‌
‌در دست انتشار
«تاریخ تحریف‌باوری در اسلام»
نوشته‌ی محمدعلی طباطبایی

امروزه باور به محرَّف‌بودن کتب مقدس یهودی‌ـ‌مسیحی چنان فراگیر شده که ممکن است صحبت درباره‌ی اینکه این باور هم، مثل بسیاری دیگر از باورها و انگاره‌ها، تاریخی پرفرازونشیب و متفاوت از آنچه امروز می‌شناسیم داشته است، عجیب به نظر برسد. این کتاب نشان می‌دهد که مسلمانان در قرون نخستین درباره‌ی این موضوع چگونه می‌اندیشیده‌اند و چطور در گذر زمان و بر اثر تحولات فرهنگی، سیاسی و کلامی خاصی که در قرن سوم هجری در عالم اسلام رخ داد، باورهای اولیه‌ی مسلمانان در این زمینه دستخوش تغییر و تحولاتی شد که نهایتاً پس از دو قرن، یعنی در قرن پنجم هجری، این انگاره را به صورتی که ما امروز می‌شناسیم شکل داد.

‌
‌در دست انتشار
«فقیه اصلاحگر»
رجال عصر پهلوی (۲)
زندگی و زمانه‌ی آیت‌الله شیخ محمد خالصی‌زاده
نوشته‌ی رضا مختاری اصفهانی

آیت‌الله شیخ محمد خالصی‌زاده از فقیهان شیعه است که در دوره‌ی جنگ جهانی اول و مبارزات ضد بریتانیایی در عراق نقش مهمی داشت. از همین رو به ایران تبعید و تا سالیان طولانی از بازگشت به زادگاهش محروم ماند. خالصی‌زاده خیلی زود در فضای سیاسی‌ـ‌اجتماعی ایران آوازه یافت. چنان‌که در ماجرای جمهوری‌خواهی سخنانش شوری علیه آن برانگیخت. تأثیرگذاری او تنها محدود به حوزه‌ی سیاست نبود و در حوزه‌ی اندیشه‌ی دینی به اصلاحگری و خلوص‌گرایی باور داشت. مفاهیم و ایده‌هایی مانند حقیقت حجاب، سازگاری دین و علم، خرافه‌زدایی از عزاداری ها، تشیع صفوی و … که برای نخستین‌بار در حوزه‌ی اندیشه‌ی دینی بیان کرد، بعدها در میان فقیهان نواندیش و روشنفکران دینی مانند مرتضی مطهری، حسینعلی منتظری، مهدی بازرگان و علی شریعتی پیروانی یافت. ایده‌ی وحدت اسلامی او نیز متفاوت از اتحاد اسلام سیدجمال‌الدین اسدآبادی مبتنی بر فقه بود. برخلاف حوزه‌ی اندیشه اما زندگی سیاسی‌اش با تلاطمات و نوساناتی همراه بود...

تاریخ‌نگاری دوره‌ی مصدق، چه رسد به تاریخ‌نگاریِ سرنگونی او، درست مانند اطلاعات ما از این دوره، در آغاز راه است. رشد این طفل، به علت فضای سیاسی که پس از برکناری مصدق حاکم شد متوقف ماند. بعد از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، دولتِ وقت، در موضع‌گیری‌های رسمی‌اش، مصدق را سیاستمداری تشنه‌ی قدرت و عوام‌فریب معرفی می‌کرد که با سوءاستفاده از احساسات موجّه ملی‌گرایانه‌ی مردم در جهت دست یافتن به اهداف سیاسی‌اش حرکت می‌کرد؛ حرکتی که خلاف قانون اساسی، علیه سلطنت و غیردموکراتیک بود. فاتحانِ منازعه‌ای که سرانجامش سرنگونی خشونت‌آمیز مصدق بود، می‌بایست حتی اگر توجیهی برای اعمال خود ندارند دست‌کم آن اعمال را توضیح دهند. در دادگاهِ مصدق، حسین آزموده، دادستان ارتش، نخست‌وزیرِ برکنارشده را به خیانت، نقش قانون، عوام‌فریبی، به فلاکت کشاندن کشور، سرپیچی از قانون اساسی، خدمت به منافع بیگانگان، سعی در سرنگونی سلطنت، ایجاد یک جمهوری و نهایتاً کوشش برای رئیس‌جمهور شدن متهم کرد. مجازات چنین تخلفاتی، در صورت اثبات، اعدام بود، ولی مصدق نهایتاً به سه سال زندان محکوم شد.
تا ۳ مهر ۱۳۳۲ سپهبد فضل‌الله زاهدی، نخست‌وزیر جدید، پنج پیغام برای شاه فرستاده بود که از او تقاضا می‌کرد به دادگاه ارتش دستور دهد تا در اجرای حکم اعدام مصدق و دیگران شتاب ورزد. اگرچه تصمیم شاه این بود که مصدق باید محاکمه و به مرگ محکوم شود، اما پس از صدور این حکم، همچنان بین عفو و اعدام او تردید داشت. می‌توان چنین فرض کرد که انصراف شاه از اعدام مصدق (که احتمالاً به دلیل عکس‌المعل منفی‌ای بود که در مردم به وجود می‌آورد) به سبب آن بود که او آگاهانه سعی می‌کرد مصدق را از حافظه‌ی جمعی ایرانیان پاک کند. این تصمیمی از موضع قدرت بود که نشان می‌داد شاه به مصدق لطف کرده است، اما استمرار سلطنت شاه را تضمین می‌کرد.

از پیش‌گفتار کتابِ «پشت پرده‌ی کودتا»
نوشته‌ی علی رهنما
ترجمه‌ی فریدون رشیدیان

‌
‌در دست انتشار
«پری دریایی»
بر اساس داستان پری دریایی کوچولو اثر هانس کریستیان آندرسن
نمایش‌نامه؛ از مجموعه‌ی جهان نمایش (۲۹)
نوشته‌ی پالی تیل
ترجمه‌ی مزدک بلوری

○ از بین همه‌ی موجودات کره‌ی زمین، فقط آدمه که می‌دونه باید بمیره. در نتیجه، دلش می‌خواد مرگو فریب بده و فناپذیری خودشو فراموش کنه. می‌سازه و می‌خره و تسخیر می‌کنه. سعی می‌کنه اعتقاد داشته باشه، ایمان داشته باشه. هر لذتی رو غنیمت می‌شمره. باقی‌مانده‌ی هر غذایی رو که پیدا کنه با حرص می‌خوره. اما تموم مدت می‌دونه که عمرش به سر می‌رسه. می‌دونه که خیلی زود به کف روی آب اقیانوس تبدیل می‌شه.
● اما «عشق» چی؟

از صفحه‌ی ۵۱ کتاب


جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

‌
◀️ ‌پوپر به روایت براین مگی

این اغلب مرا شگفت‌زده می‌کرد که پوپر که قطعاً گاهی او را یک نابغه و فیلسوفی بزرگ تلقی می‌کردم، شبیه بیشتر روشنفکران نبود و بیشتر شبیه هنرمندان خلاق بود. در هنرهای خلاقانه این امری بسیار معمول است که با هنرمندی روبرو شویم که چیزی را خلق می‌کند که بیان تجربه‌ی او نیست، بلکه بیان فقدان تجربه‌ یا ضعف‌ها یا احساس نیاز اوست. یکی از مثال‌هایی که یکی از مشهورترین داستان‌های عاشقانه‌ در تاریخ همه‌ی هنرهاست اپرای تریستان و ایزولده واگنر است و پیش از آنکه واگنر شروع به کار کردن روی آن کند، نامه‌ای به لیست (نوازنده‌ی پیانو) نوشت که قرار بود پدر زن آینده‌ی او شود و در این نامه به لیست گفت: «هرگز در زندگی‌ام عشق واقعی را تجربه نکرده‌ام. بنابراین می‌خواهم کاری پدید بیاورم که کاملاً عاشقانه باشد.» به عبارت دیگر، واگنر اپرای تریستان و ایزولده را برای بیان تجربه‌ی شخصی‌اش ننوشت، نه به این خاطر که عاشق بوده، بلکه به این خاطر که عاشق نبوده. من فکر می‌کنم این ویژگی جبرانی در بسیاری از هنرها ـ در هنرهای رسانه‌ای مختلف ـ رایج است و اغلب مبهوت این بودم که این امر در مورد فلسفه‌ی پوپر هم صادق است.

فرانسیس شپرد با اجتناب از زبان دیپلماتیک، مصدق را فردی «حقه‌باز، مکار، و کاملاً بی‌وجدان» نامید. به گفته‌ی او، مصدق تأثیر خوشایندی بر انسان نمی‌گذارد. او قد نسبتاً بلندی دارد، با پاهای کج که آن‌ها را همانند خرس بر روی زمین می‌کشد. او شبیه اسب کالسکه و کمی هم ناشنواست. شپرد در گزارش سالانه ۱۳۳۰/۱۹۵۱ توضیحات زیر را به‌عنوان جمع‌بندی دلایل شکست مذاکرات اخیر یادآور شد:
شکست این مذاکرات را باید به پای یک نفر نوشت: دکتر مصدق. او میهن‌پرستی درستکار، اما گمراه و اغلب کودن بود و غریزه‌ی مردم‌فریبی‌اش، سرسختی لجبازانه‌اش و فقدان تمام‌عیار ایده‌های سازنده در ذهنش باعث شدند پیشرفت به‌سوی احیای واقعاً ملی و خیزش احساسات ملی که زمینه‌ساز به قدرت‌رسیدن او شده بود، غیرممکن شود. دکتر مصدق که هیچ‌وقت نمی‌خواست اشتباهی را بپذیرد یا به آن اعتراف کند، غرور ملی را به‌سوی عدم تحمل، احیای دینی را به سمت تعصب، و اشتیاق به استقلال بیش‌تر را به سمت انزوای سرسختانه و بیگانه‌هراسی کشانده است. مردم ایران که به فقر عادت کرده‌اند، ممکن است در آینده به سوی رنج و فقری بسیار بیش‌تر کشانده شوند.

از کتابِ «کودتا»
نوشته‌ی یرواند آبراهامیان

«مرا از سوزشِ شست‌ام ندایی می‌رسد ناگاه
که چیزی بدکنش این سو نهاده پای اندر راه.»
ویلیام شکسپیر، مکبث


نمایشنامه‌ای هست که آن‌قدر قدرتمند است که یک خرافه‌ی کهن می‌گوید حتی اسمش را نباید در سالن تئاتر به زبان آورد، نمایشنامه‌ای که با جادو آغاز می‌شود و با سر بریده‌ای خون‌آلود تمام می‌شود، نمایشنامه‌ای پر از رازها، پیشگویی‌ها، کابوس‌های شبانه و قتل‌های بی‌رحمانه، نمایشنامه‌ی شکسپیر که گاهی به عنوان «نمایشنامه‌ی اسکاتلندی» یا «تراژدی مکبث» به آن اشاره می‌شود.
زبان و کاراکترهای شکسپیر تا طرزی باورنکردنی به خوداگاهی فرهنگی ما وارد شده‌اند. کارگردان‌ها معمولاً از داستان‌ برای پرتو افکنی بر سوء‌استفاده از قدرت استفاده می‌کنند. داستان‌هایی که طیفی از مافیاهای آمریکایی تا دیکتاتورهای سراسر جهان را در بر می‌گیرد. فارغ از این بازنمودها، پرسش از اخلاق، سیاست و قدرت هنوز هم مطرح است و بنابراین به نظر می‌رسد «مکبثِ» شکسپیر هم همچنان زنده است.

چرا باید مکبث بخوانیم
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی

‌
‌در عصر سلطنت ژوئیه چپ‌ها و برخی از صاحب‌نظران محافظه‌کارتر به‌وفور درباره‌ی شأن حقوقی و موقعیت اجتماعی زنان داد سخن می‌دادند. اهل اطلاع معتقد بودند که تحولات نظام صنعتی فرساینده‌ی کانون خانواده است، زیرا زنان و کودکان را به کار و فعالیتِ خارج از منزل وامی‌دارد. به‌زعم آنان دستمزد زنان کارگر به‌قدری ناچیز بود که عده‌ی کثیری را به راه ناصواب و روسپیگری کشاند. در 1831 مجلس دست به تجدید اعتبارِ قانون حق طلاق زد که در 1814 باطل شده بود. مطالباتِ ناظر به اصلاح قانون مدنی چنان محدودیت‌آور بود که تراز حقوقی زنان را در مرتبه‌ای نازل‌تر از کودکان قرار می‌داد. چندین‌وچند نویسنده‌ی زنِ سرشناس، خصوصاً سوسیالیست‌هایی مانند ژرژ ساند و فلورا تریستان، در صحنه حضور داشتند که سبک‌وسیاق زندگی آنان از طرفی فریاد مدعیان اخلاق را به آسمان بلند کرد و از طرف دیگر دستمایه‌ی کاریکاتورهای جالب‌توجهی در نشریه‌ی طنزِ مصورِ شاریواری شد.

از کتابِ «سلطنت مشروطه در فرانسه (۱۸۱۴-۱۸۴۸)»
نوشته‌ی پملا پیلبیم
ترجمه‌ی بابک محقق

‌
‌تاریخ هنر نمایشی
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی

در قرن‌های ۱۱ و ۱۲، بیشتر مردم عادی انگلیس بی‌سواد بودند. از آنجا که راهی برای یادگیری انجیل نداشتند، یک راه‌حل خلاقانه به ذهن روحانیت رسید: آنها نمایشنامه‌هایی از برخی داستان‌های انجیل ساختند تا حتی کسانی که نمی‌توانستند آنها را بخوانند، آنها را بیاموزند. به این نمایشنامه‌ها نمایشنامه‌های اسرارآمیز می‌گفتند زیرا راز کلام خداوند را آشکار می‌کردند.
بدون روحانیت نمایشنامه‌ها خیلی زود دیگر داستان‌ها داستان‌های حقیقی انجیلی نبودند. در اواخر قرن ۱۴، نوع جدیدی از هنر نمایشی به نام نمایش اخلاقی بسط پیدا کرد. ایمان، حقیقت، بخشش و اعمال نیک همگی بدل به کاراکترهایی روی صحنه شدند. و همزمان ویژگی‌های متضاد دروغگویی، حرص، شهوت دنیوی و شیطان تبدیل به نقاط مقابل شدند. اما مخاطب‌ها شیفته‌ی کاراکترهای غیراخلاقی شدند و تماشاچی‌ها دلشان می‌خواست با بازیگران ارتباط برقرار کنند. به این ترتیب داستان‌های فضیلت‌مندانه‌ی انجیلی تبدیل به داستان‌های زننده و گاه کمدی شد.

‌
‌بخش عمده‌ی تجربه‌ی انقلاب بر مسأله یا پرسشِ امکان‌پذیر بودن یا نبودنِ انقلاب متمرکز است: یعنی این پرسش که آیا جنبش مخالفان ‌می‌تواند رژیم را سرنگون کند؟ خیل عظیم ایرانیان وقتی به جنبش انقلابی پیوستند که به این پرسش پاسخ “مثبت” دادند. پس از آن بود که متوجه نامشروع بودن رژیم سلطنتی شدند و همزمان قدرت اسلام را باور کردند. حتا آیت‌اللّه خمینی در پاییز ۱۳۵۶ وقتی که در تبعید به سر می‌بُرد و خبرهایی شنید مبنی بر این‌که تظاهراتی در سوگواری فرزندَش مصطفی بر پا شده (خبرهایی که در صحت‌شان تردید وجود داشت) به پیروان‌اش فرمان داد که فقط هنگامی دست به بسیج نیرو بزنند که او اطمینان حاصل کرده باشد نهضت ممکن و شدنی یا امکان‌پذیر است. چند هزار نفر از پیروان آیت‌اللّه خمینی وقتی تدارک ‌زمینه‌های لازم برای اعتراضات را آغاز کردند که پذیرفتند مردم “آماده”اند. اما اغلب ایرانیان تصور نمی‌کردند که نهضت آیت‌اللّه خمینی تا پاییزِ آینده دوام بیاورد، ازاین‌رو، تا پاییز به فراخوان‌هایش برای اعتراضات گسترده‌ی جمعی پاسخی ندادند.

از کتابِ «ناگهان انقلاب»
نوشته‌ی چارلز کورزمن
ترجمه‌ی رامین کریمیان

‌
منتشر شد
«اندیشه‌ی پیشرفت و تحولات جدید جامعه‌ی ایران»
بازخوانی مطالعات مجید تهرانیان در حوزه‌های توسعه، فرهنگ و ارتباطات
نوشته‌ی هادی خانیکی

... مطالعه‌ی تاریخی توسعه و سیاست در ایران مطالعه‌ای توأمان و به‌هم‌پیوسته است که «مسئله‌ی ایران به‌مثابه‌ی جامعه‌ی در حال گذار» در کانون آن قرار دارد. مسئله‌ای که اگرچه کلی و مبهم است اما از ظرفیت گفت‌وگو بر سر کم‌ و کیف موضوع برخوردار است.
حوزه‌ی ارتباطات و توسعه به‌عنوان حوزه‌ای «مسئله‌بنیاد» و «میان‌رشته‌ای» که جوهر آن گفت‌وگو و رویارویی سازنده میان اندیشه‌ها و تجربه‌‌هاست به این موضوع اهتمام ویژه داشته و دارد و فضل تقدم در این کار با مرحوم دکتر مجید تهرانیان است که، پس از اخذ مدرک دکتری اقتصاد سیاسی از دانشگاه هاروارد و ورود به ایران در سال ۱۳۵۳، با تأسیس «پژوهشکده‌ی علوم ارتباطی و توسعه‌ی ایران» به مطالعات علمی و ملی در این زمینه سامان داد...

‌
بخشی از کتاب «اندیشه‌ی پیشرفت و تحولات جدید جامعه‌ی ایران»
بازخوانی مطالعات مجید تهرانیان در حوزه‌های توسعه، فرهنگ و ارتباطات
نوشته‌ی هادی خانیکی

‌
منتشر شد
«ناقوسی برای آدانو»
جان هرسی
ترجمه‌ی کاوه بلوری

تسیتو گفت: «از این ماجرای تَرَک خوشم نیامد. ناقوس نباید فقط به این خاطر که قدیمی است تَرَک داشته باشد. ناقوسِ ما هفتصد سال قدمت داشت، اما تَرَک نداشت. بعید می‌دانم خود آمریکا آن‌قدرها قدمت داشته باشد، ناقوس‌تان که دیگر جای خود دارد.»
سرگرد جاپولو گفت: «احتمالاً به این خاطر بوده است که وقتی آزاد‌‌ی‌مان را اعلام کردیم زنگش را خیلی محکم زدیم.»
تسیتو گفت: «گمان نمی‌کنم مردم آدانو خواهانِ آزادی‌ای باشند که تَرَک خورده باشد…»


‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
منتشر شد
«در باغ، پرستوها»
ادبیات انگلستان (رمان)
نوشته‌ی پیتر هابز
ترجمه‌ی کاوه بلوری

چشمم به آسمان خیره می‌شد و مشتاقانه دنبال ردی از پرنده‌ها می‌گشت، حتی اگر آن‌ها بر فراز آسمان پرواز می‌کردند و فقط لکه‌هایی کوچک در آبیِ آسمان بودند. و وقتی سرم را بلند می‌کردم و چشمم به آن‌ها می‌افتاد که آزادانه پرواز می‌کنند در قلبم حسی بیدار می‌شد که مدت‌ها بود آن را از یاد برده بودم: حس شعف، و این دردآورترین حسی بود که در همه‌ی عمرم تجربه کرده بودم، چون باعث می‌شد یادِ آن چیزهایی بیفتم که دیگر نداشتم. اما حالا دیگر در زندان دو مهمان داشتم: یکی تو در آن لحظه‌های پنهانی و دیگری پرستوها.
ص ۶۹


‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
منتشر شد
دور و نزدیکِ «آمرصاحب»
خاطراتی از بودن در کنار قهرمان ملی، احمدشاه مسعود
نوشته‌ی محمدفهیم دشتی

در واقع من خود را در وضعیت یک کودک مکتبی یافتم که در برابر معلمی بزرگ زانو زده و درس‌های تازه‌ای می‌گیرد.
«مبارزه همیشه سخت است. این سختی وقتی از حد تحمل فراتر می‌رود که آدم‌ها خود را در مبارزه برای یک هدف، تنها می‌بینند. مبارزه با تمام سختی‌هایش، لذت عجیبی دارد؛ اما گر مجبور باشی برای رسیدن به هدف، آدم‌های دیگر را قربانی بسازی، لذت مبارزه را کمتر احساس می‌کنی. هیچ چیزی در مبارزه خطرناک‌تر از…» متوجه شدم آمرصاحب نگاه تندی به سوی دروازه‌ی اتاق انداخت. نگاه من نیز ناخودآگاه به آن‌سو کشیده شد. یکی از بچه‌های کماندو در قاب دروازه ایستاده بود. معلوم نبود چه می‌خواهد؛ اما نگاه تند آمرصاحب سبب شد که یک قدم عقب رفته و دروازه را ببندد.
آمرصاحب دوباره آغاز کرد: «بسیار خطرناک است، اگر در مبارزه با خیانت همراهان مواجه شوی. راه را گم می‌کنی، اگر ندانی بر کی می‌توانی اعتماد کنی.»
نگاه آمرصاحب این بار از کلکین اتاق به نقطه‌ی دوری دوخته شد...

‌
بخشی از کتاب دور و نزدیکِ «آمرصاحب»
خاطراتی از بودن در کنار قهرمان ملی، احمدشاه مسعود
نوشته‌ی محمدفهیم دشتی

‌
‌🔸 به روایت نویسنده

‌معرفی مجموعه‌ی تاریخ و ادبیات ایران
نوشته‌ی دکتر محمد دهقانی

مجموعه‌ی تاریخ و ادبیات ایران برای کسانی نوشته شده است که به تاریخ فرهنگی و ادبی ایران علاقه‌مندند و می‌خواهند برگزیده‌ای از بهترین شاهکارهای ادبی ایران را همراه با شرح و تفسیر لازم به زبانی ساده و روشن بخوانند و بدانند که این شاهکارها در کدام فضای تاریخی پدید آمده و متقابلاً چگونه بر آن تأثیر نهاده‌اند. این مجموعه صرفاً تاریخ و ادبیات ایران پس از اسلام را دربرمی‌گیرد و می‌کوشد تاریخ ادبی ایران را در پیوند با تاریخ عمومی جهان ببیند و به تحولات فکری و فرهنگی کشورها و اقلیم‌هایی هم که به نحوی با ایران در ارتباط بوده‌اند اشاره کند و به‌این‌ترتیب گستره‌ای روشن‌تر برای مقایسه‌ی تاریخ و ادبیات ایران و جهان پدید آورد.

منتشر شده در مجموعه‌ی تاریخ و ادبیات:
عصر سامانی:
محمدبن زکریای رازی
رودکی، پدر شعر فارسی
شاهنامه‌ی ابومنصوری
تاریخ بلعمی
دقیقی
ترجمه‌ی تفسیر طبری
کسایی، نخستین شاعر نامدار شیعه
شاهنامه‌ی فردوسی

عصر عزنوی:
ابوریحان بیرونی
ابن‌سینا
عنصری
فرخی سیستانی
منوچهری
ناصر خسرو

‌
‌منتشر شد
«قانون و خشونت»
گزیده مقالاتی از جورجو آگامبن، کارل اشمیت، والتر بنیامین و...
گروه مترجمان، زیر نظر مراد فرهاد‌پور

قانون و خشونت دو قطب یا جوهر طبیعی نیستند که سیاست را بتوان به‌مثابه فاصله یا خط رابط میان آن دو تعریف کرد، حتا اگر این تعریف به شیوه‌های دیالکتیکی بر حسب زوج مفهومی شباهت/ تفاوت، یا همگرایی/ واگرایی توصیف شود. سیاست، درواقع، نه‌فقط شکافی میان این دو قطب، بلکه اساساً شکاف یا تنشِ برسازنده‌ی نهفته در درونِ آن دو است. بدونِ اعمال خشونت سازمان‌یافته ــ که نهایتاً مبتنی بر توانایی کشتن و اِعمال خشونت جسمانی است ــ هیچ قانون و حکومتی بر جای نمی‌ماند؛ به همین ترتیب، هر نوع اِعمال خشونت فردی و گروهی نیز جویای آن است که به قانون بدل شود و الگو و مبنای آن همان خشونت اجتماعی مشروع و رسمیت‌یافته است.

▫️بخشی از کتاب