‌
‌نظام‌های سرمایه‌داری در خارج از غرب در بحران به سر می‌برد نه به این دلیل که جهانی شدن بین‌المللی در حال شکست است، بلکه به این علت که کشورهای در حال توسعه و کمونیستی سابق قادر به «جهانی کردن» سرمایه در داخل کشورهای خود نبوده‌اند. بیشتر مردم آن کشورها به این نظام به‌عنوان یک باشگاه خصوصی نگاه می‌کنند، یک نظام تبعیضی که فقط به غرب و طبقات ممتازی که در داخل حباب بلورین در کشورهای فقیر زندگی می‌کنند فایده می‌رساند.
در سرتاسر جهان، بیشتر مردم ممکن است کفش‌های نایک بپوشند و ساعت‌های دیجیتالی پر زرق و برق خود را تکان بدهند، اما حتی درحالی‌که کالاهای غربی را مصرف می‌کنند، کاملاً آگاه هستند که هنوز در پیرامون بازی سرمایه‌داران معطل مانده‌اند و در آن هیچ سهمی ندارند. جهانی شدن نباید به این معنی باشد که فقط حباب‌های بلورین، گروهی معدود و ممتاز را به یکدیگر متصل کند. نظام سرمایه‌داری در قرن نوزدهم موفق بوده و تا زمان انقلاب روسیه و بحران بزرگ بر سرتاسر جهان صنعتی شده حاکم بود. اما نظام سرمایه‌داری با وجود سلطه و آزمودگی آن، همواره آسیب‌پذیر بوده است.

از کتاب «راز سرمایه»
ارناندو د سوتو
ترجمهٔ فریدون تفضلی

‌
‌تجربهٔ چین نشان می‌دهد که برای رسیدن به نتایج روشن و سریع باید موفقیت را به طور محدود با دقت تعریف کرد و شناخت. نباید تأکید بر تعریف محدود و دقیق را با تعیین تعداد معدودی هدف و وسیله (تغییر) اشتباه گرفت. رهبرانِ بعد از مائو «اصلاح بازار» را با عنوان «موفقیت اقتصادی» تعریف کردند، که در حقیقت تعریف محدودی از «موفقیت دیوان‌سالاری» بود، و عمدتاً بر اهداف دیگر هیچ تمرکزی نکردند. روشن است که دستیابی به نتایج اقتصادی نیازمند اصلاحات در بسیاری از زمینه‌ها بود. باید متوجه باشیم که تعریف محدودِ موفقیت در بخش دولتی ممکن است هزینه‌های سیاسی به بار آورد. بخش خصوصی می‌تواند خودبینانه هدف خویش را فقط تحصیل سود تعریف کند، ولی دولت‌ها معمولاً با خواست‌های چندگانه و متناقض اجتماعی روبه‌رو هستند. بنابراین در هر اصلاحی باید دانست که عوامل عمدهٔ تغییر چه کسانی هستند (دولت، شرکت‌ها یا غیرانتفاعی‌ها) و آیا موفقیت آن‌ها را می‌توان به‌دقت و به‌درستی تعریف کرد.

از کتابِ «چین چگونه از تلهٔ فقر گریخت»
یوئن یوئن انگ
ترجمهٔ محمدسعید نوری نائینی

‌
‌🔈 انجمن علمی دانشجویی زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران برگزار می‌کند:
Jane Eyre by Charlotte Brontë

1️⃣ پخش فیلم جین ایر (۲۰۱۱)
📆 شنبه ۶ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

2️⃣ نقد و بررسی فیلم جین ایر
📆 یکشنبه ۷ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
👤 همراه با فرید متین، منتقد سینما
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

3️⃣ گفت‌وگو با رضا رضایی، مترجم آثار خواهران برونته
📆 دوشنبه ۸ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

✅ ورود برای عموم آزاد و رایگان است

🆔 @UTELSSA
Instagram.com/ut.elssa

‌
‌افلاطون می‌پندارد که نوع بشر به نحو فطری علاقه‌مند زیبایی و نیکی است، اما علاقه‌مند عدالت نه. آدمی باید رفتار عادلانه با دیگران را فراگیرد، و به این فضیلت ارج خواهند نهاد تنها اگر زیبایی و نیکی آن را دریابد. پس نیکی و زیبایی مقدم بر عدالت‌اند؛ و عدالت باید در پرتو آن‌‌ها مورد مطالعه قرار گیرد. به علاوه، افلاطون می‌اندیشد تفاوت نیکی و زیبایی اندک است. هر دو را می‌بایست در چارچوب اصطلاحات ریاضی فهمید ــ تناسب، هماهنگی، و تعادل. او دریافتی زیباشناسانه از نیکی را مد نظر دارد. آنچه از نظر ما نیک است نزدیک به آن چیزی است که برای ما جذاب، یا فاخر، یا دل‌انگیز است. در مقابل، بسیاری از فیلسوفان دوره‌ی مدرن به ارزش‌های اخلاقی و زیباشناختی همچون دو قلمرو متمایز اندیشیده‌اند. آن‌‌ها می‌پندارند شخصِ نیک نیازی به داشتن چشمی برای دیدن زیبایی ندارد، و ستایش از زیبایی کمال اخلاقی نیست. بخشی از جذابیت متافیزیک و اخلاق افلاطون این است که چنین تمایزات تند و تیزی ندارد.

از کتابِ «چگونه افلاطون بخوانیم»
ریچارد کروت
ترجمه‌ی نیما علوی
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی

‌
‌آیا عصر انقلاب‌ها به سر آمده است و سال ۱۹۸۹ پایان عصر انقلاب‌هاست؟ برخلاف نظر برخی، نمی‌توان پذیرفت که دوره‌ی انقلاب در جهان به‌سر آمده است. این واقعه می‌تواند باز هم در این یا آن گوشهٔ کره‌ی زمین روی دهد. هرچند ممکن است گفتمان و محل وقوع انقلاب‌ها تغییر کند، اما به‌هرحال، در آینده‌ای که فعلاً پیش رو داریم، وقوع انقلاب‌ها امری ناممکن نیست. در کتاب نظریه‌پردازی انقلاب‌ها، بعضی از نامدارترین اندیشمندان به بررسی نقادانه‌ی بسیاری از چارچوب‌های نظری پرداخته و در فهم انقلاب کوشش کرده‌اند. رویکردهای نظری در این کتاب، بر محور مفاهیم و جستارهایی از قبیل دولت و کارگزاران انقلاب‌ها، نظریه‌ی ساختگرایی، الگوهای نخبگی و نظریه‌های جمعیت‌شناختی، مطالعات قومی/نژادی، مطالعات فرهنگی، و فمینیسم قرار دارد؛ از لحاظ زمانی، کتاب به دوره‌ی تاریخی بین انقلاب فرانسه در اواخر قرن هجدهم تا تحولات اروپای شرقی در اواخر قرن بیستم می‌پردازد، هرچند گاهی به رویدادهای پیش از این دوره نیز پرداخته است.

«نظریه‌پردازی انقلاب‌ها»
جان فورن
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:

دیدار و گفت‌وگو با شهلا حائری

پیرامون ترجمهٔ دو نمایش‌نامهٔ «رامسس دوم» نوشتهٔ سباستین تیری و «سوءتفاهم» نوشتهٔ آلبر کامو
به‌میزبانیِ رضا بهرامی


زمان: دوشنبه ۸ اردیبهشت‌ماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ اول.

ورود برای عموم آزاد است.

‌
‌بى‌مصرف ماندن مرا بيش از هر چيز دیگرى مى‌ترساند، زنى تحصيل كرده با آينده‌اى درخشان ولى محو شده در بى‌تفاوتى ميانسالى. نمى‌توانم سرخوردگى‌هاى ناشى از ردشدن آثارم را تحمل كنم. مزخرف است. مايلم كنش‌پذير باشم و تد خود اجتماعى من باشد، چون هيچ‌وقت از هم جدا نيستيم. چند كار هست كه مى‌توانم به تنهايى انجام بدهم: خواندن زبان آلمانى، نوشتن، مطالعه كردن، تنها در جنگل قدم زدن يا رفتن به شهر. چند زوج وجود دارد كه اين‏‌قدر به هم نزديک باشند؟ اين‌كه بخوانم و بياموزم و روى پاى خود «ذهنم را بسازم»، برايم راه چاره نيست. واقعيت آدم‌ها و كاركردن مرا راضى مى‌كند. نبايد به مادر بودن يا زن خانه‌دار بودن اكتفا كنم. وقتى در مقام يک نويسنده اين‌قدر خام و بى‌حاصلم، بچه برايم چالش خواهد بود. از اينکه بچه خودش را جايگزين هدف زندگى‌ام كند حالم به هم مى‌خورد. تد از حرف‌هايم دربارهٔ نجوم و فال ورق و اشتياقم براى يادگيرى آن‌ها خسته شده. من از آن‌ها خسته شده‌ام، همين‌طور از عدم‌قطعيت زندگى‌مان. البته از ديد خودش خيلى هم دچار عدم‌قطعيت نيست چون استعداد و علاقه‏‌ش به نوشتن خيلى قوى‌تر از من است.

از خاطرات سیلویا پلات
ترجمهٔ مهسا ملک مرزبان

‌
‌مثال مورد علاقۀ رواقیون این است: کنش یک دانه تا کجا پیش می‌رود؟ یک دانۀ‌ آفتاب‌گردان که لابلای دیواری گم شده، توانایی شکافتن این دیوار را دارد. چیزی که کران‌نمایی به این کوچکی دارد. وقتی می‌پرسیم، «دانۀ‌ آفتاب‌گردان تا کجا پیش می‌رود؟» آیا معنایش این است که سطحش تا کجا پیش می‌رود؟ خیر. سطح جایی است که دانه تمام می‌شود. رواقیون در نظریۀ خود در مورد «بیان» می‌گفتند که سطح دانه دقیقاً آنچه را دانه نیست بیان می‌کند؛ یعنی جایی که دانه دیگر نیست. اما در این باره که دانه چیست، به ما هیچ نمی‌گوید. آن‌ها دربارۀ افلاطون می‌گویند که با نظریۀ ایده‌هایش، خیلی خوب توضیح می‌دهد که چیزها چه نیستند، اما در این باره که چیزها چه هستند، به ما هیچ نمی‌گوید. رواقیون پیروزمندانه فریاد می‌زنند: «چیزها بدنند»، بدن و نه ایده. چیزها بدنند، و این به آن معناست که چیزها کنشند. حد یک چیز، حدِ کنشِ آن چیز است و نه کران‌نمای شکلش.

از کتابِ «از جهان اسپینوزا»
درس‌گفتارهای ژيل دلوز دربارۀ اسپينوزا
ژيل دلوز
ترجمۀ حامد موحدی

‌
‌اریک جِی. اِوِنز، استاد فقید رشتهٔ تاریخ از دانشگاه لنکسترِ انگلستان، در این کتاب شرح تأسیس نظام حزبی در بریتانیا را از قرن هجدهم آغاز می‌کند، یعنی از زمانی‌که خانواده‌های متنفذ و عمدتاً وابسته به دربار، تحت حمایت پادشاه، حزب را وسیلهٔ بسط امتیازات انحصاری خود قرار دادند. وی علاوه بر ذکر مختصات و تفاوت‌های دو مفهوم «ویگ» و «توری» که در اواخر همین قرن باب شد، توضیح می‌دهد که جنگ با فرانسه به چه نحو زمینهٔ صف‌بندی حزبی طی سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۸۱۲ را مهیا کرد. اقتدار توری‌ها تحت زعامت لرد لیورپول، تضعیف جایگاه وکلای مستقل و برآمدن لیبرال‌ها و محافظه‌کارها از دل ویگ‌ها و توری‌ها در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۶ و گره‌خوردگی این تحولات با اصلاحات سیاسی و طرح پرسش‌های جدی اجتماعی از دیگر مضامین کتاب است. گذشته از این، پروبال گرفتن سازمان‌های سیاسی نیز در کانون توجه قرار می‌گیرد.

«احزاب سیاسی در بریتانیا ۱۷۸۳-۱۸۶۷»
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ
اریک جی. اونز
ترجمهٔ بیژن جواهریان

‌
‌این خیل که به سوگش می‌خوانی
نه ناموخته‌ست و نه بیگانه با اشک
سالیان درازست که جویبارهایی از اشک ما جاری‌ست
نه یک روزمان بی‌اندوه گذشت و نه یک شب‌مان
از ماتمی نو به نو تهی بود
پس باز و باز شیون و زاری
و باز و باز کوفتن بر سینه‌ها

زنان تروا
سنکا
ترجمهٔ عبدالله کوثری

‌
‌در دست انتشار
«تاریخ‌نگاری اقتصاد ایران طی شش دههٔ گذشته (۱۳۴۰-۱۴۰۰)»
عباس شاکری

معرفی کتاب تاریخ‌نگاری اقتصاد ایران طی شش دهه گذشته (۱۳۴۰-۱۴۰۰)
نویسندهٔ کتابِ حاضر اقتصاد ایران را از منظر متغیرهای کلان شش دههٔ اخیر (۱۴۰۰-۱۳۴-) تاریخ‌نگاری کرده، برنامه‌های توسعهٔ اجراشده در این دوره را واکاوی و ارزیابی نموده و ماهیت آن‌ها و نحوهٔ ریل‌گذاری‌شان و علل موفقیت یا ناکامی‌شان را توضیح داده است. همچنین، با بررسی روند متغیرهایی مثل رشد، نقدینگی، تورم و نرخ ارز، تا حد قابل ملاحظه‌ای علل افت‌وخیز یا بی‌ثباتی و پرش‌های آن‌ها را بررسی کرده است.
مؤلف بر آن بوده که موضوعات و بحث‌ها مبتنی بر نظریات پایهٔ اقتصادی باشد، و به همین دلیل در همهٔ فصول نشان داده است که ضعف‌های نظری و علمی برنامه‌ها و سیاست‌های اجراشده از نواقص جنبه‌های دیگر آن‌ها کمتر نیست. به باور وی، مسائل و مشکلات کشور ارتباط چندانی به دیدگاه مکاتب اقتصادی و حتی مجادلات میان تفکرات چپ و راست ندارد.
این کتاب برای علاقه‌مندان توسعهٔ اقتصادی، برنامه‌ریزی و دانشجویان رشتهٔ اقتصاد و بازرگانی مفید است.

‌
‌«اميدوارى؟ اميدوارى بدترينِ بدهاست!» نيچه صدايش را بلند كرد: «من در كتابم، انسانى، زيادى انسانى چنين ادعايى كرده‌ام: هنگامى‌كه پاندورا درِ خمره را گشود و شرارت‌هايى كه زئوس در آن گذاشته بود در جهانِ انسان‌ها به پرواز درآمد، يكى از شرارت‌ها يعنى اميدوارى، توجه كسى را جلب نكرد. از آن زمان انسان‌ها، آن خمره را كه پر از اميدوارى است، گنج و بزرگ‌ترين سرمايهٔ خوشبختى مى‌دانند و اين بزرگ‌ترين اشتباه است. درحالى‌كه فراموش كرده‌ايم كه آرزوى زئوس براى انسان‌ها رنج‌كشيدن بود. اميدوارى بدترينِ بدهاست، زيرا رنجِ انسان‌ها را تمديد مى‌كند.»

از کتابِ «و نیچه گریه کرد»
اروین یالوم
ترجمهٔ مهشید میرمعزی

‌
‌خانوادهٔ محترم کیائیان
و همکاران عزیزمان در نشر چشمه
درگذشت روزبه کیائیان را تسلیت می‌گوییم.
نشر نی را در غم خود شریک بدانید.
جایشان سبز و یادشان باقی

فایل صوتی جلسهٔ دیدار و گفت‌وگو با شهلا حائری

پیرامون ترجمهٔ دو نمایش‌نامهٔ «رامسس دوم» نوشتهٔ سباستین تیری و «سوءتفاهم» نوشتهٔ آلبر کامو
با همراهیِ رضا بهرامی


ویدئوی جلسه: https://www.youtube.com/watch?v=RsNs1NcpvLw

‌
‌در دست انتشار
«کشف ایران»
تقی ارانی و جهان‌وطن‌گرایی رادیکال او
نوشتهٔ علی میرسپاسی
ترجمهٔ رامین کریمیان

کشف ایران، با هدف کشف دوبارهٔ «ایدهٔ ایران» از خلال مطالعهٔ زندگی و آثار تقی ارانی، بنیان‌گذار مجلهٔ دنیا، به بازنگری تاریخ ملی‌گرایی (ناسیونالیسم) ایرانی می‌پردازد. کمال مطلوب ارانی این بود که ایران آینده با تنوع و تکثر مردمانش پا در راه پیشرفت‌های علمی و جهان مدرن بگذارد. در اندیشهٔ ملی‌گرایانهٔ او، که در میان جمعی کوچک ولی پرنفوذ از اندیشمندان ایرانی مقیم شهر برلین شکل گرفته بود، قرائتی خاص از مارکسیسم با نوعی اخلاق جهان‌وطن‌گرایانه برای پیشرفت کشور تلفیق شده بود. او ایرانیان را به «مراقبت از میهن» دعوت می‌کرد. در ذهن او وطن‌پرستی عبارت بود از این‌که: «تودهٔ مردم از زمین و آب و آفتاب و معدن یک سرزمین حیات خود را تأمین می‌کنند و در آن سکنا دارند و بدان علاقه دارند.» شاید بتوان گفت ملی‌گرایی ارانی ملی‌گرایی مدنی و در ادامهٔ مطالبات عصر مشروطه بود.
علی میرسپاسی تا به‌حال کتاب‌های متعددی در حوزهٔ تاریخ و جامعه‌شناسی اندیشه در ایران معاصر نگاشته که برخی از آن‌ها به فارسی هم ترجمه و منتشر شده‌اند...

معرفی نمایش‌نامه‌ی خواب‌نامه، نوشته‌ی محمد چرمشیر
از مجموعه‌ی جهان نمایش

✏️ به قلمِ رضا بهرامی

«سیرداغ فراوان می‌ریزند به درون دیگی که هنوز نگذاشته‌اند سر آتش»
حرف زدن برای نگفتن. بسیار حرف زدن. از در و دیوار و شاه و گدا و اندرونی و بیرونی چیزهایی در این خوابنامه قطار می‌شود پشت هم که نه برای بردن باری از جایی به جایی روی ریلی باشد، بلکه انگار برای ساختن دیواری باشد از کوپه‌های متصل به هم و جلوی چشمت را بگیرد تا هرآنجا که افق گسترده باشد که نبینی. نفهمی پشتشان چیست؟ اصلا برای چه این همه آسمان و ریسمان؟
شب قتل ناصرالدین شاه است و جنازه شاه شهید را به وصیت خودش آورده‌اند به این خانه(این خانه که نه، خانه کناری، ولی چون کناری ویرانه شده آورده‌اند اینجا!)
اتابک وزیر جنازه را می‌گذارد اینجا و می‌رود تا فردا صبح بیاید ببینند چه خاکی باید بر سر کنند.
اینها اما واقعا اتفاق نیافتاده.‌ بلکه تصاویری است از خواب ابراهیم‌خان جواهرچی، ابوی ارجومند اسماعیل‌خان، که حالا به خواب فرزند آمده و از او خواسته که این خواب ملوکانه را طی نامه‌ای به عرض اخوین لومیر برساند چرا که شنیده آنها دستگاهی اختراع کرده‌اند به نام سینماتوگراف و این تصاویر باید به سمع و نظر همگان برسد.
همین است که ساختار نمایشنامه، بیشتر به فیلمنامه شبیه شده چرا که ابراهیم خان گویا از آن دنیا و در خواب پسر، اطلاعاتی به روز دارد از نحوه‌ی فیلمنامه‌نویسی و کارگردانی و حتی هدایت بازیگر. و برای همین جا به جا توضیح صحنه‌هایی هست که بعضاً با «عرض به پیوست» و یا حتی دخالت مستقیم ابوی از توی خواب به پسرش گفته می‌شود. که اینجا مثلا خوب است تیتراژ بیاید یا آنجا بهتر است قدری از داخل اندرونی تصاویری داده شود یا مثلا اینجا نیاز به صحنه‌ای عاشقانه هست میان ما و والده مکرمه و...
چرمشیر در نوشتن و خرج کلمه دست و دلباز است اما در دادن ذره‌ای اطلاع از چیستی و چرایی واقعه خسیس.
اغلب داستان‌ها و نمایشنامه‌هایی او (به شیوه‌ای ایرانیزه از شیوه‌ی بِکتی) پر است از لفاظی اشخاص و معمولا قُپی‌های مردانگی قهرمان‌ها و یک عالم خرده داستانهایی که برای نگفتن داستان اصلی، آورده می‌شود.
درام چرمشیری، همزمان که درباره‌ی مرد ایرانی، زن ایرانی، زبان ایرانی و خلق‌وخوی خاص ایرانیان در زمانه‌های سخت و درشت و ریز و نازک است؛ درباره‌ی خود درام هم هست. درباره خود داستان و ماهیت و کارکرد قصه. انگار توی هر متن تازه‌اش تلاشی دوباره می‌کند برای آزمون و خطا با روان خواننده‌ی مستتر توی کارهایش. یعنی هرلحظه به او یادآوری می‌کند که فلانی غرق نشوی توی اینها که دارم برایت سر هم می‌کنم. اینها قصه است. اما ببین که چطور غرق می‌شوی. ببین که قصه چه‌کار می‌تواند بکند اگر بخواهد. مرگ شاهی صاحبقران را هم می‌تواند قلب کند. تاریخ نه چندان دور تو را هم می‌تواند کم و زیاد کند و کک کسی هم نگزد؛ سهل است خارش خوشایند احتمال تغییر گذشته را خوش خوشان خواننده هم می‌کند.
نوعی قدرتنمایی توی کارهای چرمشیر است. نه از جنس تکبر و تفرعنِ «می‌بینی؟! می‌توانم پس می‌کنم»، بلکه از جنس «چه‌ها که نمی‌شود کرد، ببین!».
فروتنانه و از جنس پیش‌کشی که خادم کلمه، خدمتگزار داستان و ادبیات بخواهد پیش ارباب معرفت و خواهندگان حقیقت بگذارد.
نشان دادن مرز لغزان خواب و بیداری است این نمایشنامه. اشاره به بی‌بنیادی و حتی بی‌اهمیتی واقعیت در برابر قصه و کلام مکتوب است. دست‌انداختن شاه و حکومت و قانون و سلامت و قطعیت و راستی و اِهنّ و تُلپ مردانگی است ( و اینها همه نامهای دیگر واقعیت‌اند) در برابر اغواگری و ظرافت و مه‌آلودی و تعلیق و دروغ و جنون و جذابیت زنانگی، که نام‌های دیگر قصه‌اند.

سیرداغ فراوانی که درون دیگی ریخته شود که هنوز سر آتش گذاشته نشده، به‌درد نخورد نیست. به کار می‌آید. راستش از تمام آن حبوبات و ادویه و گوشت و سبزیجاتِ آن آشِ‌بعدازاین هم خوش رنگ و بو و مزه تر است، چون نیست. هنوز نیست و احتمالاً هیچ وقت هم نباشد و همین غیبتش قدرتی خدایگانی به او می‌دهد. قدرتی که از امکان وقوعش در هر لحظه می‌آید. از نبودنش هنوز. از امکان بودنش.

‌
چاپ دوم منتشر شد
«گادامر: هرمنوتیک، سنت و عقل»
جورجیا وارنکه
ترجمه‌ی اصغر واعظی

هرمنوتیک فلسفی با هایدگر پایه‌ریزی شد و با گادامر به اوج رسید. گادامر با انتشار کتاب حقیقت و روش در سال ۱۹۶۰ فصلی نو را در تاریخ هرمنوتیک رقم زد و طیف گسترده‌ای از مسائل مرتبط با فهم و تفسیر را بررسی کرد. اندیشه‌های نو و چالش‌برانگیز او بازتاب وسیعی در علوم مختلف و حتی ارزیابی دوباره‌ی خود فلسفه داشت.
این کتاب از آثار ارزشمندی است که روایتی دقیق و معتبر از مهم‌ترین آرای هرمنوتیکی گادامر ارائه می‌کند. نویسنده‌ی کتاب، جورجیا وارنکه، با ایجاد تقابل میان مواضع هرمنوتیکی گادامر و دیگر فیلسوفانی چون شلایرماخر، دیلتای، هرش، اپل، هابرماس و رورتی، نقاط اشتراک و اختلاف گادامر با آن‌ها را برجسته می‌کند.
کتاب حاضر می‌تواند کاستی منابع معتبر و روزآمد درباره‌ی هرمنوتیک فلسفی و آرای گادامر را تا حدی جبران کند و برای دانشجویان و دانش‌پژوهان رشته‌هایی چون فلسفه، الهیات، هنر، حقوق، تاریخ و جامعه‌شناسی سودمند باشد.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌ابن‌سينا از ارسطو چه دريافته بود؟ اينكه هستى لزوماً وجود دارد و براى دستيابى بدان اين‌گونه استدلال مى‌كرد: آفرينش نياز به آفريننده‌اى دارد، اما آفريننده نيز براى آن‌كه احساس آفريدگار بودن كند نياز به آفرينش دارد والّا چه آفريننده‌اى خواهد بود؟
به عقيده ابن‌سینا انسان دو روح دارد نه يک روح: يكى با كيفيت پايين‌تر موسوم به «روح منفعل»، كه موجوديتش موكول به وجود جسم و اتكايش به تناسخ است، ديگرى روحى زيباتر به‌نام «روح فعال» كه كيفيت برتر دارد و هنگامى كه نَفَس آخر را كشيديم، همراه با ارواحِ برگزيدگان يكسره به روح خدا مى‌پيوندد.
در ديدگاه نخست، من هيچ‏وقت به تناسخ عقيده نداشته‌ام. از خود مى‌پرسم: چه فايده دارد كه من پانصد سال پيش لئوناردو داوينچى بوده باشم، اگر حتى نتوانم اين را به ياد آورم! و اما در ديدگاه دوم، از اين افتخار كه نصيبم خواهد شد بسيار ممنونم، اما چيزى كه مرا دچار وحشت مى‌كند خستگى است: زندگى ابدى با آن همه ارواح ديگر، كه روى هم انباشته شده‌اند و هيچ كارى هم ندارند، حتى نمى‌توانند خودكشى كنند، مرا تا حد مردن خسته مى‌كند.

از کتابِ «فیلسوفان بزرگ قرون وسطا»
لوچانو دِ کرشنتزو
ترجمهٔ عباس باقری

‌
‌در دست انتشار
«آزادی و ضرورت در تفکر مارکس»
میلاد عمرانی

مارکس در پروژهٔ فکری خود کوشیده به فهمی دیالکتیکی از سیر حرکت اقتصادی جامعهٔ مدرن دست یابد. او در مسیر فهم اقتصاد جامعهٔ مدرن قانونمندی‌هایی را کشف کرده که بر اقتصاد سیاسی جامعهٔ سرمایه‌داری حکمفرماست. اساسی‌ترین پرسشی که در این‌جا مطرح می‌شود این است که «سرنوشت این قوانین چیست؟» آیا مارکس نیز همچون گالیله و نیوتن به وجود روابطی علّی و معلولی در اقتصاد سیاسی جامعهٔ سرمایه‌داری پی برده است؟ آیا او نیز به این نتیجه رسیده که مبنای ایجابی آن روابط، قانون‌های عام اقتصاد سیاسی جامعهٔ سرمایه‌داری است و قانونمندی‌های این قلمرو نیز مانند قانونمندی‌های علوم طبیعی واجد خصلتی ضروری‌اند؟ آیا تلقی جبرگرایانه از اندیشهٔ مارکس درست است؟ و با فرض چنین تفسیری، نقش آزادی و ارادهٔ آدمی را چگونه می‌توان تبیین کرد؟ پاسخ به این پرسش‌ها مستلزم بررسی تبیین مارکس از مقولات تصادف و اتفاق در آثارش، از رسالهٔ دکتری گرفته تا آثار دوران پختگی، است. باید نقش اتفاق را در نگاه مارکس به سازوکار عالم دریافت و مخالفت او را با هرگونه طرح غایت‌شناختی در باب عالم فهم کرد.