‌
‌سقراط: مرادت از آنچه پارسایانه و آنچه ناپارسایانه است، چیست؟
مرادم این است که پارسایانه همان کاری‌ست که من اکنون می‌کنم: از بیدادگر شکایت می‌کنم، چه به سببِ مردم‌کشی گناهکار باشد، چه دزدی از پرستشگاه‌ها، چه کاری دیگر از این دست، خواه چنان افتد که پدر باشد، خواه مادر، خواه هر کسِ دیگر؛ درحالی‌که شکایت نکردن از بیدادگر ناپارسایانه است. بنگر، ای سقراط که گواهی استوار از قانون برای تو خواهم آورد که چنین است ــ گواهی که پیش‌تر به دیگران نیز می‌گفتم که اگر کارها چنان پیش رود، درست خواهد بود: نباید با بی‌دین مدارا کرد، هر کس که باشد. زیرا از قضا مردان خود باور دارند که زئوس بهترین و دادگرترینِ ایزدان است، و هم‌داستان‌اند که پدرِ خویش را در بند کشید، چرا که پسرانش را به ناحق [در کامِ خود] فرو می‌بُرد، و او نیز پدرِ خویش را به کیفرِ [گناهی] دیگر از این دست، از مردی انداخت؛ بااین‌حال، بر من خشم می‌گیرند که از پدرم به سببِ بیدادگری شکایت می‌کنم، و بدین‌سان آنان درباره‌ٔ ایزدان و دربارهٔ من سخنانِ متناقض می‌گویند.

از کتابِ «اوتوفرون»
افلاطون
ترجمه و افزوده‌ها: ایمان شفیع‌بیک

‌
‌اگرچه شورش اعراب در سال ۱۹۲۹ با نظریهٔ استعماری صهیونیستیِ «پیشرفت به‌معنای آرامش» در تناقض بود، اما این امر باعث هیچ بررسی نقادانه‌ای از اقدامات صهیونیست‌ها در مطبوعات آمریکا نشد. و به‌رغم بیم رهبران صهیونیستی از این‌که شورش‌های سال ۱۹۲۹ سبب شود که حمایت آزاداندیشان از آنان برداشته شود، هیچ تغییر مهمی (براساس آنچه در مطبوعات نوشته می‌شد) در طرز تفکر آمریکاییان در مورد اقامتگاه ملی یهود زاده نشد. چه چیز باعث شد که صهیونیست‌ها بتوانند ایستادگی کنند درحالی‌که جنبه‌های مهمی از پیام آنان به افکار عمومی آمریکا غلط از آب درآمده بود؟ دلیلش شاید این بود که نظریهٔ دوقطبی‌بودن جهان که بر نوع نگاه غریبان به سرزمین مقدس مسلط بود از طریق قرن‌ها آموزه‌های مذهبی و امپریالیستی چنان عمق پیدا کرده بود که تعارض‌های گه‌گاهی نمی‌توانست آن را به چالش بکشد. فرض بر این گذاشته شده بود که بومیان غیرغربی و یا به‌قول روزنامه‌ٔ نیویورک‌تایمز «اعراب بیابان‌گرد» وحشیانی مستعد خشونت متعصبانه هستند. و این به‌معنای پذیرش عمومی این حقیقت بود که «صهیونیستی کردن فلسطین احتمالاً بدون مواجهه با مشکلات بیش‌تری از این سنخ (شورش‌ها) موفق نخواهد شد.

از کتابِ «فلسطین: نگاه آمریکاییان»
کاوشی نو در ریشه‌های مسئلهٔ فلسطین
لورنس دیویدسن
ترجمهٔ حسن گلریز

امکان سفارش چاپ تک‌نسخهٔ کتاب از سایت نشر نی www.nashreney.com
ارسال رایگان به سراسر کشور

‌
‌یک بار، در اتاق بازی زیرزمین، دختری که روی نیمکت نشسته بود و دیوانه‌وار می‌خندید، سرش را به عقب پرت کرد و زد به دستۀ چوبی نیمکت و زخمی شد. این حوادث که می‌توانست زنگ خطری باشد اتفاقاً بیشتر ما را مصمم می‌کرد. انگار این زخم‌ها نشان می‌داد که چقدر در خندیدن جدی هستیم.
خیلی وقت نبود که خنده‌پارتی‌ برنامۀ عصرگاهی‌مان شده بود که سرگرمی تازه‌ای شکل گرفت که نویدبخش رویکرد رادیکال‌تری بود. باشگاه‌های خنده ــ که گاهی به‌شان سالن‌های خنده هم می‌گفتیم ــ نشانگر گام‌های جسورانه‌تر برای پیش بردن و طولانی‌تر کردن خند‌ه‌هامان بود. باشگاه‌ها را اول دخترهایی که کمی بزرگ‌تر بودند راه انداختند. آنها «اعضا» را بعد از تاریک شدن هوا به خانه‌هاشان دعوت می‌کردند. مطابق قوانین و مقررات، که از باشگاهی به باشگاه دیگر تفاوت داشت، دخترها می‌بایست مدام خنده‌های خشنی ایجاد کنند، خیلی ترسناک‌تر از هر آنچه تا به آن روز کشف کرده بودیم. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست که باشگاه‌ها چطور به وجود آمدند ــ چشم باز کردیم و دیدیدم که هستند، انگار همیشه بوده‌اند، در انتظار ما که کشف‌شان کنیم.
‌
‌از کتاب خنده‌های خطرناک
استیون میلهاوزر
ترجمهٔ مهنام نجفی‌

‌
‌عصری با تئاتر
نمایش‌نامه‌خوانی «پدرو و کاپیتان»
نوشته‌ی ‌ماریو بندتی
ترجمه‌ی مزدک صدر
کارگردان: شبنم موتابی
نقش‌خوان‌ها: محمد پویا، مزدک صدر

زمان: چهارشنبه ۱۵ مرداد، ساعت ۱۹
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

▫️رزرو الزامی است.
آی‌دی تلگرام رزرو: Nashreney_events

▫️پس از ساعت ۱۹ ورود به سالن امکان‌پذیر نیست.

‌
‌منتشر شد
«در راه آموختن»
در گفت‌وگو با بهمن ذکی‌پور دربارهٔ آموزش و توسعه
محمدرضا سرکار آرانی

«مجموعه گفت‌وگوهای بهمن ذکی‌پور با محمدرضا سرکار آرانی» به بررسی پیوند آموزش در مدرسه با تحولات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی می‌پردازد و تلاشی است برای گشودن مسیرهای نو و خلق ایده‌های تازه‌ای که تمرین «حضور» و «بودن» متفاوت، پذیرش بی‌قراری، تاب‌آوری و گریز از تکرار را ممکن می‌سازد.
در کتاب حاضر صنعتی‌شدن آموزش در مدرسه، تنگناهای زبان و اندیشه، ماهیت و سرنوشت اصلاحات ساختاری، امکان خلق دانش در بستر عمل، بازطراحی نظام آموزشی، بازاندیشی نقش معلم، و قصه‌ها و چالش‌های مادرانه و اساساً امر «معلمی» واکاوی شده است. تمرکز اصلی این مباحث، ضمن ارائهٔ راه‌حل‌های اجرایی یا دستورالعمل‌های اداری، بر یافتن مسیرهایی است که شناخت بهتر جایگاه کنونی ما را تسهیل می‌کند: ترسیم نقشه‌ای از «این‌جا و اکنون» و تأمل بر این پرسش بنیادین که «ما کجا ایستاده‌ایم؟»
در این گفت‌وگوها تماشای «دیگری» نقش محوری دارد: گاه روایت تجربه‌های شرق، خاصه تجربهٔ ژاپن، در مسیر توسعه است و گاه بازخوانی تحولات خاص و بی‌تکرار غرب.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی مجموعه داستان «مردن ماه»
نوشتهٔ مرتضی فرجی

با حضور:
محمد راغب
بهاالدین مرشدی
مرتضی فرجی

زمان: دوشنبه ۱۳ مرداد، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ اول

‌
‌نشست نقد و بررسی کتاب «در برابر وجدان خویش» در کتابخانه ملی برگزار می‌شود.

به گزارش روابط عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، نشست نقد و بررسی کتاب در برابر وجدان خویش، اثر آلیسون ویر و ترجمه منصورآسیم، روز دوشنبه ۱۳ مرداد ماه از ساعت ۱۰ تا ۱۲ در اندیشگاه فرهنگی این سازمان برگزار می‌شود.

در این نشست که با دبیری صالح زمانی است، منصورآسیم مترجم اثر و فعال حوزه فرهنگ و عبدالعلی رضایی جامعه‌شناس و پژوهشگر اجتماعی به‌عنوان سخنرانان حضور دارند.

کتاب در برابر وجدان خویش با رویکردی مستند و تحلیلی به بررسی نقش پنهان و کمتر شناخته‌شده ایالات متحده در روند شکل‌گیری اسرائیل می‌پردازد.


علاقه‌مندان به مباحث تاریخی، سیاسی و مطالعات انتقادی می‌توانند با حضور در محل اندیشگاه فرهنگی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، واقع دراتوبان حقانی، بلوار کتابخانه ملی، در این نشست علمی شرکت کنند.

‌
‌عصری با تئاتر
نمایش‌نامه‌خوانی «پدرو و کاپیتان»
نوشته‌ی ‌ماریو بندتی
ترجمه‌ی مزدک صدر
کارگردان: شبنم موتابی
نقش‌خوان‌ها: محمد پویا، مزدک صدر

زمان: چهارشنبه ۱۵ مرداد، ساعت ۱۹
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

▫️رزرو الزامی است.
آی‌دی تلگرام رزرو

▫️پس از ساعت ۱۹ ورود به سالن امکان‌پذیر نیست.

‌
منتشر شد
«آموزهٔ مصونیت دولت‌ها در حقوق بین‌الملل»
جمهوری اسلامی ایران در دادگاه‌های داخلی غربی
اسدالله نوری

آموزهٔ مصونیت دولت‌ها (The Doctorine of State Immunity) از پایه‌های دیرین حقوق بین‌الملل عمومی است، اما با دیگر زیررشته‌های حقوق و علوم سیاسی نیز ارتباط و تلاقی دارد. برای درک بهتر آموزهٔ مصونیت باید ببینیم یک دولت قرار است از چه چیز مصون باشد. دولت بیگانه از اقتدار، سلطه و صلاحیت دولت‌های دیگر مصون است. گرچه مصادیق اقتدار و صلاحیت بیش از اقتدار و صلاحیت قضایی است و اقتدار و صلاحیت قوای دیگر را نیز در بر می‌گیرد، اما این کتاب بر مصونیت قضایی دولت‌ها، عموماً، و مصونیت قضایی دولت جمهوری اسلامی ایران، خصوصاً، از صلاحیت قضایی دیگر دولت‌ها متمرکز است.
می‌خواهیم بدانیم وقتی شخصی حقیقی یا حقوقی دعوایی علیه یک دولت حاکم در دادگاه‌های کشوری خارجی مطرح می‌کند، محاکم مزبور صلاحیت خوانده قرار دادن آن دولت و اعمال اقتدار بر وی را دارند یا نه...

▫️بخشی از کتاب

‌
منتشر شد
«‌روشنگری، انقلاب و رمانتیسم»
پیدایش اندیشهٔ سیاسی مدرن آلمانی (۱۷۹۰-۱۸۰۰)
فردریک سی بیزر
ترجمهٔ مسعود آذرفام

در دههٔ ۱۷۹۰ رویدادی مهیج و شگرف بر فلسفه تأثیر گذاشت: انقلاب کبیر فرانسه. این رویداد دوران‌ساز متفکران آلمان را نیز سخت تحت‌تأثیر قرار داد. آن دسته از فیلسوفان آلمانی که پیش‌تر چندان دربارهٔ سیاست ننوشته بودند، دلمشغول پرسش‌هایی شدند که این انقلاب مطرح کرده بود. تقریباً تمام نوشته‌های کانت، فیشته، شیلر، هومبولت، فورستر، یاکوبی، هردر، شلگل، نووالیس و ویلند در اوایل دههٔ ۱۷۹۰، مستقیم یا غیرمستقیم، مُلهم از همین انقلاب بزرگ بود.
روشنگری، انقلاب و رمانتیسم واکنش‌های گوناگون و پیچیدهٔ متفکران آلمانی به انقلاب فرانسه را در طول یک دهه و از خلال بررسی دقیق و خلاقانهٔ سه سنت لیبرالیسم، محافظه‌کاری و رمانتیسم دنبال می‌کند، رویکردهایی که هر یک نقشی کلیدی در تحول اندیشهٔ سیاسی آلمان مدرن در قرن نوزدهم و بیستم بازی کرده‌اند. کتاب حاضر خاستگاه‌ها و زمینه‌های این سه سنت را می‌کاود و تحلیلی از ایدئال‌های سیاسی هر کدام عرضه می‌کند.

▫️بخشی از کتاب

‌
منتشر شد
«جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگمونت باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد
‌
جامعه‌شناسانه اندیشیدن آخرین اثر زیگمونت باومن (۲۰۱۷-۱۹۲۵)، نظریه‌پرداز و جامعه‌شناس برجستهٔ لهستانی‌الاصل، است. آخرین ویراست این اثر پس از درگذشت باومن و با همکاری تیم مِی منتشر شده که ترجمهٔ حاضر از همین نسخه انجام شده است.
باومن و مِی در این اثر سعی می‌کنند مسائل اجتماعی را در چارچوب آخرین تحولات مفهومی آن بحث کنند. این‌گونه است که جهانی‌شدن، تغییرات اقلیمی، تاب‌آوری و دگرگونی‌های ناشی از پیشرفت‌های پُرشتابِ فنّاوری‌های نوین در کنار مسائل و مفاهیم کلاسیک جامعه‌شناختی مانند نابرابری، عدالت اجتماعی و دربرگیری نشانده می‌شوند تا منظومه‌ٔ جدیدی پی افکنده شود. کتاب حاضر مسیری بدیع و جذاب در تأمل بر این مسائل و تحولات پیچیدهٔ آن‌ها می‌گشاید.
بنابراین، همان‌گونه که نویسندگان اشاره می‌کنند: جامعه‌شناسانه اندیشیدن ما را در فهم یکدیگر و خودمان یاری می‌دهد و تبیین‌های ارزشمندی دربارهٔ پویایی‌های جوامع و مناسبات اجتماعی فراهم می‌آورد.

▫️بخشی از کتاب

‌ ‌
‌فیثاغورس ما را از این منع می‌کند که پست نگهبانی زندگی را ترک کنیم مگر آن‌که خداوند ــ فرمانده‌مان ــ فرمان داده باشد. سولونِ خردمند دوبیتی‌ای در بیان این امید سرود که وقتی از دنیا رفت دوستانش [در فراق او] مویه و زاری کنند. بدون شک قصدش این بود که نشان دهد تا چه اندازه مهر ایشان را پاس می‌دارد. اما من منظر انیوس را بیشتر می‌پسندم: «بگذار هیچ‌کس به یاد من نگرید، و در واپسین مراسم یادبود من مرثیه نخواند.» انیوس مرگ را مایۀ اندوه نمی‌داند، زیرا پس از آن جاودانگی فرامی‌رسد.
این درست است که چه‌بسا فرایند مردن با نوعی تشویش و آشوب همراه باشد، اما در این صورت این آشوب و تشویش دیری نخواهد پایید، خصوصاً وقتی که فرد پیر است. پس از مرگ یا اساساً احساسی در کار نخواهد بود یا احساسات دلپذیر خواهد بود. ما باید این نکته را از دوران جوانی‌مان به بعد به یاد داشته باشیم، زیرا این باور به ما جسارت می‌بخشد که مرگ را به هیچ گیریم، بدون این باور به هیچ‌وجه نمی‌توانیم روی آرامش را ببینیم. زیرا از مرگ نمی‌توان گریخت: چه‌بسا که مرگ همین امروز به سراغ‌مان آید.

از کتابِ «دربارهٔ پیری»
مجموعه مقالات فلسفی
ترجمهٔ آرش نراقی

‌
فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی مجموعه داستان «مردن ماه»
نوشتهٔ مرتضی فرجی

با حضور:
محمد راغب
بهاالدین مرشدی
مرتضی فرجی

‌
‌منتشر شد
«افق‌های نو در زبان‌شناسی قرآن»
تحلیل نحوی، معنایی و سبکی
حسین عبدالرئوف
ترجمهٔ رضا مقدم‌کیا و عبدالله کریم‌زاده

کتاب حاضر منبعی ارزشمند برای پژوهشگران، استادان و دانشجویانی است که به دنبال یافتن روش‌شناسی و چارچوب‌های نظری نوآورانه برای نگارش پایان‌نامه و رسالهٔ دکتری خود هستند. به طور خاص، برای کسانی که در رشته‌های مطالعات ترجمه، زبان‌شناسی، و علوم قرآن و حدیث مشغول به تحصیل هستند، بسیار الهام‌بخش و بصیرت‌بخش است، چرا که علاوه بر ایجاد یک چرخش روش‌شناختی در جریان اصلی تحقیقات زبان‌شناختی قرآن، سعی کرده است ادبیات نظری جدیدی تولید کند و این امر می‌تواند در اکتشاف شکاف‌های پژوهشی موجود در رویکردهای سنتی قرآن‌پژوهی راهگشا باشد و به نوآوری در تحقیقات قرآنی بینجامد.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌افلاطون هنرمندان را تبعید کرد، اما شیلر آنها را ستود. این‌طور نبود که او بخواهد آنها را بر سریر پادشاهی بنشاند یا حتی کارمند دولتی‌شان بکند. به گمان او نخستین وظیفۀ آنها معطوف به حقیقت و زیبایی است و نه دولت. با وجود این، شیلر باور داشت که این هنرمند است که نقش اصلی را در تعلیم و تربیتِ اخلاقی شهروند ایفا می‌کند. فیلسوفان می‌توانند به اصول نخستینِ اخلاق پند دهند، اما تنها هنرمندان می‌توانند مردم را به عمل بر اساس آنها وادارند. آنچه شیلر را بر آن داشت آموزۀ افلاطون را وارونه کند، تشخیص مسئلۀ لاینحلی بود که افلاطون همواره تمام تلاشش را مصروف انکار آن کرد: آکراسیا ، یا ضعف اراده. افلاطون هنرمندان را از جمهوری خویش تبعید کرد، چرا که تصاویر دل‌انگیز آنها مردم را از شناخت صُوَر منحرف می‌کنند. به باور افلاطون اگر شهروندان صورت خیر را بشناسند، بافضیلت خواهند بود و بر اساس خیر عمل خواهند کرد. با این حال، نقطۀ آغاز شیلر به رسمیت شناختن این امر بود که، حتی اگر مردم صورت خیر را بشناسند، ممکن است بر اساس آن عمل نکنند.

از کتابِ «‌روشنگری، انقلاب و رمانتیسم»
فردریک سی بیزر
ترجمهٔ مسعود آذرفام

‌
‌در پاسخ به این پرسش بنیانی تاریخی که چرا انقلاب صنعتی در کشورهایی مثل ایران روی نداد، ماکس وبر در سال ۱۹۷۸ برای تبیین دلیل عمدهٔ نبود انباشت درازمدت سرمایه در جامعهٔ ایران چنین نوشت:
مالک ایرانی هیچ حقی بر مالکیت خود و هیچ امنیتی برای عایدات خود نداشت. اموال سرمایه‌دار اروپایی مشمول آزادی خدشه‌ناپذیر (طبیعی) می‌شد و اموال فئودال اروپایی مشمول حق خدشه‌ناپذیر (طبیعی) بود اما عایدات و ثروت مالک ایرانی امتیازی قابل انتقال بود و همین ناامنی شامل درآمد و ثروت بازرگانان نیز می‌شد، هم در حیات آنان و هم بعد از مرگ‌شان. انباشت سرمایه مستلزم تعویق مصرف فعلی یعنی پس‌انداز است و پس‌انداز مستلزم حداقلی از امنیت و اعتماد به آینده است. نکتهٔ جالب این است که در مملکتی که خود پول ــ تا چه رسد به سایر دارایی‌های مادی‌ــ در خطر مصادره بود، سرمایهٔ مالی انباشت می‌شد و تجارت برقرار بود... سرتاسر تاریخ ایران و وقایع‌نامه‌های موجود آکنده از مثال‌هایی از این ناامنی و پیش‌بینی‌ناپذیری است.

از کتابِ «ایران جامعهٔ کوتاه مدت»
محمدعلی همایون کاتوزیان
ترجمهٔ عبدالله کوثری

‌
‌در مورد مسئلهٔ عاشق‌بودن ما همواره با پدیدهٔ بیش‌ارزش‌گذاری جنسی مواجه می‌شویم ــ یعنی این واقعیت که معشوق تا حد مشخصی از این امتیاز بهره‌مند است که مورد انتقاد واقع نشود و همهٔ ویژگی‌های او بسیار والاتر ارزیابی می‌شوند از ویژگی‌های افرادی که مورد عشق نیستند و حتی از ویژگی‌های خود معشوق زمانی که به او عشق ورزیده نمی‌شده. اگر محرک‌های حسانی کم‌وبیش با موفقیت سرکوب شده یا کنار نهاده شوند، این توهم ایجاد می‌شود که ابژه به سبب شایستگی‌های روحانی‌اش مورد عشق حسانی واقع شده، درحالی‌که برعکس، این شایستگی‌ها در‌واقع فقط به دلیل جذابیت حسانی‌اش به او اعطا شده‌اند.
جریانی که در این زمینه ما را گمراه می‌کند آرمانی‌کردن است. اما اکنون راحت‌تر می‌توانیم راه‌مان را پیدا کنیم. ما دیدیم که با ابژه همان‌گونه رفتار می‌شود که با اگو، به‌گونه‌ای که وقتی عاشق‌ایم میزان قابل توجهی از لیبیدوی خودشیفته‌منشانه به درون ابژه سرازیر می‌شود. حتی در بسیاری اشکال عشق‌ـ گزینه، ابژه آشکارا به‌مثابه جایگزینی برای بخشی از اگوایدئال عمل می‌کند.

از کتابِ «روان‌شناسی توده‌ای و تحلیل اگو»
زیگموند فروید
ترجمهٔ سایرا رفیعی

‌
‌ما از طریق دیگران خودمان را می‌شناسیم. اما شناختِ خودمان یعنی چه؟ و هنگامی که چنین ادعایی می‌کنیم منظورمان چیست؟ منبعی روشنگر عبارت است از خودهای متجسم ما که همان ارجاعِ به «بدن» ما‌ست. زندگی در جامعه برای ما چه معنایی دارد؟ خودمان، ابژه‌ها و دیگران را چگونه می‌بینیم؟ و نتیجۀ این نگاه‌های ما چیست؟ ما بدن‌هایمان را «به ارث» برده‌ایم و بنابراین، بدنی است که کاملاً ساخته شده، ولی ظاهراً نوعی «محصول» جامعه نیست. اما باوری به این اندازه صُلبْ خطاست. شرایط زندگی در جامعه، مانند همۀ چیزهای دیگر، تغییرات بسیار زیادی در بدن ما ایجاد می‌کند. به‌رغم این‌که بسیاری از ویژگی‌ها مثل اندازه و شکلِ بدن‌های ما و مؤلفه‌های دیگر آن را ژن‌ها تعیین می‌کنند، و به انتخاب‌ها و کنش‌های قصدمند ما ربطی ندارند ــ یعنی حاصل طبیعت‌اند و نه فرهنگ ــ با این حال، فشارهای اجتماعی طوری هستند که با تمام توان می‌کوشیم بدن‌هایمان را به شکلی درآوریم که درخور و مطلوب تلقی شود.

از کتابِ «جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگمونت باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد
‌