور ناسیونالیسم آلمانی بوده است. در این کتاب جان برویلی، استاد رشته‌ی ناسیونالیسم و قومیت‌شناسی در دانشگاه اقتصاد لندن، نشان می‌دهد که عواملی بس پیچیده‌تر را نیز باید در نظر گرفت: نقش‌آفرینی اتریش که در بخش عمده‌ای از قرن نوزدهم حاکم بر اراضی آلمان بود؛ الزامات اقتصادی و در رأس آن تأسیس اتحادیه‌ی گمرکی؛ تأثیرگذاری دولت‌های «متوسط» و، مهم‌تر از همه، دوره‌ی سی‌ساله‌ی همکاری و سپس رقابت خصمانه‌ی اتریش و پروس که به جنگ ۱۸۶۶ و استیلای پروس منتهی شد.

«اتریش، پروس و برآمدن آلمان (۱۸۰۶-۱۸۷۱)»
جان برویلی
ترجمه‌ی بابک محقق

از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ
مجموعه‌ی «کارگاه تاریخ» به‌پشتوانه‌ی تحلیل‌های دقیق و اسناد معتبر، پرتوی تازه بر رویدادهای مهم و مناقشه‌برانگیز جهان، از اوایل عصر مدرن تا امروز، می‌اندازد. این کتاب‌ها بیش از پنج دهه منبع اساسی دانشجویان و پژوهندگان تاریخ بوده است که اینک به‌تدریج در اختیار خوانندگان فارسی‌زبان قرار می‌گیرد.


‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
هیچ‌وقت از خودت پرسیده‌ای که اگر دست به قلم نمی‌بردیم زندگی‌مان چه شکلی می‌شد؟ اگر به بیماری عجیب نوشتن مبتلا نشده بودیم که وادارمان می‌کند زندگی را در قالب واژه‌ها بریزیم. دیروز، در راه بازگشت از کیتلی از میان جنگل، به درخت‌ها نگاه می‌کردم، به نور پاییزی، و می‌کوشیدم توصیفش کنم، چون در داستانم فصل پاییز است، اما به تمشک‌چین‌ها برخوردم. موقع کار آواز می‌خواندند. در بین آن‌ها کسی خواندن و نوشتن بلد نیست، با وجود این پیش خودم فکر کردم که حاضرم هر چه دارم بدهم که یکی از آن‌ها باشم، جزئی از تب‌و‌تاب دل‌انگیز زندگی و جنب‌و‌جوش. ثمره‌ی کارم را در انتهای روز در مقابل خودم ببینم و بدانم به درد دیگران می‌خورد. وقتی دیدند که دارم تماشا می‌کنم دست از کار کشیدند. کلاه‌های‌شان را برداشتند و سر تکان دادند و دانستم که می‌خواهند من بروم. کنسرت اجرا نمی‌کردند. آواز خواندن‌شان برای من یا کس دیگری نبود. به خاطر خودِ آواز خواندن بود. بدون آن‌که بدانند آواز می‌خواندند، مثل نفس کشیدن. نیازی نداشتند که کسی آوازشان را بشنود.

از نمایش‌نامه‌ی «برونته»
نوشته‌ی پالی تیل
ترجمه‌ی مزدک بلوری

‌
‌گروه تاریخ غرب آسیا و گروه مطالعات ایران، انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا با همکاری مؤسسه‌ی مطالعات جهان معاصر برگزار می‌کند
معرفی و نقد و بررسی کتاب «سیاست و حکومت در خاورمیانه (غرب آسیا) و شمال آفریقا»
با حضور مؤلف اثر؛ دکتر حمید احمدی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران
مدیر نشست: دکتر محمد ریگی درخشان، رئیس گروه تاریخ غرب آسیا، انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا

زمان: یکشنبه ۱۲ تیر ماه ۱۴۰۱، ساعت ۱۹
لینک نشست: https://www.skyroom.online/ch/jahanemoaser/conference

فهرست کتاب‌های نشر نی؛ تابستان ۱۴۰۱

‌
‌چاپ یازدهم منتشر شد
«هستی و زمان»
مارتین هایدگر
ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان

پرسشی که هایدگر در هستی و زمان مطرح می‌کند «پرسش هستی» است، یعنی همان پرسشی که از سرآغاز فلسفه اندیشه‌های فیلسوفان را به تلاطم افکنده است. ازاین‌رو این کتاب از حیث موضوع‌اش تازگی ندارد. اما وجه «مدرن» آن شیوه‌ی بررسی هایدگر از این مسئله و تعیین هستی انسان (دازاین) به‌مثابه دروازه‌ی ورود به شناخت هستی است که پس از سرآغازهای اصیل و خیره‌کننده‌ی آن در فلسفه‌ی یونانی ماقبل سقراطی دیری است که حتی پرسش از آن به فراموشی سپرده شده است. تحلیل اگزیستانس دازاین از طریق ساخت‌های «ممکنی» که «اگزیستانسیال» نامیده می‌شوند «اونتولوژی بنیادی» نام می‌گیرد که شرط امکان ذاتی همه‌ی اونتولوژی‌ها را تشکیل می‌دهد. زیرا دازاین هستنده‌ای است که هر پرسش فلسفی از آن سرچشمه می‌گیرد و به آن بازمی‌گردد. ازهمین‌رو بسیاری از مسائل فلسفه همچون پروا، خودبودگی و دیگربودگی، جهان، مکان‌مندی و زمان‌مندی، مرگ و غیره صورت‌بندی‌های متفاوتی کسب می‌کنند...

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com

‌
‌‌«هیچ‌وقت در زندگی‌ام عاشق شخص یا گروهی نبودم. نه آلمانی‌ها، نه فرانسوی‌ها، نه آمریکایی‌ها. نه طبقه‌ی کارگر یا چیزی از این قبیل. در حقیقت فقط عاشق دوستانم بودم. من مطلقاً از هر نوع عشق دیگری ناتوانم. به‌ویژه، عشق به یهودی‌ها که از آن‌جا که خودم یهودی‌ام مظنون به آن هستم.»‌
‌‌‌▫️هانا آرنت‌
‌‌
ترجمه‌ی ویدئو از معصومه موسوی

‌
‌ک: اصلاً مسئله فحاشی مردم نیست آخه.
دَن: خب تا حدی هست.
ک: برین ببینین چرا مردم فحش می‌دن.
دَن: دایره‌ی واژگان‌شون محدوده.
ک: نه... مسئله... مسئله اینه که مجبورشون می‌کنین کلی بدبختی بکشن تا اشتباه‌های شماها رو جبران کنن. برا همین به‌تون فحش می‌دن. اگه این‌جا بخش خصوصی بود تا الان همه‌تونو انداخته بودن بیرون. دو هفته پیش می‌خواستم وقت دکتر بگیرم سه ساعت پشت سر هم داشتم زنگ می‌زدم تا آخر یه نفر جواب داد. سه ساعت.

از نمایش‌نامه‌ی «جوزف ک»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شماره‌ی ۴)
نوشته‌ی تام باسدن
ترجمه‌ی فرشاد رضایی

‌
چاپ سوم منتشر شد
«چرا جنگ؟»
نامه‌نگاری آلبرت آینشتاین و زیگموند فروید
تدوین و ترجمه‌ی خسرو ناقد

آینشتاین در جایگاه دانشمند علوم طبیعی در جست‌وجوی راه‌حل عملی پیشگیری از وقوع جنگ است. او که به استدلال قیاسی دقیق عادت کرده، نه‌تنها امیدوار است که با نظریه‌پردازی و طرح استدلال‌های استوارِ علمی بتوان شوق انسان‌ها به شرکت در جنگ را تضعیف کرد، بلکه همچنین امید دارد که روزی بتوان شوق به تخریب را در درون انسان‌ها به کل از بین بُرد. او معتقد است که «ملت‌ها با هدف‌های نادرست تربیت شده‌اند. در کتاب‌های درسی به جنگ ارج می‌نهند و وحشت و خرابی‌های آن را نادیده می‌گیرند و از این طریق کینه‌توزی را به کودکان تلقین می‌کنند. من اما می‌خواهم آشتی بیاموزم نه نفرت، عشق بیاموزم نه جنگ». آینشتاین نامه‌ی خود به فروید را با این پرسش آغاز می‌کند: «آیا در مقابل فاجعه‌ی شوم جنگ، راه نجاتی برای بشر وجود دارد؟»
فروید برخلاف آینشتاین به‌کارگیری خِرد و استدلال منطقی را راه مناسبی برای هدایت رشد روان انسان‌ها در جهت مقابله با جنگ نمی‌داند...

‌
منتشر شد
«اتنوموزیکولوژی»
رویکردهای مطالعاتی
نوشته‌ی محمدرضا آزاده‌فر

مک‌آلستر می‌گوید: «موسیقی در اصل مسئله‌ی ارزش‌های انسانی است، نه نُت‌ها» و گورالی کِنِث اتنوموزیکولوژی را ساحتی می‌داند که مطالعه‌ی «موسیقی به‌عنوان صدا» را به مطالعه‌ی «انسان موسیقی‌ساز» رشد می‌دهد. گیلبرت چِیس معتقد است تاریخِ موسیقی گفت‌وگو با مردگان است، اما اتنوموزیکولوژی گفت‌وگو با زندگان. کتاب حاضر موسیقی را چنین تعریف می‌کند: «موسیقی رخداد ضابطه‌مند اصوات در بستر زمان بر اساس هنجارهای زیبایی‌شناختیِ قومی در دوره‌ی تاریخیِ معین است»؛ شاید هنجارهای زیبایی‌شناسیِ اقوام همسایه با هنجارهای زیبایی‌شناسیِ قوم من فردا دیگرگون شود. همواره آنچه در یک آواز یا نغمه‌ی انسانی وجود دارد بیش از مجموعه‌ی سازمان‌یافته‌ی اصوات است و این «بیش» بسیار شگفت‌انگیز است. پیچیدگی باورهای انسان و روابط شگفت‌آوری او با خود و دیگری، چنان رمز‌آلود است که تنها در بستر پدیده‌ای به شگفتی موسیقی امکان بروز می‌یابد. ما به دنبال سرنخ‌هایی برای کشف راز انسان هستیم و شاید هیچ چیزی مانند موسیقی نتواند این سرنخ‌ها را به دست ما بدهد...

▫️بخشی از کتاب

‌
بخشی از کتاب «اتنوموزیکولوژی»
رویکردهای مطالعاتی
نوشته‌ی محمدرضا آزاده‌فر