‌
‌چاپ هفتم منتشر شد
«سیطرهٔ جنس»
نوشتهٔ محبوبه پاک‌نیا و مرتضی مردیها

فمینیسم جنبشی اجتماعی بوده که در جست‌وجوی پشتوانه‌های فلسفی، به مکاتب مختلفی رو آورده است. لیبرالیسم در عصر روشنگری، رمانتیسم در قرن نوزدهم، اگزیستانسیالیسم در نیمهٔ قرن بیستم، و چپ نو در دهه‌های شصت و هفتاد. کتاب حاضر در پی توضیح چگونگی اتکای فمینیسم به این مکاتب و نیز در پی پاسخ این پرسش است که تا چه حد اعتبار و کارآمدی و پایایی گرایش‌های مختلف زنانه‌نگری متناسب با اعتبار و کارآمدی و پایایی مکاتبی است که پشتوانهٔ فلسفی آن بوده‌اند.

‌
‌«عامه‌ی مردم چنان از وظیفه‌ی خود غفلت داشتند که نمی‌دانستند دیگران چرا حق حکمرانی بر آنان دارند.»

از کتابِ بهیموت
توماس هابز
ترجمه‌ی حسین بشیریه

‌
‌چاپ دوم منتشر شد
«پست‌سکولاریسم»
دین، دولت و حوزه‌ی عمومی در غرب
نوشته‌ی آرمان زارعی

نسبت دین و حوزه‌ی عمومی مسئله‌ی پیچیده‌ای است که هم در غرب و هم در ایران محور مباحثات فراوان بوده و به مجادله بر سر سکولاریسم و پیوند آن با دمکراسی شکل داده است. در ایرانِ پس از انقلاب برخی با این پیش‌فرض که بین دمکراسی و سکولاریسم پیوندی محکم برقرار است، حضور دین در حوزه‌ی عمومی و نظام سیاسی را مانع دمکراسی قلمداد کردند. اما پرسش این‌جاست که آیا می‌توان بدون توجه به پیچیدگی‌های سکولاریسم، به‌سادگی از رابطه‌ی آن با دمکراسی در ایران سخن گفت؟ کتاب حاضر در پیِ ورود به این مجادله و ارائه‌ی طرحی برای آن نیست، بلکه قصد آن دارد تا از خلال بررسی تجربه‌ی غرب، ضرورت بازاندیشی در نسبت بین سکولاریسم و دمکراسی و حرکت در جهت دستیابی به الگویی برای گفت‌وگو را یادآوری کند. تجربه‌ی چند دهه‌ی اخیر غرب حکایت از تجدید حیات دین و بازگشت آن حوزه‌ی عمومی، با وجود رواج و نفوذ طولانی‌مدت سکولاریسم، دارد؛ تجربه‌ای که با نام پست‌سکولاریسم از آن یاد می‌شود...

‌
‌منتشر شد
«از مُغانه‌ی پارسی تا مُجون تازی»
دگرگونی واژگانی و مایگانی پدیده‌ای ایرانی در سده‌های نخست هجری
نوشته‌ی حسین ایمانیان

توان گفت که برخی از جریان‌های ایرانی مانند ملامتیه و قلندریه در سیر تاریخی خود، از ایران پیش از اسلام به سده‌های میانی هجری، با کمی دگردیسی، نخست از ایستگاه «مُجون» یا «مجانه» در بصره، کوفه و بغدادِ سده‌های اول و دوم هجری گذر کرده، سپس در سده‌ی سوم و چهارم در برخورد با آموزه‌های دینی، به ذوق و سلیقه‌ی تصوف و شریعت نزدیک شده و «ملامتیه» نام یافته و دوباره در سده‌های میانی، از تصوف اسلامی دور گشته، به «مجانه» و اصل ایرانی خود نزدیک شده و «قلندریه» نام گرفته است. ساختار نزدیکِ واژه‌های «مُجون» و «مجانه» در تازی با «مُغانه‌ی» پارسی، اشاره‌ی آشکارِ نخستین فرهنگ‌نویسان عربی‌زبان به غیرِ عربی‌بودن «مُجون» و هم‌سوییِ باورها و رفتارهای گروه ماجنان در ادب تازی با آیین‌های زرتشتی، ما را بر این می‌دارد که «مجانه» را عربی‌شده‌ی «مُغانه‌ی» پارسی و شعر مجون را ترجمانِ ادبیات مغانه بپنداریم...

▫️بخشی از کتاب

‌
‌بخشی از کتابِ «از مُغانه‌ی پارسی تا مُجون تازی»
دگرگونی واژگانی و مایگانی پدیده‌ای ایرانی در سده‌های نخست هجری
نوشته‌ی حسین ایمانیان

‌
منتشر شد
«شکوه ون‌گوگ»
انسان‌شناسی تحسین
ناتالی انیک
ترجمه‌ی حسن خیاطی

ون‌گوگ تجسم چیزی فراتر از گرایشی هنری است. او تجسم الگوی تازه‌ای از هنرمند به شمار می‌آید. از زمان ون‌گوگ به بعد، نگاه معمول به آفرینش هنری تغییر کرده است. این شخصیت یکتا در حالی مطرح شده که همان اجتماعی به او علاقه‌مند شده که پیش‌تر وی را گرفتار کرده بود. اما اجتماع نیز بدین‌وسیله دگرگون شده است. پرسش کتاب حاضر این است که ون‌گوگ چطور قدیس شد؟ ناتالی انیک، پژوهشگر نام‌دار حوزه‌ی جامعه‌شناسی هنر، این رویداد را در شش مرحله بررسی کرده است: کار ون‌گوگ به معما و زندگی‌اش به افسانه و تقدیرش به رسوایی بدل شد، نقاشی‌هایش را به فروش گذاشتند و به نمایش درآوردند، و مکان‌هایی که رفته بود و اشیایی که لمس کرده بود به یادگاری بدل شد. ون‌گوگ نه‌فقط به تاریخ هنر و نقد، که موضوعشان برساخت عظمت هنری است، بلکه به همان اندازه به تاریخ دین تعلق دارد، که کارش بررسی برساخت ایثارگرانه‌ی عظمت است؛ به سنت زندگی‌نامه‌نویسی و قدیس‌نگاری مربوط است، که قصدش واکاوی نظام‌های تحسین و قهرمان‌سازی است؛ ...

‌
بخشی از کتابِ «شکوه ون‌گوگ»
انسان‌شناسی تحسین
ناتالی انیک
ترجمه‌ی حسن خیاطی

‌
‌«کتاب سرخ کوچک چین»
نقل‌قول‌هایی از رئیس مائو تسه‌تونگ، ۱۹۶۴

تعداد انگشت‌شماری کتاب وجود دارد که در طول دهه‌ها، قرن‌ها و هزاره‌های حیات بشر بر زندگی صدها میلیون نفر تأثیر گذاشته است. کتاب سرخ کوچک مائو یا نقل‌قول‌هایی از رئیس مائو تسه‌تونگ یکی از آنها بود. این کتابی از بیانیه‌های سیاسی و فرهنگی بر اساس سخنرانی‌ها، نوشته‌ها و افکار رهبر کمونیست چین «رئیس مائو تسه‌تونگ» بود. مائو رهبر انقلابی چین بود که پس از رهبری یک مبارزهٔ مسلحانهٔ طولانی به تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ کمک کرد. کتاب او، نقل‌قول‌هایی از رئیس مائو تسه‌تونگ، که عموماً به عنوان «کتاب سرخ کوچک» شناخته می‌شد، ایدهٔ ژنرال لین میائو بود. کتاب حتی بیشتر به کیش شخصیتی که مائو و نوع کمونیسمش را احاطه کرده بود کمک کرد، که در مجموع به «مائوئیسم» معروف شد. هدف این بود که وفاداران حزب آن را دائماً با خود حمل کنند، بنابراین همیشه برای مشورت و الهام گرفتن دمِ دست بود. شعار کتاب این بود: «کارگران جهان متحد شوید.»


ویدئو از وب‌سایت Simple History
ترجمهٔ محمدحسین رعیتی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌
‌چاپ دوم منتشر شد
«کتاب سینما»
گزینش و ویرایش: مازیار اسلامی
مقالاتی درباره‌ی فیلم و نظریه‌ی فیلم
مازیار اسلامی

کتاب سینما قصدش انگشت‌گذاشتن بر همین سویه‌ی بی‌قصدی فکرکردن درباره‌ی سینما است. فکرکردن با همه‌ی دست‌اندازها، جان‌کندن‌ها، خطارفتن‌ها، ناکامی‌ها و سوءبرداشت‌ها. گشایش اندکی فضای تازه در انبوهی از دُمَل‌ها و تومورهای فضای سراسر چرکین و عفن‌آلود نقد موجود و البته اندکی هم خودنمایی بدون توهم، چرا که فروتنی افراطی، دست‌کم در این‌جا، همواره نشانه‌ی ادعا بوده است.

‌
‌منتشر شد
«قبل از رقص سبز»
ادبیات برزیل؛ مجموعه داستان
نوشته‌ی لیجیا فاگونجیس تلیس
ترجمه‌ی پژمان رضایی

او خورشید بود. نظیر نداشت. اگر بخواهم به چیزی تشبیهش کنم باید بگویم به قارچ‌های لطیف جنگل‌زاران می‌ماند، به روزهای دوچرخه‌سواری در جاده‌های بکر، به اولین گیلاس‌های بهاری. تک بود، یکی‌یک‌دانه بود، هر چند فقط یک پا داشت، و همان یک پا هم مثل تمام وجودش زیبا بود. سخن گفتن درباره‌ی پایش زود است، چون توضیحاتی می‌طلبد، اما درباره‌ی زیبایی‌اش نه، بی‌هیچ ملاحظه و به هر مقدار که لازم باشد باید این زیبایی را به یاد آورد. آن پا نشان از جنگ دارد، از سفر، از دوردست‌ها…
از صفحه‌ی ۴۲ کتاب

‌
منتشر شد
‌«خداحافظ آنا گاوالدا»
رمان
نوشته‌ی آیدا گلنسایی

باید راه بیفتید. همین حالا! پشت دریاها هیچ شهری نیست، آن شهر در قلب و درون خودتان است، درون آینه‌ها.
خودتان را پس بگیرید از هیاهو، از شلوغی‌هایی که تنهاترتان کرده است. خودتان را پس بگیرید از سن، از زمان، از خاطره‌های بد و کینه‌ها، از تمام صورت‌ها و حواس‌پرتی‌هایی که هیچ‌گاه اجازه نداده‌اند چهره‌ی درونی‌تان را خلق کنید. خانه‌ی شما آن‌جاست. آن‌جا که فراتر از تمام واقعیت‌ها، جنگ‌ها و تباهی‌ها در خاک حاصلخیز یک موسیقی یا شعر شکوفه می‌دهید. انسان تنها همان یک لحظه است. خانه فقط همان‌جاست.

‌
‌▫️چهره از منظر امانوئل لویناس

فرمان «قتل مکن» اولین حکم چهره است. نگاه همواره آگاهی یا همان ادراک است. چیزی به‌غایت آشکار و در معرض تهدید در چهره وجود دارد؛ تو گویی ما را به دست‌زدن به خشونت دعوت می‌کند. همزمان، چهره همان چیزی است که مانع می‌شود دست به قتل بزنیم. وقتی بینی، چشم‌ها، پیشانی و چانه را می‌بینیم و می‌خواهیم آنها را تشریح کنیم، به‌سوی «دیگری» به‌منزلۀ یک ابژه رو می‌کنیم. بهترین راه و روش نگاه‌کردن به «دیگری» این است که حتی متوجه رنگ چشمان او نشویم. «شخص دیگر» در وهلۀ نخست بخشی از کُلیت است که مثل تمام ابژه‌های دیگر پیش روی من قرار داده شده است؛ به‌مانند کُل جهان یا همان «نمایش» جهان. «شخص دیگر» به‌نحوی در این کُل رخنه می‌کند؛ دقیقاً بواسطۀ نمود خود در قالب چهره که صرفاً یک «فُرم سطحی یا دروغین» نیست بلکه چهره بطرز بی‌واسطه «نوعی تعهد» [یا مسئولیت] برای من است: درخواست یا استینافی از من. چهره «نوعی دستور یا فرمان» است، دستوری به من دال بر اینکه در خدمت آن چهره باشم. من از همین امرکردن یا فرمان‌دادن چهره به «کلام خدا در چهره» یاد می‌کنم.

ترجمه و تنظیم: نشر نی‌
‌