نشر نی
11.2K subscribers
6.59K photos
255 videos
480 files
3.89K links
www.nashreney.com :وب‌سایت

اینستاگرام: Instagram.com/nashreney

تهران، خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، شماره ۲۰
تلفن دفتر نشر: ۸۸۰۲۱۲۱۴
تلفن واحد فروش: ۸۸۰۰۴۶۵۸
ایمیل: info@nashreney.com
Download Telegram
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
‌
‌سیلویا فدریچی، متفکر ایتالیایی، استاد سابق علوم اجتماعی و فعال فمینیست کهنه‌کاری است که به سنت مارکسیستی و جنبش اتونومیسم تعلق دارد. فدریچی زمانی که به آمریکا مهاجرت کرد به همراه جمع دیگری از فمینیست‌های رادیکال «کالکتیو فمینیستی بین‌المللی» را به راه انداخت که دستورکار اصلی‌اش آگاهی‌بخشی و مبارزه در راه دستمزد برای کار خانگی و سایر کارهای بی‌مواجب زنان در بیرون و درون خانه بود. فدریچی در بسیاری از آثار خود این ایده را دنبال کرده است که بهره‌کشی از کار زنان و سهم آن‌ها در بازتولید اجتماعی یکی از مؤلفه‌های اصلی انباشت اولیه در نظام سرمایه‌داری است که در اکثر نظریه‌های مارکسیستی از جمله نقد خود مارکس از سرمایه‌داری مغفول مانده است. بعضی مقاله‌ها و آثار او به فارسی ترجمه شده‌اند که مشهورترین‌شان کتاب «کالیبان و ساحره» است. او در این مصاحبه که به دعوت «پیپلز فوروم» انجام شده، برداشت خود از ماهیت فمینیسم، وضعیت فعلی جنبش فمینیستی و دورنمای آینده را به اختصار شرح می‌دهد.
‌
‌‌‌کارگران قالی‌بافی که برای اروپاییان یا ایرانیان کار می‌کردند، بیشتر زن و پسربچه بودند و دستمزد بسیار اندکی دریافت می‌کردند. کارگران قالی‌بافی ۱۲ ساعت در روز و شش روز در هفته کار می‌کردند. مثلاً، طبق گزارش پریس، مزد کارگران شرکت‌های زیگلر و هوتز بین ۲ تا ۳ قران در هفته بود. در آن زمان هر قران معادل ۵ پنس بود.
در مقایسه با این، دستمزد یک کارگر غیرماهر با ۹ ساعت کار روزانه، در لندن ۴ شلینگ (۴۸ پنس)، در جنوب غربی انگلیس ۲ شلینگ و ۹ پنس (کلاً ۳۳ پنس) در لانکشایر، چشایر، وست رایدنگ ۳ شلینگ و ۱۱ پنس (کلاً ۴۷ پنس)، و در دورهام و اسکاتلند مرکزی ۳ شلینگ و ۷ پنس (کلاً ۴۳ پنس) بود. درنتیجه، قدرت خرید کارگر غیرماهر انگلیسی با روزی ۹ ساعت کار به‌طور متوسط بیش از ۲۰ برابر قدرت خرید کارگر قالی‌باف ایرانی با روزی ۱۲ ساعت کار در کارگاه‌های قالی‌بافی انگلیس در ایران بود. و در عین حال، کارگر قالی‌باف ایرانی برای قوت لایموت خود، نان، همان قیمتی را می‌پرداخت که کارگر غیرماهر انگلیسی می‌پرداخت.


از کتابِ «زوال نظام اجتماعی و فروپاشی دولت قاجار»
رضا رئیس‌طوسی

شرح عکس: کارگران قالی‌باف عصر قاجار
فایجس می‌نویسد که در روسیۀ استالینی دو معنای متفاوت برای واژۀ «نجواگران» وجود داشت: یکی در توصیف مردمانی بود که درِگوشی و نجواکنان حرف می‌زدند؛ زیرا وحشت داشتند که کسی به گوش نشسته باشد و آنان را لو بدهد، و یکی هم در وصف آنانی که نجواهای دیگران را به گوش می‌نشستند تا آنان را لو بدهند. نویسنده از کودکانی می‌گوید که ناپدید شده‌ و پدر و مادرهایی که سربه‌نیست شده بودند. از اتفاقات عجیب و غریب و دلیری‌های باورنکردنی می‌گوید و از سنگدلی‌های وحشت‌انگیز. از فریبکاری و بربریت و دروغ. صف‌های طولانی و فاجعۀ کمبودِ درازمدت ارزاق عمومی، زندگی مردمان را نه به تلاشی برای تنازع بقا، بلکه بیشتر به تحمل رنج بقا تبدیل کرده بود. از این رو، هنگامی که رابطۀ میان نیازها و عواطف شخصی با خلأ اخلاقی حاصل از وحشت‌آفرینی استالینی در برابر یکدیگر قرار می‌گرفت، جز نجوا راه گریزی در میان نبود. فایجس در کتابش ۱۲۴۸ نامه از بازماندگان آن دوران را گرد آورده است. یک نمونه از این نامه‌ها، نامه‌ای است که نیکالای کاندراتی‌یف، پیش از اعدام، به دختر دوازده ساله‌اش نوشته بود:
دختر نازنینم آلیونوشکا، به‌‌ گمانم تعطیلات تمام شده و تو دوباره به مدرسه می‌روی. در تعطیلات تابستان چه کردی؟ من خیلی‌خیلی دلم می‌خواهد ببینمت و چند و چندین بار ببوسمت. دلم می‌خواهد که تو زرنگ باشی و باپشتکار؛ کتاب‌های خوب بخوانی. خوشحال می‌شوم اگر مرا، بابایت را، کاملاً از یاد نبری. سالم و سرحال بمان! برایت آرزوی خوشبختی می‌کنم و هزار بار می‌بوسمت. پدرت.

از کتاب «خردکُشی»
روشنفکران و انقلاب اکتبر
نوشتۀ خسرو ناقد
Forwarded from نشر نی
‌
‌
‌🔸نشر نی برگزار می‌کند:

آموزش نرم‌افزار ایندیزاین (حضوری)
با تمرکز بر صفحه‌آرایی کتاب

▫️آموزش الگوهای مختلف صفحه‌آرایی (داستان، نمایش‌نامه، دانش‌نامه، اطلس، شعر) و اجزاء مختلف آن‌ها (نمایه، پی‌نوشت، واژه‌نامه، جدول، نمودار و ...)، به‌علاوۀ آموزش صفحه‌آرایی مجلات.

زمان: روزهای پنجشنبه از ساعت نُه تا سیزده
مدت: هشت جلسه
مهلت ثبت‌نام: بیست‌وچهارم دی‌ماه
تاریخ شروع کلاس: بیست‌ونهم دی‌ماه
شهریه: یک‌میلیون و پانصدهزار تومان

علاقه‌مندان می‌توانند برای ثبت نام از طریق ارسال ایمیل به نشر نی اقدام کنند. info@nashreney.com
توصیه می‌شود هنگام حضور در کلاس لپ‌تاپ همراه داشته باشید.
محل برگزاری کلاس در دفتر نشر به نشانی زیر خواهد بود:
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، تقاطع خیابان فکوری، پلاک ۲۰، طبقۀ پنجم
در همه‌ی دفاعیاتی که از مسئله‌ی تساهل صورت گرفته است، یک استدلال اصلی وجود دارد که به شیوه‌های متفاوتی ابراز شده است. استدلال این است که اعتقاد به یک دین، ضرورتاً همراه با پذیرش اختیاری و داوطلبانه‌ی آن است. زور و اجبار، هیچ‌گاه قادر نیست که اعتقاد قلبی و حقیقی به وجود آورد، همین برهان به شکل دیگری نیز بیان شده است و آن این‌که هدف همه‌ی ادیان رستگاری انسان است و این هدف تنها به‌وسیله‌ی اعتقاد آزادانه و داوطلبانه‌ی مذهبی امکان‌پذیر است و هیچ‌گاه با زور و اجبارِ وجدانِ انسان‌ها، فلاح و رستگاری آنان ممکن نمی‌گردد. عقایدی که بر آدمیان تحمیل شده باشد همگی از سر اضطرار و اجبار است و اضطرار و اجبار ابزارهایی هستند که با غایت و هدف دین در تعارض‌اند. جان کلام این‌که استدلال دوم، ابزار زور و قدرت را در تدارک غایت دین که همان فلاح و رستگاری انسان‌هاست، ناکام می‌داند. درواقع می‌توان گفت که در دفاع از تساهل، دو نوع استدلال وجود دارد: نوع اول استدلالی است که آن را استدلال اصولی می‌نامیم و مدعی است که دینداری و ایمان اصولاً با زور تدارک نمی‌شود، چه این‌که ایمان امری شخصی و قلبی است. نوع دیگر که می‌توان آن را استدلال ابزاری نامید، استدلالی است که ابزار زور را برای رسیدن به غایت دین، یعنی رستگاری ارواح آدمیان، کارآمد نمی‌داند.

از کتابِ «نامه‌ای در باب تساهل»
جان لاک
ترجمه‌ی شیرزاد گلشاهی کریم
کلِ سه‌گانۀ بکت ــ مالوی، مالون می‌میرد، نام‌ناپذیر ــ را می‌توان خلاص‌شدنِ تدریجی از شرِ سوبژکتیویته و فروکاستِ تدریجیِ سوبژکتیویته به کمینۀ سوژه‌ای بدونِ سوبژکتیویته خواند ــ سوژه‌ای که دیگر شخص نیست، که همبستۀ ابژکتیوش دیگر نه بدن (اندام‌واره) بلکه فقط ابژۀ جزئی (اندام) است، قسمی سوژۀ «رانه» که نامی است که زیگموند فروید بر دیرپایی و «ادامه‌دادنِ» نامیرا می‌نهد. چنین سوژه‌ای مردۀ زنده است ــ همچنان زنده، در حال ادامه‌دادن، در حال دیرپایی، اما مرده یا محروم از بدن ــ نامرده. «متن‌هایی برای هیچ» کوششی است کُمیک برای از نو سوبژکتیو‌کردنِ این سوژه ــ از جمله، تأمینِ بدنی برای او، بازگشتِ کلِ مسیر از لبخندِ گربۀ چشایر به بدنِ کامل‌اش. بولتر به‌درستی این سخنِ آلفرد آلوارز را تصحیح می‌کند که متن‌هایی برای هیچ با همان «سبکِ ازنفس‌افتاده و بی‌بدنِ» نام‌ناپذیر نوشته شده است:
یکی از چیزهایی که خواننده از همان آغاز دربارۀ متن‌هایی برای هیچ متوجه می‌شود این است که بدن (ـِ روایت‌کننده/روایت‌شونده) به‌نحوِ غریبی از نابودیِ تقریبی‌اش در نام‌ناپذیر بازگشته است: راویِ نام‌ناپذیر تن‌زدوده است (چه‌بسا «او» صرفاً مغزی در خاکستردان باشد). دست‌کم، مسئلۀ سوبژکتیویته در سه‌گانه بسیار پیچیده است زیرا رابطۀ صدا (ی راوی) و بدن (ـِ راوی) پیوسته به پرسش کشیده می‌شود. حتی می‌توان نشان داد که سه‌گانه در مجموع دربارۀ «اوراق‌کردنِ» بدنِ فیزیکی است: در مالوی، بدنْ سرِ پا اما در حالِ ضعیف‌شدن است؛ در مالون می‌میرد، بی‌حرکت و در شرفِ موت است؛ و در نام‌ناپذیر، بدنِ فیزیکی دیگر مسئله به شمار نمی‌آید زیرا راوی میانِ شخصیت‌ها و مواضعِ سوژه شناور است. این‌ها همه نشان می‌دهند که در متن‌هایی برای هیچ، بدن [...] به‌نحوی نامنتظر دوباره به میدان آمده است.

از کتابِ «شب جهان»
اسلاوی ژیژک
ترجمۀ علی حسن زاده
‌
‌‌رجال ایران، و کلاً فرهنگ ایران، پیشرفت صنعت غرب و اتخاذ آن را فقط در ابزار و ماشین و کاربرد آن خلاصه می‌دانند. و هیچ‌وقت این نکته را فهم نکرده‌اند که پیشرفت و توسعه‌ی صنعتی در غرب با قالب‌های اجتماعی خاصی همراه بوده و مقولات فرهنگ سیاسی ـ اقتصادی ـ اجتماعی نیز همراه با بافت و شرایط خاص آن رشد کرده‌اند. امیرکبیر این نکته را می‌دانست که تغییرات بسیار زیاد دیگری برای پیشرفت صنعت و جبران عقب‌افتادگی لازم است. شناخت قالب‌های اجتماعی صنعت و تأمین شرایط آن از اهم ضروریات است. و در پی این بود که به‌نحوی دست‌آوردهای جدید را با فرهنگ سنتی تلفیق کند. در مقابل، رجال دیگر، درواقع نوعی «شبه‌مدرنیسم» را به جای «مدرنیسم غرب» فهمیدند و به دنبال آن روان شدند. و ملت ایران نیز این شیوه را ستوده‌تر دانست، به این دلیل که از فرهنگ غیرخلاق و غیرپرکار جامعه نیز به راحتی برمی‌آید. و با «مصرف» سنخیتی قریب دارد که رضامندی به دنبال دارد و از تولید بیزار است زیرا کار می‌طلبد. از گفته و کرده و نوشته‌های امیرکبیر به نیکی برمی‌آید که معرفت به دنیای صنعت آن روز را به کمال داشته است و می‌دانسته که آن را چگونه باید به دست آورد و این همان ویژگی است که در نزد رجال ایران «مجهول» است.

از کتابِ «جامعه‌شناسی نخبه‌کشی»
نوشته‌ی علی‌رضاقلی
‌
‌‌ضحاك يا افراسياب و گرسيوز چون فريفتۀ ابليس يا ديوگونه‌اند، مردم‌كش، بيدادگر و گناهكار و در دو جهان سزاوار مجازات‌اند، نه برعكس. آنها چون «دروغ» و پيروى از ديوان را برگزيدند، تبهكارند، نه آنكه چون تبهكارند، ديوگونه شدند.
چون وجود خوب يا بد مطلق در حكم سيمرغ و كيمياست، نشان خوب خوب و بد بد را تنها در شخصيت‌هاى قدسى (سياوش و كيخسرو) يا ابليسى (ضحاك و افراسياب)، در فرشته يا ديو، بتوان يافت.
در كشتن سياوش، فرنگيس ــ گويى به‌منزلۀ سخنگوى سرنوشت ــ پدر را هشدار مى‌دهد كه «خون‌ريختن نه كار بازى است»:

به كين سياوش سيه پوشد آب / كند روز نفرين بر افراسياب
ستمگاره‌يى بر تن خويشتن / همى يادت آيد ز گفتار من
نه اندر شكارى كه گور افگنى / و گر آهوان را به شور افگنى
همى شهريارى ربايى ز گاه / كه نفرين كند بر تو تخت و كلاه

افراسياب با كشتن بى‌گناه، پيش از همه به تن و جان خود ستم مى‌كند و سپس به شاعرى كه بيداد را برنمى‌تابد و از زبان روزگار و تخت و تاج، او را نفرين مى‌كند.

از کتابِ «ارمغان مور»
جستاری در شاهنامه
شاهرخ مسکوب
‌
‌‌«وقتی انسان آموخت ــ آن هم نه فقط بر روی کاغذ ــ که چگونه با رنج‌هایش تنها بماند، چگونه بر اشتیاقش به گریز چیره شود، آن وقت چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد.»

آلبر کامو

از کتابِ «روان‌درمانی اگزیستانسیال»
اروین یالوم
ترجمه‌ی سپیده حبیب
درحالی‌که، طی آن شب بی‌خوابی، این اندیشه‌ها میان شقیقه‌های دردناکم می‌رفت و می‌آمد، بار دیگر متوجه همان چیزی شدم که این روزهای آرام اخیر تقریباً فراموش کرده بودم: بر کدام خاک سست یا حتی ناموجودی زندگی می‌کنم، بر فراز ظلماتی که قدرت مرموز از آن خارج می‌شود، قدرتی که، بی‌توجه به شروع متزلزل من، زندگی‌ام را ویران می‌کند. نوشتن مرا حفظ می‌کند، اما درست‌تر نیست که بگوییم نوشتن این نوع زندگی را حفظ می‌کند؟ طبیعتاً نمی‌خواهم ادعا کنم که وقتی نمی‌نویسم زندگی‌ام بهتر است. بسیار بدتر است و کاملاً تحمل‌ناپذیر که جز به جنون منتهی نمی‌شود. بااین‌همه واقعیت این است که نویسنده بودن باری است بر دوش من، حتی اگر مثل حالا ننویسم؛ و نویسنده‌ای که نمی‌نویسند به‌هرحال فاجعه‌ای است که جنون می‌آورد. و اما منظور از نویسنده بودن چیست؟ نوشتن پاداش دلچسب و شگفت‌انگیزی است اما بهای چه چیزی است؟ شب هنگام، به روشنیِ درس‌های کودکان دیدم، به‌وضوح دیدم که نوشتن مزد خدمت به اهریمن است. آن فرود به‌سوی نیروهای مجهول، آن زنجیرگسیختگیِ جان‌های معمولاً مهار شده، آن در آغوش کشیدن‌های مشکوک و همۀ آنچه ممکن است در پایین رخ دهد، و، در بالا، وقتی در نور آفتاب داستان می‌نویسیم، دیگر چیزی از آن نمی‌دانیم. شاید شیوۀ دیگری از نوشتن هست، من جز همین یک شیوه نمی‌شناسم؛ شب هنگام، وقتی اضطراب نمی‌گذارد که بخوابم، جز همین یک شیوه نمی‌شناسم. آرزوی انسان ساده‌دل این است: "دلم می‌خواست بمیرم و ببینم چگونه برایم عزاداری می‌کنند"، چنین نویسنده‌ای پیوسته این را محقق می‌سازد، او می‌میرد (یا زندگی نمی‌کند) و پیوسته بر خود می‌گرید.

بخشی از یادداشت کافکا به دوستش باوم

از کتابِ «از کافکا تا کافکا»
موریس بلانشو
ترجمۀ مهشید نونهالی
‌
‌فضیلت آزادی‌های سیاسی و مردم‌سالاری

برای درک مسئله‌ی نیازهای اقتصادی و آزادی‌های سیاسی، آیا درست است که آن‌ها را به صورت دوگانگی متقابل، چنان مطرح کنیم که از آغاز، موضوعیت آزادی‌های سیاسی به خاطر نیازهای اقتصادی نفی شود؟ خیر، به‌طورکلی چنین نگرشی نسبت به فشار نیازهای اقتصادی و به درک اهمیت آزادی‌های سیاسی اشتباه است. گستردگی نیازهای اقتصادی بر ضرورت و فوریت آزادی‌های سیاسی می‌افزاید نه آن‌که از آن بکاهد. سه ملاحظه‌ی مهم وجود دارد که ما را به سوی فضیت و مزیت حقوق سیاسی و آزادی‌خواهانه جهت می‌دهد:
۱. اهمیت این آزادی‌ها و حقوق در زندگی بشر و همبستگی آن‌ها با توانمندهای اساسی (از جمله مشارکت در امور سیاسی و اجتماعی).
۲. نقش ابزاری این آزادی‌ها و حقوق به‌نحوی که گفته‌ها و استدلال‌های مردم به گوش سیاستمداران برسد و مورد توجه آنان قرار گیرد (این مقوله نیازهای اقتصادی را نیز شامل می‌شود).
۳. نقش سازنده‌ی این آزادی‌ها و حقوق در تفهیم و به اندیشه درآوردن «نیازها» از جمله درک و فهم نیازهای اقتصادی از منظر اجتماعی.


از کتابِ «توسعه یعنی آزادی»
آمارتیا سن
ترجمه‌ی محمدسعید نوری نائینی
‌
‌چگونه دولت‌ها می‌توانند بدون داشتن درآمد خرج کنند؟
به چه دلیل برخی کشورها ثروتمند و برخی فقیرند؟
راه درمان رکود اقتصادی چیست؟ پس‌انداز بیش‌تر یا مصرف بیش‌تر؟
علل به‌وجود آمدن تورم چیست؟
به چه دلیل گرفتن ماهی با دستان خالی تا این حد مشکل است؟

کتاب چگونگی رشد و فروپاشی اقتصاد با استفاده از تصاویر کارتونی، طنز و داستان، مفاهیم پیچیده‌ی مربوط به رشد اقتصادی و نظام پولی را شرح می‌دهد. نویسندگان کتاب، پیتر شف و اندرو شف مبانی رشد اقتصادی، موارد استفاده از سرمایه، ماهیت ویرانگر وام‌های مصرفی، علل تورم، اهمیت تجارت خارجی، پس‌انداز، ریسک و بسیاری از مهم‌ترین اصول علم اقتصاد را شرح می‌دهند. داستان کتاب ممکن است ساده و سطحی به‌نظر برسد ولی شما را به یک درک عمیق از چگونگی رشد اقتصاد و دلایل فروپاشی آن می‌رساند.

«چگونگی رشد و فروپاشی اقتصاد»
یک داستان اقتصادی
پیتر شف و اندرو شف
ترجمه‌ی حمیدرضا ارباب
‌
‌«و چون که او مُهر پنجم را گشود، در زیر مذبح دیدم نفوس آنانی را که برای کلام خدا و شهادتی که داشتند کشته شده بودند. که به آواز بلند صدا کرده می‌گفتند: ای خداوند قدّوس و حق، تا به کی انصاف نمی‌نمایی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌کشی؟ و به هر یکی از ایشان جامه‌ی سفید داده شد.»
مکاشفه‌ی یوحنای رسول، باب ششم، آیات ۹ تا ۱۱

نام نقاشی: بازگشایی مُهر پنجم، مکاشفه‌ی یوحنّای رسول، حدود سال‌های ۱۶۰۸-۱۶۱۴ میلادی
اثرِ اِل گرکو
‌
‌‌تابلوی «بازگشایی مُهر پنجم مکاشفه» یکی از تکان‌دهنده‌ترین و مهیج‌ترین تابلوهای ال گرکوست. این تابلو عبارتی از مکاشفه‌ی یوحنای رسول را بازمی‌نمایاند که در آن، خودِ یوحنا را در سمت چپ تابلو در حالت مکاشفه می‌بینیم که به آسمان چشم دوخته و دست‌هایش را با حالتی پیامبرانه به هوا بلند کرده است.
این همان مکاشفه‌ای است که در آن، برّه، یوحنای رسول را فرامی‌خواند که «بیا و ببین» بازگشایی هفت مُهر را. «و چون که او مُهر پنجم را گشود، در زیر مذبح دیدم نفوس آنانی را که برای کلام خدا و شهادتی که داشتند کشته شده بودند. که به آواز بلند صدا کرده می‌گفتند: ای خداوند قدّوس و حق، تا به کی انصاف نمی‌نمایی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌کشی؟ و به هر یکی از ایشان جامه‌ی سفید داده شد.» بنابراین پیکرهای برهنه با حالات به هیجان آمده‌شان، شهیدانی‌اند که برای دریافت موهبت آسمانیِ جامه‌های سفید به پا خاسته‌اند. مسلماً هیچ تصویر دقیق و واقع‌نمایانه‌ای هرگز نتوانسته است با چنین قدرت نافذ و فوق‌العاده‌ای، صحنه‌ی دهشت‌انگیز روز قیامت را بازنمایی کند، روزی که خود رسولان نابودی جهان خاکی را طلب خواهند کرد.

از کتابِ «تاریخ هنر»
ارنست گامبریچ
ترجمه‌ی علی رامین‌
‌
نقاشی بازگشایی مُهر پنجم، مکاشفه‌ی یوحنّای رسول، حدود سال‌های ۱۶۰۸-۱۶۱۴ میلادیاثرِ اِل گرکو
‌
نخستین پرسشی که در دانش سیاست تجویزی پیش می‌آید این است که آیا میان نوع نظام سیاسی یا شیوۀ حکومت در هر کشوری و بهزیستی مردم آن کشور رابطه‌ای هست، یا اینکه نوع نظام سیاسی از این حیث اهمیتی ندارد؟ بهزیستی مفهوم گسترده‌ای است که شامل سطح بالای تندرستی و شادزیستن و توزیع عادلانۀ دارایی و پاسداری از حقوق افراد و گروه‌های بزرگ و کوچک و پاسخگویی حاکمان به شهروندان و بسیاری نمایه‌های دیگر می‌شود. اصولاً دولت‌ها چه از طریق انتخابات و چه از طریق انقلاب و براندازی یا کشورگشایی به قدرت برسند، به نام چنان آرمان‌ها و اهدافی حکومت می‌کنند. پاسخ به این پرسش بدیهی و مثبت است و عالم و عامی هر دو در این باره هم‌داستان‌اند. آشکار است که شیوۀ زندگی مردم در سایۀ مرام‌ها و نظام‌های سیاسی گوناگون یکسان نبوده است. ازاین‌رو مقایسه و مطالعۀ تطبیقی نظام‌های سیاسی، به‌ویژه از این حیث، معنا و اهمیت پیدا می‌کند. حتی اندیشمندانی که حکمت سیاسی کهن را وارونه ساختند و نظم و امنیت را غایت اصلی حکومت شمردند نیز بر اهمیت بهزیستی و عدالت و اخلاق، دست‌کم به‌منزلۀ ابزار و دستاویز، تأکید می‌گذاشتند.

از کتابِ «احیای علوم سیاسی»
حسین بشیریه
‌
‌«‌امروز به جایی رسیده‌ایم که دیگر «تکه‌ای آزادی» نه برای ما به‌عنوان انسان و نه برای ملتی که ما بخشی از آنیم کافی نیست. تکه‌هایی از آزادی را به ما داده‌اند، ولی برخلاف نان که تکه‌ای از آن گرسنگی را تسکین می‌دهد، تکه‌ی آزادی دیگر کفایت نمی‌کند. آزادی مانند زندگی است. زندگی را نمی‌توان تکه‌تکه به کسی بخشید. نمی‌توان نفس کشید، ولی بدن نداشت؛ یا قلب داشت، ولی از داشتن شریان محروم بود. آزادی یک مقوله‌ی واحد است، اگر همه‌ی آن را نداشته باشیم، نمی‌توانیم خود را آزاد بنامیم.»

مارتین لوترکینگ، تایم، ۳ اوت ۱۹۶۲

از کتابِ «مهاتما گاندی و مارتین لوترکینگ»
قدرت مبارزه‌ی عاری از خشونت
مری کینگ
ترجمه‌ی شهرام نقش‌تبریزی
‌
‌خسروپرویز در فاصلۀ سال‌های ۶۰۳ و ۶۳۰ م ایران را گرفتار یکی از یأس‌آورترین و طولانی‌ترین جنگ‌ها برابر دشمن تاریخی خود، امپراتوری بیزانس، کرد. این جنگ، که گویا به کشتار دهشت‌بار ناشی از طاعون هم‌زمان با آن هم دامن زده بود، از نظر انسانی و مادی خساراتی به بار آورد که در جهان باستان خیره‌کننده بود. خسروپرویز تمام مدت به پرکردن خزانۀ خود مشغول بود و از نظر محدودۀ سرزمینی، در اوج پیروزی‌های خود، فخر می‌ورزید به این‌که توانسته بود مرزهای خود را تا وسیع‌ترین اندازه در زمان هخامنشیان گسترش دهد. با این حال، شاهنشاهی ساسانی به میدان مصیبت‌باری قدم گذاشته بود. خسروپرویز از طریق سازوکاری آشنا و پارادایمی، یعنی به‌هم‌پیوستن نیروهای خاندان‌های دودمانی پارتی که قدرت خود را علیه این شاهنشاهی نفس‌بریده به میدان آورده بودند، در سال ۶۲۸ م برکنار شد. آن‌چه باعث شد تا «یکی از حیرت‌انگیزترین بخت‌برگشتگی‌ها در تاریخ جنگ» رخ دهد و بیزانسی‌ها در جنگ خود با ایرانیان که یکی از مهم‌ترین جنگ‌های جهان باستان بود به پیروزی‌هایی دست یابند ترک جنگ و عصیان فرماندهان دو سپاه اصلی بود که تا آن‌زمان چرخ جنگ را به‌نفع خسروپرویز به گردش درمی‌آوردند. در آخر در قالب دسته‌های جداگانۀ اسپهبدانی و نیمروزی که اندکی پس از برکناری خسروپرویز شکل گرفت، ایرانیان به دو اردو تقسیم شدند: پارسی‌ها در برابر پَهلَوها، و در پایان کار، اتحادیۀ ساسانی ـ پارتی فروپاشید.

از کتابِ «افول و سقوط شاهنشاهی ساسانی»
اتحادیۀ ساسانی‌ ــ پارتی و فتح ایران به‌دست عرب‌ها
پروانه پورشریعتی
ترجمۀ آوا واحدی نوایی
یَهُوَه چنان کرد که ماهی عظیمی بهر فروبلعیدن یونُس حاضر گشت. یونُس سه روز و سه شب در احشای ماهی بماند. از احشای ماهی به درگاه یَهُوَه، خدای خویش، دعا کرد. گفت:
از تنگنایی که در آن بودم، به سوی یَهُوَه بانگ برآوردم،
و مرا پاسخ گفت؛
از دل منزلگه مردگان ندا دردادم،
و آوای مرا بشنیدی.
مرا در دل دریا به ژرفاها درافکندی،
و سیلاب مرا در خود گرفت.
تمامی موجها و خیزابهایت،
از روی من بگذشت.
و گفتم: از چشم تو افتادم.
با این همه، به سوی معبد مُقَدّس تو،
همچنان می‌نگرم!
آبها مرا تا گلوگاه در خود گرفت،
و لُجّه احاطه‌ام کرد.
گرد سرم جلبک پیچید.
به بُن کوه‌ها فرود آمدم،
به سرزمینی که چفتهای آن تا ابد،
به رویم بربسته شده بود.
لیک ای یَهُوَه، خدای من،
حیاتِ مرا از گودال برآوردی.
همچنان که جانم در اندرونم زوال می‌یافت،
یَهُوَه را یاد کردم،
و دعای من تا درگاه تو،
به معبد مُقَدّست رفت.
آنان که اباطیل فریبنده را بندگی می‌کنند،
اخلاص خویش را وامی‌نهند.

من به آوازهای ستایش،
قربانیهای ذبح‌کردنی تقدیم تو خواهم داشت.
نذری را که کرده‌ام ادا خواهم کرد.
و نجات از آنِ یَهُوَه است.

یَهُوَه ماهی را فرمان داد و ماهی یونُس را بر ساحل قِی کرد.


▫️از عهد عتیق؛ جلد چهارم؛ کتاب‌های پیامبران (در دست انتشار)
براساس کتاب مقدس اورشلیم
ترجمۀ پیروز سیار
‌
‌در دست انتشار
«تبارشناسی خاکستری است»
تأملاتی درباره‌ی روش فوکو
عادل مشایخی

ویراست نخست این کتاب به دو محور نخست پروژه‌ی فوکو یعنی «دانش» و «قدرت» اختصاص داشت. در این ویراست جدید، علاوه بر برخی تغییرات و اصلاحات جزئی، ضمیمه‌ای با عنوان «تبارشناسی و سوبژکتیویته» به متن کتاب افزوده شده که در آن ضمن بازخوانی پروژه‌ی تبارشناسانه‌ی فوکو عمدتاً با رجوع به برخی از درس‌گفتارهای دلوز، محور سوم این پروژه، یعنی «سوبژکتیویته» یا «رابطه‌ی خود با خود»، مورد بررسی قرار گرفته است. هدف اصلی این ضمیمه فراهم‌آوردن مقدماتی برای تشریح دو فرایند «سوژه/ منقادشدن» و «سوژه‌شدن» است.
‌
‌در دست انتشار
«کلام خاموش»
درباره‌ی ادبیات و تناقض‌هایش
ژاک رانسیر
ترجمه‌ی مهدی امیرخانلو

ژاک رانسیر در کتاب کلام خاموش پرسش از چیستی ادبیات را از نو طرح می‌کند. ظاهراً همگان تصور روشنی از ادبیات دارند، اما بر سر تعریف آن اجماعی وجود ندارد. رانسیر به جای آن‌که تعریفی نو از ادبیات ارائه کند به لحظه‌ی شکل‌گیری این اصطلاح جدید رجوع می‌کند تا آن را در متن یک تغییر ادراکی ژرف جای دهد. به دنبال این تغییر، نظم سلسله‌مراتبیِ حاکم بر موضوع‌ها و ژانرهای ادبی که بنای بوطیقای کهن را تشکیل می‌داد فرو می‌ریزد و جای خود را به نوعی برابری ریشه‌ای میان موضوع‌ها و از هم گسستن ژانرها می‌دهد که بر اثر آن هر چیزی می‌تواند از ظرفیت ادبی برخوردار باشد و هیچ موضوعی نمی‌تواند فرم یا سبک خاص خود را تحمیل کند. این برابری ریشه‌ای مبنای آشوبناک ادبیات در مقام پدیده‌ای نوظهور و ناکامل است و از ادبیات موجودی دوپاره و متناقض می‌سازد که دائم در پی رسیدن به انسجام و غلبه بر تعارض‌های درونی و بیرونی خود است...