‌
‌بخشی از کتابِ «از مُغانه‌ی پارسی تا مُجون تازی»
دگرگونی واژگانی و مایگانی پدیده‌ای ایرانی در سده‌های نخست هجری
نوشته‌ی حسین ایمانیان

‌
منتشر شد
«شکوه ون‌گوگ»
انسان‌شناسی تحسین
ناتالی انیک
ترجمه‌ی حسن خیاطی

ون‌گوگ تجسم چیزی فراتر از گرایشی هنری است. او تجسم الگوی تازه‌ای از هنرمند به شمار می‌آید. از زمان ون‌گوگ به بعد، نگاه معمول به آفرینش هنری تغییر کرده است. این شخصیت یکتا در حالی مطرح شده که همان اجتماعی به او علاقه‌مند شده که پیش‌تر وی را گرفتار کرده بود. اما اجتماع نیز بدین‌وسیله دگرگون شده است. پرسش کتاب حاضر این است که ون‌گوگ چطور قدیس شد؟ ناتالی انیک، پژوهشگر نام‌دار حوزه‌ی جامعه‌شناسی هنر، این رویداد را در شش مرحله بررسی کرده است: کار ون‌گوگ به معما و زندگی‌اش به افسانه و تقدیرش به رسوایی بدل شد، نقاشی‌هایش را به فروش گذاشتند و به نمایش درآوردند، و مکان‌هایی که رفته بود و اشیایی که لمس کرده بود به یادگاری بدل شد. ون‌گوگ نه‌فقط به تاریخ هنر و نقد، که موضوعشان برساخت عظمت هنری است، بلکه به همان اندازه به تاریخ دین تعلق دارد، که کارش بررسی برساخت ایثارگرانه‌ی عظمت است؛ به سنت زندگی‌نامه‌نویسی و قدیس‌نگاری مربوط است، که قصدش واکاوی نظام‌های تحسین و قهرمان‌سازی است؛ ...

‌
بخشی از کتابِ «شکوه ون‌گوگ»
انسان‌شناسی تحسین
ناتالی انیک
ترجمه‌ی حسن خیاطی

‌
‌«کتاب سرخ کوچک چین»
نقل‌قول‌هایی از رئیس مائو تسه‌تونگ، ۱۹۶۴

تعداد انگشت‌شماری کتاب وجود دارد که در طول دهه‌ها، قرن‌ها و هزاره‌های حیات بشر بر زندگی صدها میلیون نفر تأثیر گذاشته است. کتاب سرخ کوچک مائو یا نقل‌قول‌هایی از رئیس مائو تسه‌تونگ یکی از آنها بود. این کتابی از بیانیه‌های سیاسی و فرهنگی بر اساس سخنرانی‌ها، نوشته‌ها و افکار رهبر کمونیست چین «رئیس مائو تسه‌تونگ» بود. مائو رهبر انقلابی چین بود که پس از رهبری یک مبارزهٔ مسلحانهٔ طولانی به تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ کمک کرد. کتاب او، نقل‌قول‌هایی از رئیس مائو تسه‌تونگ، که عموماً به عنوان «کتاب سرخ کوچک» شناخته می‌شد، ایدهٔ ژنرال لین میائو بود. کتاب حتی بیشتر به کیش شخصیتی که مائو و نوع کمونیسمش را احاطه کرده بود کمک کرد، که در مجموع به «مائوئیسم» معروف شد. هدف این بود که وفاداران حزب آن را دائماً با خود حمل کنند، بنابراین همیشه برای مشورت و الهام گرفتن دمِ دست بود. شعار کتاب این بود: «کارگران جهان متحد شوید.»


ویدئو از وب‌سایت Simple History
ترجمهٔ محمدحسین رعیتی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌
‌چاپ دوم منتشر شد
«کتاب سینما»
گزینش و ویرایش: مازیار اسلامی
مقالاتی درباره‌ی فیلم و نظریه‌ی فیلم
مازیار اسلامی

کتاب سینما قصدش انگشت‌گذاشتن بر همین سویه‌ی بی‌قصدی فکرکردن درباره‌ی سینما است. فکرکردن با همه‌ی دست‌اندازها، جان‌کندن‌ها، خطارفتن‌ها، ناکامی‌ها و سوءبرداشت‌ها. گشایش اندکی فضای تازه در انبوهی از دُمَل‌ها و تومورهای فضای سراسر چرکین و عفن‌آلود نقد موجود و البته اندکی هم خودنمایی بدون توهم، چرا که فروتنی افراطی، دست‌کم در این‌جا، همواره نشانه‌ی ادعا بوده است.

‌
‌منتشر شد
«قبل از رقص سبز»
ادبیات برزیل؛ مجموعه داستان
نوشته‌ی لیجیا فاگونجیس تلیس
ترجمه‌ی پژمان رضایی

او خورشید بود. نظیر نداشت. اگر بخواهم به چیزی تشبیهش کنم باید بگویم به قارچ‌های لطیف جنگل‌زاران می‌ماند، به روزهای دوچرخه‌سواری در جاده‌های بکر، به اولین گیلاس‌های بهاری. تک بود، یکی‌یک‌دانه بود، هر چند فقط یک پا داشت، و همان یک پا هم مثل تمام وجودش زیبا بود. سخن گفتن درباره‌ی پایش زود است، چون توضیحاتی می‌طلبد، اما درباره‌ی زیبایی‌اش نه، بی‌هیچ ملاحظه و به هر مقدار که لازم باشد باید این زیبایی را به یاد آورد. آن پا نشان از جنگ دارد، از سفر، از دوردست‌ها…
از صفحه‌ی ۴۲ کتاب

‌
منتشر شد
‌«خداحافظ آنا گاوالدا»
رمان
نوشته‌ی آیدا گلنسایی

باید راه بیفتید. همین حالا! پشت دریاها هیچ شهری نیست، آن شهر در قلب و درون خودتان است، درون آینه‌ها.
خودتان را پس بگیرید از هیاهو، از شلوغی‌هایی که تنهاترتان کرده است. خودتان را پس بگیرید از سن، از زمان، از خاطره‌های بد و کینه‌ها، از تمام صورت‌ها و حواس‌پرتی‌هایی که هیچ‌گاه اجازه نداده‌اند چهره‌ی درونی‌تان را خلق کنید. خانه‌ی شما آن‌جاست. آن‌جا که فراتر از تمام واقعیت‌ها، جنگ‌ها و تباهی‌ها در خاک حاصلخیز یک موسیقی یا شعر شکوفه می‌دهید. انسان تنها همان یک لحظه است. خانه فقط همان‌جاست.

‌
‌▫️چهره از منظر امانوئل لویناس

فرمان «قتل مکن» اولین حکم چهره است. نگاه همواره آگاهی یا همان ادراک است. چیزی به‌غایت آشکار و در معرض تهدید در چهره وجود دارد؛ تو گویی ما را به دست‌زدن به خشونت دعوت می‌کند. همزمان، چهره همان چیزی است که مانع می‌شود دست به قتل بزنیم. وقتی بینی، چشم‌ها، پیشانی و چانه را می‌بینیم و می‌خواهیم آنها را تشریح کنیم، به‌سوی «دیگری» به‌منزلۀ یک ابژه رو می‌کنیم. بهترین راه و روش نگاه‌کردن به «دیگری» این است که حتی متوجه رنگ چشمان او نشویم. «شخص دیگر» در وهلۀ نخست بخشی از کُلیت است که مثل تمام ابژه‌های دیگر پیش روی من قرار داده شده است؛ به‌مانند کُل جهان یا همان «نمایش» جهان. «شخص دیگر» به‌نحوی در این کُل رخنه می‌کند؛ دقیقاً بواسطۀ نمود خود در قالب چهره که صرفاً یک «فُرم سطحی یا دروغین» نیست بلکه چهره بطرز بی‌واسطه «نوعی تعهد» [یا مسئولیت] برای من است: درخواست یا استینافی از من. چهره «نوعی دستور یا فرمان» است، دستوری به من دال بر اینکه در خدمت آن چهره باشم. من از همین امرکردن یا فرمان‌دادن چهره به «کلام خدا در چهره» یاد می‌کنم.

ترجمه و تنظیم: نشر نی‌
‌

‌
‌«من رنج را دوست ندارم، ولی احساس رنج را دوست دارم زیرا این خود محکی است برای انسانیت. آن وقت که انسان هیچ رنجی احساس نکند جا دارد که در انسانیت خود شک کند.»

از کتابِ سوگ مادر
شاهرخ مسکوب

موسسه خیریه دارالاکرام، حامی آموزش کودکان و نوجوانان در معرض خطر ترک تحصیل، با همراهی کمیسیون حقوق بشر اسلامی و خانه اندیشمندان علوم انسانی، نشستی پیرامون آموزش و سلامت روان کودکان و نوجوانان با عنوان «آموزش و سلامت روان» برگزار می‌کند.

این نشست که با حضور اساتید این حوزه برگزار می‌شود، در حقیقت پیش‌رویدادیست بر چهارمین جایزه سالانه الفبای فردا
جایزه سالانه الفبای فردا عنوان جشنواره‌ایست که هر ساله همزمان با روز جهانی کودک (٢٠ نوامبر- ٢٩ آبان) از سوی خانه کرامت برگزار می‌شود.

در این نشست که در آستانه روز بهزیستی و تامین اجتماعی برگزار می‌شود، موضوعات زیر بررسی خواهند شد:
– مهارت‌های زندگی و سلامت روان: دکتر داریوش فرهود
– توانایی تنظیم هیجان‌ها و سلامت روان کودک و نوجوان: دکتر شیوا دولت‌آبادی
– کتاب و سلامت روان: دکتر غلامرضا عمرانی

آدرس نشست حضوری: خیابان نجات‌اللهی- نبش خیابان ورشو- خانه اندیشمندان علوم انسانی- سالن حافظ
مشاهدۀ آنلاین: alefbayefarda.ir/award4-1
زمان: شنبه ٢۴ تیر ماه ١۴٠٢ ساعت ١٩-١٧
.