هیچ پناهگاهی نمانده بود که یک لحظه هم که شده برای فرار از حقیقت خوفناک به آن پناه ببرد. بله، همواره با عاجزشدن فکر بر اثر احساسی بیامان، نوعی پناهگاه پدید میآید... امیدبستن به چیزهای ناممکن، باورداشتن به تصورات متضاد، هنوز با جنون تفاوت دارد، زیرا این پناهگاه را واقعیت خارجی درهم میریزد.
سایلاس مارنر | جورج الیوت | ترجمهی رضا رضایی
@neypub
سایلاس مارنر | جورج الیوت | ترجمهی رضا رضایی
@neypub
Forwarded from دورتادور دنیا
#Regrann from alice_sebold
ناشناس: من همهچیز رو آفریدم . هرجا برم، یا خودم یا خلایق رو میبینم. آدمها هیچوقت فکر نمیکنن که خدا چقدر میتونه تنها باشه!همهچیزبودن خیلی خستهکنندست..
@dortadoredonya
ناشناس: من همهچیز رو آفریدم . هرجا برم، یا خودم یا خلایق رو میبینم. آدمها هیچوقت فکر نمیکنن که خدا چقدر میتونه تنها باشه!همهچیزبودن خیلی خستهکنندست..
@dortadoredonya
شبانگاه
که ورودش را چشمبهراهم
زندگی گویی به مویی آویخته است.
به چه میارزند جوانی و شهرت و آزادی
در حضور این محبوب
که با نیلبکش میآید.
و اینک آمد
نقاب از چهره میگیرد
به ظرافت در من مینگرد
گویماش
«موزا!
صفحات دوزخ را
تو آیا
بر دانته فرو خواندهای؟»
پاسخ میرسد که
«آری.»
آنا آخماتاوا
عصر طلایی و نقرهای شعر روس | گردآوری و ترجمه: حمیدرضا آتشبرآب
@neypub
که ورودش را چشمبهراهم
زندگی گویی به مویی آویخته است.
به چه میارزند جوانی و شهرت و آزادی
در حضور این محبوب
که با نیلبکش میآید.
و اینک آمد
نقاب از چهره میگیرد
به ظرافت در من مینگرد
گویماش
«موزا!
صفحات دوزخ را
تو آیا
بر دانته فرو خواندهای؟»
پاسخ میرسد که
«آری.»
آنا آخماتاوا
عصر طلایی و نقرهای شعر روس | گردآوری و ترجمه: حمیدرضا آتشبرآب
@neypub
عشق هیچ ابایی ندارد که با تمام خزعبلاتش از راه برسد... عشق میداند که چگونه نامههای عاشقانه و طرهی زلفش را حتی در اسناد دیوانی و مکتوبات فلسفی پنهانی راه دهد. عشق هر روز زمینهساز و موجد شنیعترین و حیرتانگیزترین منازعات و مشاجرههاست، ارزشمندترین روابط انسانی را نابود میکند و استوارترین پیوندها را از هم میگسلد... این همه هیاهو و قیلوقال برای چیست؟... چرا امری چنین حقیر نقشی چنین عظیم ایفا میکند؟
آرتور شوپنهاور
دربارهی عشق | مجموعه مقالات | ترجمهی آرش نراقی
@neypub
آرتور شوپنهاور
دربارهی عشق | مجموعه مقالات | ترجمهی آرش نراقی
@neypub
ونسان، راستش اینه که ما در یه جهل بزرگ زندگی میکنیم، جهل از خودمون. منظورم از خودمون همین بشره، ونسان. همین تو و من و آدمهای دیگه... راستش اینه که ـ ونسان ـ ما قرنهای قرن سر یه دوراهی واساده بودیم. دوراهی انتخاب خودمون بهعنوان بشر یا انتخاب چیزی که ما رو به وجود آورده. اینکه چرا ما دومی رو انتخاب کردیم رو نمیدونم، اما میدونم انقدری که خواستیم بگردیم و خدا رو پیدا کنیم، به خودمون فکر نکردیم. شاید همون گشتن و پیدانکردن باعث شده که برگردیم و بخوایم خودمونو پیدا کنیم، یعنی چیزی که واقعاً موجود و دَم دستمونه... و حالا که برگشتیم میبینیم از خودمون هیچی نمیدونیم. ما از خودمون هیچی نمیدونیم ونسان. و این دردناکترین موضوع روزگار ماست... ما شاید یه روز از این جهل بیرون بیایم. شایدم برای همیشه توش باقی بمونیم، اما یه چیزی هست، ونسان، یه چیز قطعی، ما با همه دانشمون، هیچوقت نمیفهمیم که چرا ـ واقعاً چرا ـ دست به کارهایی زدیم که با اونها داوری شدیم. براشون رنج بُردیم یا بابتشون به اوج لذت رسیدیم...
پروانه و یوغ | بازخوانی نامههای ونسان ونگوگ | محمد چرمشیر
از مجموعهی دورتادور دنیا | نمایشنامه
@neypub
@dortadoredonya
پروانه و یوغ | بازخوانی نامههای ونسان ونگوگ | محمد چرمشیر
از مجموعهی دورتادور دنیا | نمایشنامه
@neypub
@dortadoredonya
Forwarded from دورتادور دنیا
داستان یک پلکان | از نمایشنامه نویس مشهور اسپانیایی آنتونیو بوئرو بایخو | ترجمه پژمان رضایی
مجموعه دورتادور دنیا نمایشنامه | نشر نی
@dortadoredonya
@neypub
مجموعه دورتادور دنیا نمایشنامه | نشر نی
@dortadoredonya
@neypub
بعضی وقتها لحظاتی پیش میآید که خوشحال میشوم تنها بمانمــتنها بمانم و در غم خودم فرو بروم، در افسردگیام، بیآنکه احساسم را با کسی قسمت کنم و چنین لحظاتی حالا هرچه بیشتر به سراغم میآیند. در خاطراتم چیزی هست که برایم توضیحناپذیر است، چیزی که مرا بهطور غریزی به خودش جذب و جلب میکند و چنان نیرومند است که ساعتهای متمادی همه چیز را فراموش میکنم، به چیزهای دوروبرم بیاعتنا میشوم و از زمان حاضر غافل میشوم.
بیچارگان | فیودور داستایفسکی | ترجمهی خشایار دیهیمی
@neypub
بیچارگان | فیودور داستایفسکی | ترجمهی خشایار دیهیمی
@neypub
پرسش از انسان و پاسخ بدان همواره منوط به نسبت و رابطهای است که آدمی در مورد خویش و عالَم خود داراست. غفلت از ساحت اساسی آدمی یعنی رویبرگرداندن از حیث تاریخی او بزرگترین مانع در اخذ رابطهای راستین نسبت به وجود اوست. چه تنها انسان است که واجد تاریخ بوده و از حوالت تاریخی برخوردار است. تاریخ افقی است که آدمی در دامنهی آن وجود و نسبت خویش را با علم و آدم موجَبیّت میبخشد.
مبانی روانکاوی فرویدـلکان | کرامت مولّلی
@neypub
مبانی روانکاوی فرویدـلکان | کرامت مولّلی
@neypub