‌
‌در دست انتشار
«ژاپن رویاروی جهان»
مری ال. هنمن
ترجمه‌ی بابک محقق
از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ

«بازگشت میجی» در ۱۸۶۸ واقعه‌ی سیاسی بزرگی در تاریخ ژاپن بود که ضربه‌ی نهایی را بر پیکر شوگون‌سالاری توکوگاوا (۱۸۶۸-۱۶۰۰) وارد آورد و ژاپن را تحت حاکمیت مستقیم امپراتور موتسوهیتو (میجی) قرار داد. این واقعه علاوه بر آنکه سنت امپراتوری را احیا کرد، زمینه را برای ایجاد شکلی از نهادهای دموکراتیک پارلمانی فراهم ساخت. در ۱۹۲۵ ژاپن عملاً چهره‌ای مدرن و صنعتی به خود گرفته و مظاهر غربی را پذیرفته بود، اما چند سال بعد که عناصر افراطی حکومت به صرافت ایجاد خفقان در داخل کشور و کشورگشایی در شرق آسیا افتادند، عرصه بر «دموکراسی سلطنتی» تنگ شد. این کتاب سیری است در تاریخ تحولات داخلی ژاپن در فاصله‌ی سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۵۲ که ضمن آن به مداخلات خصمانه‌ی این کشور در چین طی دو دهه‌ی سی و چهل و همچنین نقش ژاپن در جنگ جهانی دوم می‌پردازد.

‌
‌ساعات پایانی جنگ جهانی اول چگونه گذشت؟

اگر به بیشتر متون تاریخی نگاه کنید، می‌بینید که به پایان جنگ جهانی اول به خوبی پرداخته نشده. معمولاً به یک عبارت جالب خلاصه شده: «در یازدهمین ساعتِ یازدهمین روزِ یازدهمین ماه، جنگی که پایان‌بخش همه‌ی جنگ‌ها بود به پایان رسید.» واقعیت ماجرا به اندازه‌ای که این گفته می‌خواهد باور کنید شسته و رفته نبود. هرچه باشد، سر و سامان دادن یک آتش‌بسِ جهانی مسئله‌ی پیچیده‌ای است. به همین دلیل بود که آتش‌بسِ موقت، ۵ ساعت بعد از امضای آن اجرا شد. روز پایانی جنگ ۱۰ هزار تلفات در پی داشت. هرچند پیشروی‌ها به قصد کشتن جنگجویان دشمن نبود اما سربازان هنوز هم شاهد شلیک مهمات زیادی بودند. ما از خاطرات بسیاری از مردان توپخانه می‌دانیم که تشویق می‌شدند که توپ‌های خود را «آزادانه» شلیک کنند، زیرا در نتیجه مجبور نبودند همه‌ی آنها را با کامیون به خانه برگردانند. به این ترتیب ساعات پایانی جنگ جهانی اول مملو از جنگ‌های الکی و واقعی بود و موفقیت بیشتر عملیات‌ها به این دلیل بود که مخالفان واقعاً نجنگیدند.

ویدئو از: SideQuest
ترجمه‌ی معصومه موسوی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌
‌منتشر شد
«عشق در دو نگاه»
گزیده‌ای از نوشته‌ها و ترجمه‌ها در حوزه‌ی ادبیات و هنر
نرگس انتخابی

آثار خواهران برونته آمیزه‌ای شگفت‌انگیز از احساسات رمانتیک و عاشقانه، و شور و شوق و سودا و طلب و تمنا بودند. این آثار محدودیت‌های دست‌وپاگیر رمان عاشقانه‌ی انگلیسی را از میان برداشتند و فضای بازتری برای رمان‌نویسان به وجود آوردند. مضمون «عشق»، که تا چند سال پیش‌تر از آن نزد نویسنده‌ای همچون جین آستین به معنی ارزش و احترام متقابل بود، در آثار خواهران برونته معنی جدید و بی‌سابقه‌ای پیدا کرد، و مضامینی همچون عشق سودایی، نیاز، عطش، ولع و اشتیاق عاشقانه راه خود را به رمان انگلیسی باز کردند. تب‌وتاب انقلابی دهه‌ی ۱۸۴۰ و شور و حرارت شاعران رمانتیک هم به این آثار راه یافتند.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌پیوند جدایی‌ناپذیر نیچه با موسیقی را می‌شود در نخستین مطلبی یافت که او در یکی از یادداشت‌های مربوط به زندگی‌اش در سال ۱۸۵۸ راجع به فلسفهٔ موسیقی نوشته است:

خدا موسیقی را به ما داده است تا پیش از همه ما را به فراسو رهنمون شود. موسیقی همهٔ ویژگی‌ها را یکجا دارد: می‌تواند ما را فرا برد، سرگرم کند، به وجد آورد، یا سخت‌ترین دل‌ها را با نرمی الحان غم‌انگیزش بشکند. اما وظیفهٔ اصلی آن این است که افکار ما را به سوی امور والاتر هدایت کند، ما را فرا برَد و حتا به لرزه افکند. هدف موسیقی کلیسایی بیش از همه این است... هنر موسیقی اغلب با اصواتی سخن می‌گوید که نافذتر از واژه‌های شعر است، و به نهانی‌ترین روزنه‌های دل راه می‌یابد. اما هرچه خدا برای ما می‌فرستد فقط وقتی ما را به سعادت می‌رساند که به شکلی خردمندانه و مناسب به کار رود. چنان که آواز وجود ما را فرا می‌برد و آن را به سوی خیر و حقیقت رهنمون می‌شود. لیکن اگر موسیقی حالتی سرگرم‌کننده داشته یا نوعی فخرفروشی بیهوده باشد گناه‌آلود و زیانمند است. ولی این عیب بسیار شایع است؛ تقریباً همهٔ موسیقی مدرن آلوده به آن است. دیگر پدیدهٔ تأسف‌آور این است که بسیاری از آهنگ‌سازان مدرن می‌کوشند که تا حد امکان آثاری گنگ و پرتعقید بسازند. اما دقیقاً این تلاش‌های ساختگی، که ممکن است آدم‌های خبره را هم بفریبد، در گوش سالم اثری ندارد... بیش از همه به‌اصطلاح زوکونفتس موزیکِ کسانی مانند لیست، یا مانند برلیوز [یا مانند واگنر] که می‌کوشد به هر قیمتی متفاوت باشد.

سه موضوع را می‌توان در این نوشته دید. نخست، این برداشت تنزّه‌طلبانه است که موسیقی یا افکار ما را متوجه امور «والاتر» می‌کند یا این‌که گناه‌آلود است. دوم، این نظر که موسیقیِ گناه‌آلود به دو شکل ظاهر می‌شود: سرگرمی نازل و تعقید سطح بالا. و سوم، محافظه‌کاری ذاتی فریتس در موسیقی: سرگذشت‌نامهٔ خودنوشت او به جایی می‌رسد که از «تنفر» وی «نسبت به تمام موسیقی مدرن» سخن می‌گوید که مقصودش از آن همان زوکونفتس موزیک است. با لحنی جسورانه می‌نویسد: «موتسارت، هایدن، شوبرت، و مندلسون، بتهوون و هندل، این‌ها ستون‌هایی‌اند که موسیقی آلمانی بر آن‌ها استوار است و من خودم هم بر آن‌ها استوارم».

از کتابِ «فریدریش نیچه»
زندگی‌نامه‌ای فلسفی
جولیان یانگ
ترجمهٔ محمد دهقانی

‌
‌کسانی که قدرت کمتری بهشون می‌رسه، می‌رن سمت فکر و خیال، فکر می‌کنن فقط اون‌ها هستن که همچین ایده‌هایی دارن، ایده‌های ناب، و چه می‌دونم همین چیزها، حالا هر چی. گوش کن ببین چی می‌گم. این کتاب، کتاب تو، که دربارۀ پایان جهانه و این‌قدر هم برات ارزش داره، اون‌طور که من می‌بینمش و اون‌طور که واقعاً هست، ازش فیلم خوبی درنمی‌آد. من می‌تونستم چیزهایی به‌ت بگم که تحت تأثیر قرار بگیری. ولی چرا؟ من باید به این اشتیاق تو احترام بذارم. احترام هم می‌ذارم. ولی این کتاب، که می‌خوای بسازیمش، کون مردمو به صندلی نمی‌چسبونه. حالا این به نظرت کم‌شعوریه؟ آره، ممکنه باشه، هزار تا چیز دیگه هم می‌تونه باشه. کار من، کار جدید من... حتی «ساختن» هم نیست... «پیشنهاد» دادنه... «هل» دادنه... «به ثمر» رسوندنه‌... کار خوب، کاری که امیدوارم بتونم انجامش بدم... انتخاب کردن از بین اون چیزهاییه که عامۀ مردم برای دیدنش می‌آن. فایده‌ش چیه اگه نیان؟ می‌فهمی؟ کار من اینه. گفتی یه شکل خاص از شجاعت هست که معناش به آغوش کشیدن حقیقته؟ (مکث.) بفرما، این هم حقیقت. همینه.

از نمایش‌نامه‌ی «از تو برکت»
دیوید ممت؛ ترجمه‌ی رضا بهرامی
از مجموعه‌ی جهان نمایش

‌
‌در دورۀ پس از جنگ جهانی دوم، بریتانیا استیلای درازمدت خود را بر جهان عرب از‌دست‌رفته دید. در ۱۹۴۸، پس از آن‌که بار دیگر همچون سال‌های بین دو جنگ منازعه‌های محلی درگرفت و موج قتل و ارعاب از جانب گروه‌های صهیونیست به راه افتاد، بریتانیا رسماً به قیمومت خود در فلسطین پایان داد و نیروهایش را از منطقه خارج کرد تا خود یهودیان، بر اساس اعلامیۀ صادره در ۱۴ مه ۱۹۴۸، دفاع از دولت اسرائیل را به عهده گیرند. علاوه بر این، در ۱۹۵۴که امپراتوری بریتانیا به‌سبب خروج از هند دیگر اهمیت فوق‌العاده‌ای برای کانال سوئز قائل نبود ــ البته افزایش میزان نفتی که در دوران پس از جنگ از کانال سوئز انتقال می‌یافت تا حدودی این کاهش اهمیت را جبران می‌کرد ــ بریتانیا موافقت‌نامه‌ای با رژیم انقلابی ــ چندی پیش‌تر گروهی از افسران نظامی عرب به‌ رهبری جمال عبدالناصر نظام جدید را برپا کرده بودند ــ به امضا رساند که به‌موجب آن قوای بریتانیا از کانال سوئز خارج می‌شد، مشروط بر این‌که هرگاه یک نیروی خارجی به مصر یا به هریک از اعضای اتحادیۀ عرب حمله کند، قوای بریتانیا به منطقه بازگردد. با این حال، پس از آ‌ن‌که ناصر کانال سوئز را ملی اعلام کرد، اقدام مشترک بریتانیا و فرانسه در ۱۹۵۶ با هدف اشغال مجدد کانال به شکست انجامید. برعکس، این امر فقط به تضعیف هرچه بیشترِ اعتبار رو به زوال بریتانیا در جهان عرب و افزایش اعتبار ناصر یاری رساند. بدین ‌ترتیب، در طی سال‌های بعد، ناصر جنبش پان‌عرب موفقی به راه انداخت که در ۱۹۵۸ به اتحاد مصر و سوریه انجامید ــ بعدها انحلال یافت (۱۹۷۱) ــ و سپس به فروپاشی هاشمیان در عراق منجر شد. سرانجام در ۱۹۷۱ بریتانیا باقی‌ماندۀ نیروهای خود را از خلیج فارس خارج کرد و بدین ‌ترتیب بر یک سده و اندی دخالت سیاسی و نظامیِ مستقیم در منطقه پایان داد.

از کتابِ «مسئلهٔ شرق»
نوشتهٔ ای. ال. مک‌فی
ترجمهٔ زهره هدایتی بیدهندی
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ

‌
‌در دست انتشار
«گادامر: هرمنوتیک، سنت و عقل»
جورجیا وارنکه
ترجمه‌ی اصغر واعظی

هرمنوتیک فلسفی با هایدگر پایه‌ریزی شد و با گادامر به اوج رسید. گادامر با انتشار کتاب حقیقت و روش در سال ۱۹۶۰ فصلی نو را در تاریخ هرمنوتیک رقم زد و طیف گسترده‌ای از مسائل مرتبط با فهم و تفسیر را بررسی کرد. اندیشه‌های نو و چالش‌برانگیز او بازتاب وسیعی در علوم مختلف و حتی ارزیابی دوباره‌ی خود فلسفه داشت.
این کتاب از آثار ارزشمندی است که روایتی دقیق و معتبر از مهم‌ترین آرای هرمنوتیکی گادامر ارائه می‌کند. نویسنده‌ی کتاب، جورجیا وارنکه، با ایجاد تقابل میان مواضع هرمنوتیکی گادامر و دیگر فیلسوفانی چون شلایرماخر، دیلتای، هرش، اپل، هابرماس و رورتی، نقاط اشتراک و اختلاف گادامر با آن‌ها را برجسته می‌کند.
کتاب حاضر می‌تواند کاستی منابع معتبر و روزآمد درباره‌ی هرمنوتیک فلسفی و آرای گادامر را تا حدی جبران کند و برای دانشجویان و دانش‌پژوهان رشته‌هایی چون فلسفه، الهیات، هنر، حقوق، تاریخ و جامعه‌شناسی سودمند باشد.

‌‌
منتشر شد
«چرا به دین محتاجیم»
استیون تی. ازما
ترجمه‌ی محمدرضا ابوالقاسمی

هدف این کتاب تبیین ریشه‌های عمیق عاطفی اعتقادات در کنار جنبه‌های عقلانی و اخلاقی و الاهیاتی آن‌هاست. نویسنده در فصل نخست و بر اساس علم عصب‌شناسی ماهیت شناختی باورهای دینی و دلایل پیدایش آن‌ها را تحلیل می‌کند. در فصل دوم می‌بینیم که ادیان با عرضه‌ی مراسم و مناسک و مفاهیم آیینی چگونه از دشواری زیستن در جهانی آکنده از رنج و رذیلت می‌کاهند. زندگی گروهی انسان‌ها همواره در معرض تهدید برخی افراد لذت‌جوی بی‌اعتنا به قواعد زندگی جمعی است. فصل سوم شرحی است بر این‌که ادیان با خلق موانعی کارا در برابر این انحراف چگونه زندگی انسان را بسامان می‌کنند و آرامش فردی و جمعی را از طریق توصیه‌های مشفقانه به بردباری و بخشایش به جوامع انسانی بازمی‌گردانند. نویسنده با تحلیل تأثیر شیوه‌های متنوع مناجات و مراقبه نشان می‌دهد که ادیان تاب‌آوری انسان‌ها در برابر مصائب زندگی را تقویت می‌کنند و به مناسبت اعیاد مختلف شادی و شعف را برای دینداران به ارمغان می‌آورند. واپسین فصل کتاب به تحلیل ریشه‌های انطباقی خشم و خشونت دینی می‌پردازد...

▫️بخشی از کتاب

‌
‌فکر مى‌کنى در اين روز و روزگار کسى از احزاب خبر دارد؟ رفيق عزيز، ديگر حزب سياسيى نمانده. واقعاً آبروريزى است، اين‌ها سر هيچى توافق ندارند. دست‌کم خودشان مى‌گويند که از اين بابت شرمنده‌اند، وگرنه من که فعلاً از سياست کنار کشيده‌ام. همه‌مان از سياست کنار کشيده‌ايم، هرچند يک‌سر به خودمان مى‌گوييم مردم وقتى متحد باشند شکست نمى‌خورند، درحالى‌که توى اين ده سال اين‌قدر ما را شکست داده‌اند که حسابش از دست من دررفته. اين يعنى شکست مطلق. دخل‏مان آمده. صدامان هم درنمى‌آيد. يک بمب اينجا، يک بمب آنجا، اما اين‏‌ها کارى نمى‌کند، مثل تعهد به اعتراض مسالمت‌آميز يا اعتراض خشونت‌آميز، يا اپوزيسيون، يا مردم متحد و از اين قبيل حرف‌ها. مانونگو، اين‌ها کمر ما را شکستند.

از کتابِ حکومت نظامی، خوسه دونوسو، ترجمه‌ی عبدالله کوثری

‌
‌آقای فوکت کتابی تاریخی دربارۀ برخی از رویدادهای سیاسی اروپا در نیمۀ دوم سدۀ نوزدهم است که نخستین بار حدود ۱۶۰ سال پیش به زبان آلمانی در لندن منتشر شد. کتاب از آموزه‌های فلسفی و اقتصادی تهی است و مارکس در آن از توطئه‌های بورژوازی برای سرکوب مخالفان و افزایش سلطۀ سیاسی و اقتصادی خود سخن می‌گوید و پیوند میان نظر و عمل را به نمایش درمی‌آورد.

از فوریه تا نوامبر ۱۸۶۰، نزدیک به یک سال، مارکس از ادامۀ نگارش اثر مهم خود سرمایه دست برداشت تا آقای فوکت را بنویسد ــ کتابی در پاسخ به تهمت‌های بی‌شرمانۀ سیاست‌پیشه‌ای دموکرات‌نما به نام کارل فوکت که با دروغ‌بستن به مارکس و یاران او در پی کوبیدن جنبش نوپای کارگری آلمان بود. آقای فوکت، که می‌توان آن را تکمله‌ای بر هجدهم برومر لوئی بناپارت دانست، گذشته از دانش ژرف تاریخی و ادبی مارکس، آینۀ باور او به پیوند نظر و عمل و رد کردار روشنفکران برج عاج‌نشین است. انگلس دربارۀ این کتاب به مارکس نوشت: «محشر است… کوبنده است… هرچه آن را بیشتر می‌خوانم بیشتر لذت می‌برم… بی‌گمان، این بهترین جدلی است که تاکنون نوشتی.»


آقای فوکت؛کارل مارکس؛ ترجمهٔ محمدرضا شادرو

‌
‌در دست انتشار
«هُل اول»
صادق الحسینی

چه فقیر و چه پولدار همه نگران پول هستند. فقیر نگران پول درآوردن و پولدار نگران این‌که چگونه از پولش محافظت کند. اما چه کسی می‌خواهد نگران پول باشد؟ هیچ‌کس!
این کتاب منحصربه‌فرد است، چرا که کتابی برای پایان دادن به نگرانی شما برای پول درآوردن و پایان تشویش برای حفاظت از ثروتتان در یکی از پرنوسان‌ترین اقتصادهای جهان یعنی اقتصاد ایران است.
این کتاب برای خواندن نیست، برای عمل کردن است. اگر به رازها و رمزهای این کتاب عمل کردید، هُل اول به دوچرخه‌ی مالی شما داده می‌شود و بدون زمین خوردن و از دست دادن زمان یاد می‌گیرید در این فضای بی‌ثبات چطور باید زندگی خود را با آرامش بسازید، البته بدون این‌که زندگی دیگران را خراب کنید. دقیقاً همان‌طور که دوچرخه‌سواری را یاد گرفتید!
این کتاب برای همه‌ی افراد با هر سطحی از سواد مناسب است. اگر هیچ چیز از اقتصاد نمی‌دانید این کتاب به شما کمک می‌کند تا پایه‌های اقتصاد و سواد مالی را درست در ذهن خود بنا کنید. اگر هم تجربه‌ی بیشتری دارید یا سرمایه‌گذار ماهری هستید، این کتاب به شما کمک می‌کند تا مهارت‌های خود را به‌نحو محسوسی بهبود بخشید.

‌
‌کتاب سیاست در بستر زمان نظام‌مندترین بررسی‌ای است که تا به امروز درخصوص این گزاره‌ی غالباً ادعاشده، ولی کم‌تر مطالعه‌شده‌ی «تاریخ مهم است» نگاشته شده است. غالب عالمان اجتماعی معاصر به‌شکلی ناخودآگاه رویکردی مقطعی به دنیای اجتماعی در پیش می‌گیرند. لیکن وقتی رخدادها و فرایندهای اجتماعی از بستر زمانی‌شان جدا می‌شوند، معنایشان مخدوش می‌شود. پل پیرسون معتقد است با نشاندن سیاست در بستر زمان ـ ساختن تصاویر متحرک به عوض تصاویر مقطعی ـ می‌تواند ادراک ما را از پویایی‌های اجتماعی پیچیده و نظریه‌ها و روش‌هایی که برای تبیین آن‌ها به کار می‌گیریم بهبود ببخشد.
سیاست در بستر زمان دریچه‌ی جدیدی به ابعاد زمانی دنیای اجتماعی می‌گشاید. این کتاب طیفی از خصایص مهم و الزامات ناشی از فرایندهای اجتماعی متحول ارائه می‌کند: تنوع فرایندهایی که در دوره‌های زمانی معنادار شکوفا می‌شوند، مناسباتی که تحت تأثیر آن‌ها احتمالاً چنین فرایندهایی بروز می‌کنند، و بیش از همه، اهمیت این ابعاد زندگی اجتماعی برای شناخت برایندهای سیاسی و اجتماعی مهم.

اگر واقعاً می‌خواهید بدانید که چیزها چطور ساخته شده‌اند، خیلی‌وقت‌ها بد نیست آن‌ها را تکه‌تکه کنید. این کار را می‌شود برای چیزهایی مثل ساعت و ماشین انجام داد، به شرطی که بدانید چطور آن‌ها را دوباره روی هم سوار کنید. اما اگر چیزی که می‌خواهید درباره‌اش بفهمید بدن انسان یا حیوان باشد، آن وقت باید با جسد کار کنید. البته هدف همان است. از حوالی سال ۱۳۰۰ میلادی استادانِ کالبدشناختی، برای نشان دادن اندام‌های داخلی به دانشجویان، تشریح بدن انسان را شروع کردند. کالبدشکافی گاهی اوقات روی بدن اعضای خاندان سلطنتی یا وقتی که مرگ مشکوک بود (یا هر دو) انجام می‌شد. اما این کار لزوماً توانایی پزشکان در درمان بیماری‌ها را، به‌خصوص بیماری‌هایی که مرگ‌ومیر زیادی داشت، بیشتر نکرد.
جالینوس چون نمی‌توانست هیچ انسانی را تشریح کند بسیاری از حیوانات را تشریح ــ یعنی تکه‌تکه ــ کرد. او فرض کرد کالبدشناختی خوک و میمون بسیار شبیه انسان است و از جهاتی هم درست می‌گفت، اما تفاوت‌هایی هم وجود داشت. تشریح بدن انسان از حوالی ۱۳۰۰ میلادی هر از گاهی انجام می‌شد، از وقتی که دانشکده‌های پزشکی تدریس کالبدشناسی را شروع کردند. ابتدا وقتی تفاوت‌ها را با آنچه جالینوس گفته بود در بدن انسان می‌دیدند، فکر می‌کردند که بدن انسان تغییر کرده است و آنچه جالینوس گفته غلط نیست! اما کالبدشناسان هر چه دقیق‌تر نگاه کردند تفاوت‌های کوچکِ بیشتر و بیشتری کشف کردند. معلوم شد که نکات بسیاری دربارهٔ بدن انسان وجود دارد که باید کشف شوند.

از کتابِ «تاریخ مختصر علم»
ویلیام باینم
ترجمهٔ ماندانا فرهادیان

‌
‌.... و اما قبل!

عصر روز بیست و یکم بهمن ماه 1386 به همراه خانواده و دوستان، برای بازدید از بازداشتگاه «کمیتۀ ضد خرابکاری» دوران شاه که حالا تبدیل به «موزۀ عبرت» شده بود رفتم. وارد راهروی بزرگی شدم، که روزگاری شکنجه‏گاهم بود. قادر نبودم سریع قدم بردارم. در گوشم صدای فریاد و ضجۀ زندانیان و داد و بیداد بازجوها می‌پیچید. از طرفی احساسی عرفانی که از فداکاری و جان‏بازی داشتم، قرآن می‌خواندم، و از این‏که جان می‌دهم و شکنجه می‌شوم، سبک‏بال و سرفراز بودم، و در همین حال گویی صدای در‌های آهنین بازداشتگاه که باز و بسته می‌شدند را به گوشم می‌شنوم. وارد راهروی طبقۀ بالا که شدم از دور مجموعه‏ای از عکس‏های پرسنلی زندانیان سیاسی آن روزها را که به دیوار زده بودند دیدم. همان راهرویی که با پا‌های خونین و بدن له‏شده از شکنجه ما را می‌کشیدند و می‌بردند، این صحنه در ریزترین شکل آن در خاطر ‌مانده است.

«خاطرات و تأملات در زندان شاه»؛ محمد محمدی (گرگانی)

‌
‌شارلوت پرکینز گیلمن بعد از به دنیا آوردن دخترش دچار افسردگی بعد از زایمان می‌شود و برای درمان به پزشکی سرشناس مراجعه می‌کند: دکتر سایلس ویر میچل، پدر علم عصب‌شناسی، به گیلمن توصیه می‌کند مدتی کار را کنار بگذارد، نه بنویسد، نه بخواند و نه با کسی غیر از خانواده‌اش در ارتباط باشد؛ همراه شوهر و فرزندش خانه‌ای روستایی کرایه کند و همان‌جا بماند و استراحت کند تا حالش بهتر شود.
گیلمن بعد از گذراندن دورۀ درمان دکتر میچل در سال ۱۸۹۰ داستان «کاغذدیواری زرد» را می‌نویسد. اما این داستان نه تنها با استقبال جامعۀ ادبی روبه‌رو نمی‌شود، بلکه آن‌ها را برآشفته هم می‌کند. بعضی منتقدان معتقد بودند که داستان گیلمن مردستیز است و در نکوهش سنت ازدواج. منتقدانی که کمی تیزتر بودند می‌گفتند این داستان نیست و خاطره‌نگاری گیلمن است، پس در ادبیات جایی ندارد. اما هیچ‌کدام خبر نداشتند که چند دهۀ بعد داستان «کاغذدیواری زرد» می‌شود یکی از مهم‌ترین داستان‌های سبک گوتیک آمریکایی که در دانشگاه‌های سرتاسر جهان آن را تدریس می‌کنند...

«کاغذدیواری زرد» | مجموعه داستان | شارلوت پرکینز گیلمن | ترجمهٔ نیلی انصار

‌
‌‌‌چه تشنه‌ی آزادی باشیم، چه انباشته از آن؛ چه در سوگ آزادی فرونشسته باشیم، چه رایت آن برافراشته، تفاوتی نمی‌کند؛ باید بدانیم از چه رو آزادیم، آزادی‌مان به کدام سو می‌رود و برای آن چه باید بکنیم.
‌
از کتابِ «قانون اخلاقی در درون من»
درآمدی بر فلسفه‌ی عملی ایمانوئل کانت
اتفرید هوفه
ترجمه‌ی رضا مصیبی

مجموعه‌ی «قانون اخلاقی در درون من» گزیده‌ای است از نوشته‌های اوتفرید هوفه، یکی از برجسته‌ترین کانت‌شناسان امروز، درباره‌ی مبانی فلسفه‌ی عملی ایمانوئل کانت. هوفه در هفت بهره به بررسی و واگشایی سیستماتیک مهم‌ترین مفاهیم بنیادی و وجوه شاخص فلسفه‌ی اخلاق، حق، تاریخ، دین و نظریه‌ی صلح جهانی کانت می‌پردازد، مناسبات این حوزه‌ها را با یکدیگر آشکار می‌کند و توان فلسفی آن‌ها را در قیاس با دیگر مکاتب نافذ فلسفه‌ی عملی می‌آزماید. بخش عمده‌ی نوشته‌های گردآوری‌شده در این مجموعه در بسیاری از گروه‌های فلسفه‌ی آلمانی‌زبان به‌عنوان متون درسی پایه مورد استفاده قرار می‌گیرد.

‌
‌در دست انتشار
«موقعیت مدیران صنایع در ایران»
زندگی و کارنامه‌ی محمداسماعیل قدس
گردآورنده: علی‌اصغر سعیدی

این کتاب بخشی از زندگی‌‌نامه و کارنامه‌ی محمداسماعیل قدس، به همراه یادداشت‌ها و گزارش‌های تحقیقاتی و پژوهشی او در دوران کارآموزشی‌اش در گروه صنعتی مینو (شرکت خوراک) حد فاصل سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۴ شمسی است. او مقطع ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش، سمنان، گذراند و سال ۱۳۵۱ در رشته‌ی اقتصاد از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد و سال بعد به‌عنوان سرپرست فروش به استخدام گروه صنعتی مینو درآمد و بعد از گذراندن یک سال و نیم آموزش نظری و عملی فروشندگی به سمت مدیر منطقه و سپس مدیر فروش سراسر کشور شرکت خوراک انتخاب شد. با مصادره‌ی گروه صنعتی مینو، در سال ۱۳۶۲، از آن شرکت رفت و به اتفاق سه تن از همکارانش شرکت پخش پگاه را تأسیس و سال ۱۳۷۰ شرکت کدبانو (برند دلپذیر) را خریداری کرد. در سال ۱۳۷۹ همراه با مدیران عامل شرکت‌های پخش سراسری کشور، انجمن صنعت پخش ایران را بنیان نهاد. سال ۱۳۸۳ به پاس خدماتش به توسعه‌ی شبکه‌ی پخش کشور،‌ از سوی نهاد بین‌المللی مدیریت نوآوری اروپا، مستقر در کشور بلژیک، نشان شوالیه را دریافت کرد...

‌
‌دریدا معتقد است که فوکو به‌طور خاص مفهوم جنون را در معرض یک بررسی دقیق مضمونی قرار نداده، بلکه در مواردی آن را با مفاهیمی مشابه، مثلاً مفهوم بی‌عقلی (Ubris)، نزدیک ساخته و با پرهیز از ابزارهای روان‌پزشکی و فلسفه «از انگارۀ رایج و مبهمی استفاده می‌کند که آن را از خزانه‌ای کنترل‌ناپذیر به وام گرفته است. این استفاده مانعی نداشت به شرط آن‌که فوکو از این واژه فقط در بین گیومه و به‌عنوان زبان دیگران استفاده می‌کرد... در‌واقع می‌توان نشان داد که در نیت فوکو، و نه در اندیشۀ تاریخی مورد مطالعه‌اش، مفهوم جنون دربرگیرندۀ همۀ آن چیزهایی است که می‌توان زیر عنوان منفیّت گرد آورد» (نوشتار و تفاوت، ص ۱۲۶).
به نظر دریدا، مسئلۀ «آزاردهندۀ» دیگر در کار فوکو نپرداختن به لوگوس پیشا ـ کلاسیک است. اگر به‌زعم فوکو تصمیم به جداسازی و انشقاق عقل و جنون منشأ تاریخ یا بهتر بگوییم خود تاریخیّت است، و شرط معنا، زبان، اثر و غیره، آن‌گاه دقیقه یا مرحلۀ کلاسیک این طرد نه امتیاز مطلقی دارد نه ارزشی سرمشق‌گونه، بلکه مستوره‌ای بیش نیست. از‌این‌رو بهتر است بررسی تاریخ این انشقاق را دست‌کم از همان جهان سقراطی و جایگاه جنون در آن آغاز کرد» (نوشتار و تفاوت، ص ۱۲۶). اما در این‌جا پرسش دیگری دربارۀ منشأ خود این عقل تاریخی مطرح می‌شود که دریدا آن را این‌گونه صورت‌بندی می‌کند:
اگر این جداسازی بزرگْ خودِ امکان تاریخ، تاریخیّت تاریخ، است، [آن‌گاه] «نوشتن تاریخ این جداسازی» در این‌جا به چه معناست؟ تاریخ تاریخیّت را نوشتن؟ تاریخ منشأ تاریخ را نوشتن؟... اگر تاریخیّتی برای عقل به‌طور کلی وجود داشته باشد، آن‌گاه تاریخ عقل هرگز تاریخ منشأ  آن، که پیشاپیش عقل را ایجاب می‌کند، نیست، بلکه تاریخ یکی از چهره‌های معیّن آن است. این برنامۀ دوم، که برای رفتن به سوی ریشۀ مشترک معنا و بی‌معنایی، و به سوی لوگوس آغازینی تلاش می‌کند که در آن یک زبان و یک سکوت همزیستی دارند، به‌هیچ‌وجه عملی از سر ناچاری ناشی از به ثمر نرسیدن آنچه می‌توانست ذیل عنوان «باستان‌شناسی سکوت» گرد آید نیست... بلکه طرحی متفاوت و بلندپروازانه‌تر است که باید به ستایش از عقل بینجامد (ستایش ذاتاً مختص عقل است)، اما این‌بار عقلی ژرف‌تر از عقلی که در جدالی تاریخاً معیّن با خودش در تقابل قرار می‌گیرد و خودش را متعین می‌کند.

از کتابِ «دریدا در متن»
عبدالکریم رشیدیان

بر انقلاب علمی سدهٔ ۱۷ دو مضمون عمده حاکم بود: سنّت افلاطونی ـ فیثاغورسی، که هندسی‌وار به طبیعت می‌نگریست و بر این باور بود که عالم بر پایهٔ اصول ریاضیات ساخته شده است؛ و فلسفهٔ مکانیکی که طبیعت را ماشینی عظیم می‌پنداشت و در پی آن بود که سازوکارهای پنهان در پس پدیده‌ها را بیابد. این دو روند همیشه به صورت هماهنگ درنیامیختند. سنّت فیثاغورسی، بر اساس نظم به پدیده‌ها نزدیک می‌شد و به کشف توصیف دقیق ریاضی خرسند بود که آن را جلوه‌ای از ساخت نهایی عالم می‌دانست. در مقابل آن، فلسفهٔ مکانیکی به علّیت تک‌تک پدیده‌ها توجه داشت. دست کم دکارتی‌مشرب‌ها این قضیه را به این صورت در نظر می‌گرفتند که طبیعت در برابر خرد آدمی، مانند صفحه‌ای شفاف است، و فیلسوفان مکانیکی به طور کلی کوشش داشتند تا از فلسفهٔ طبیعی هر گونه اثر ابهام را بزدایند و ثابت کنند که پدیده‌های طبیعی معلول سازوکارهای نامرئی نیستند، بلکه کاملاً به‌سان همان سازوکارهای آشنای زندگی روزمره‌اند. این دو جنبش فکری، که هدف‌های متفاوتی را دنبال می‌کردند، با یکدیگر برخورد کردند، و علومی غیر از علوم آشکارا ریاضیاتی نیز از آن‌ها تأثیر گرفتند. علومی که ارزش‌های متعارض و شیوه‌های عمل متفاوت را پیش می‌کشیدند، اگرچه از سنّت فیثاغورسیِ «هندسی‌کردن» دوری می‌جستند، مانند شیمی و علوم زیستی، باز از آن برخورد تأثیر می‌گرفتند. تشریح علیّت ریاضیاتی غالباً در نقطهٔ مقابل مسیری بود که به سوی توصیف دقیق می‌رفت، و کامیابی کامل انقلاب علمی به راه‌حلی نیاز داشت که تنش میان این دو روند حاکم را از میان بردارد.

از کتاب «تاریخ پیدایش علم جدید»
ریچارد وستفال
ترجمهٔ عبدالحسین آذرنگ و رضا رضایی

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
خوانش رمان فارسی (سال‌های اول انقلاب)
(حضوری)
مدرس: محمد راغب

یکشنبه‌ها، ساعت ۱۷ تا ۱۹
سه جلسه، شروع ۲۹ بهمن
هزینهٔ دوره : ۳۰۰ هزار تومان
مهلت ثبت نام تا ۲۶ بهمن

برنامهٔ جلسات:
جلسهٔ اول (۲۹ بهمن): معصوم پنجم (۱۳۵۸) هوشنگ گلشیری
جلسهٔ دوم (۱۳ اسفند): جای خالی سلوچ (۱۳۵۸) محمود دولت‌آبادی
جلسهٔ سوم (۲۰ اسفند): داستان یک شهر (۱۳۶۰) احمد محمود

محل برگزاری: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، بعد از تقاطع فکوری، ساختمان نشر نی، پلاک ۲۰، طبقه پنجم‌
‌
ثبت نام: negaryouneszadeh@gmail.com