‌
‌«ناگهان انقلاب»
چارلز کورزمن
ترجمه‌ی رامین کریمیان

رویداد هرچه غیرمنتظره‌تر باشد باید کوشش بیش‌تری صورت گیرد تا تبیینی برای آن یافته شود. تبیینِ جنبش‌های اعتراضی دشوارتر است زیرا این جنبش‌ها با انتظاراتی که از رفتارهای اجتماعی معمول و متعارف می‌رود تفاوت بنیادی دارند. ازاین‌روست که پیش‌بینی این‌گونه جنبش‌ها پیش از وقوع از دشوارترین مسائلِ پیش روی علوم اجتماعی است: کشف قواعدِ بی‌قاعدگی ــ یعنی قواعدی که اساس رفتارهای ناقض قواعداند. جنبش‌های اعتراضیِ توده‌ای که هدف‌شان تسخیر دولت است و ”انقلاب” خوانده می‌شوند مثال اعلای رویدادهای نقض‌کننده‌ی قواعداند. انقلاب‌ها هرچه عظیم‌تر بوده‌اند یافتن و ساختن تبیین مناسب برای آن‌ها نسل‌ها طول کشیده است. می‌شود گفت همین هم یکی از ملاک‌های عظمت‌شان است. انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه، که ناب‌ترین نمونه‌ی انقلاب‌هاست، همچون آزمونِ هیپنوتیسمیِ رورشاخ بیش از دویست سال است که پژوهشگران را به خود مشغول داشته است. هر نسلی داوری خود را داشته، معنایی تازه به آن داده، تبیین‌های نسل قبل را ناکافی یافته و تبیین‌هایی جدید پیش نهاده است.
(ص ۲۳-۲۴ کتاب)

▫️بخشی از کتاب

‌
‌گفتار محمد زکریا در لذّت و الم

[...] لذّت چیزی نیست مگر راحت از رنج، و لذّت نباشد مگر بر اثر رنج. [...] چون لذّت پیوسته شود رنج گردد. [...] حالی که آن نه لذّت است و نه رنج است طبیعت است و آن به حس یافته نیست. [...] چون لذّتْ حسی رهاینده است و دردْ حسی رنجاینده است. و حس تأثیر است از محسوس اندر خداوند حس، و تأثیر فعل باشد از اثرکننده اندر اثرپذیر، و اثر پذیرفتن بدل شدن حال اثرپذیر باشد، و حال یا طبیعت باشد یا بیرون از طبیعت باشد. [...] چون اثرکننده مر آن اثرپذیر را از حال طبیعی او بگرداند آن جا رنج و درد حاصل آید، و چون مر اثرپذیر را به حال طبیعی او بازآرد آن جا لذّت حاصل آید.

از کتابِ «محمدبن زکریای رازی»
از مجموعه‌ی تاریخ و ادبیات ایران
محمد دهقانی

‌
‌در دست انتشار
«اکتشاف هنر اسلامی»
پژوهشگران، مجموعه‌داران، مجموعه‌ها
ستیون ورنوا
ترجمهٔ ولی‌الله کاووسی
از مجموعهٔ در اقلیم هنر (۱)

تاریخ‌نگاری هنر اسلامی دانش جدیدی است که موضوعش زادهٔ فرهنگ و تمدن اسلامی و پیشینهٔ شکل‌گیری و روش‌های مطالعه‌اش برخاسته از فرهنگ و تمدن غرب است. به عبارت دیگر، دانش مذکور هنر یک فرهنگ را به کمک دیدگاه‌ها، روش‌ها و تعاریف فرهنگی دیگر مطالعه می‌کند.
پیدایش این رشته به مطالعات شرق‌شناسانهٔ دانشوران اروپایی در اواخر سدهٔ هجدهم برمی‌گردد. اما از نیمهٔ سدهٔ نوزدهم تا نیمهٔ سدهٔ بیستم، تاریخ‌نگاری هنر اسلامی با تکیه بر نظریه‌ها و روش‌های تاریخ‌نگاری هنر در غرب، به‌تدریج در حد و اندازهٔ رشته‌ای علمی و دانشگاهی ظاهر شد. ذیل این نگاه جدید، پژوهشگران از روش‌های توصیفی و عتیقه‌شناسانهٔ تحت سیطرهٔ شرق‌شناسی و استعمار که صرفاً به شناخت صورت و کالبد آثار هنری می‌پرداخت، فاصله گرفتند و به تحقیقات تحلیلی و تخصصیِ فرهنگ‌محور و متکی به معیارهای نگارش تاریخ هنر دست یافتند تا از این پس اثر هنری را محصول و مظهر فرهنگ زایای خودش ببینند.

‌
‌در دست انتشار
«کاخ مدحت‌سرایی و شاه‌میوه‌های روزگار»
الگوهای توصیفی در جنات عدنِ عبدی‌بیگ شیرازی
پال ای. لزنسکی
ترجمهٔ مژده مخلصی
از مجموعهٔ در اقلیم هنر (۲)

پال ای. لُزنسکی، استاد برجستهٔ زبان‌ها و فرهنگ‌های خاورمیانه و متخصص تاریخ ادبیات فارسی، در دو جستارِ این کتاب، مکان‌نگاری یا توصیفِ معماری دورهٔ صفوی را در آثار ادبی منظوم و منثور این عصر پی می‌گیرد. او که بخشی از کارِ شاعران را کشف، شرح و بازآفرینی معانی ضمنی در جهان پیرامون می‌داند، با نگاهی به متون ادبی تلاش کرده است، ضمن ارائهٔ اطلاعاتی دربارهٔ وضعیت و کارکردها و معانی تجربیِ بناها در گذشته، تصویری از فضای فرهنگی آن دوران ترسیم کند.
جستار نخست، «کاخ مدحت‌سرایی و شاه‌میوه‌های روزگار، الگوهای توصیفی در جنات عدنِ عبدی‌بیگ شیرازی»، نحوهٔ وصفِ جعفرآباد یا همان دارالسلطنهٔ شاه تهماسب در قزوین را از خلال اثر منظوم عبدی‌بیگ شیرازی با عنوان جنات عدن دنبال می‌کند. جستار دوم، «برابرِ طاق آسمان، طراحی، مراسم و شعرِ پُل حسن‌آباد»، مخاطب را با تجربهٔ زیستهٔ شاعران و نویسندگان عصر صفوی از پُل حسن‌آباد یا خواجو همراه می‌کند.

‌
‌در دست انتشار
«قاب بستن نگاه خیره در کاخ‌های عثمانی، صفوی و گورکانی»
گلرو نجیب اغلو
ترجمهٔ نسترن نجاتی
از مجموعهٔ در اقلیم هنر (۳)

گلرو نجیب‌اُغلو، استاد دانشگاه هاروارد و مورّخ برجستهٔ هنر اسلامی، در این اثر با اتکا به مفهوم کلیدیِ نگاه خیره به بازخوانی نقش معماری در بازنمایی سلطنت و مناسبات قدرت می‌پردازد و این هدف را با تأمل در سه کاخ سلطنتیِ مهم دوران مدرنِ متقدم پی می‌گیرد: کاخ توپقاپی در استانبول، دولت‌خانهٔ صفوی در اصفهان و لعل‌قلعه در دهلی.
نجیب‌اُغلو با بهره‌گیری از طیف وسیعی از منابع نشان می‌دهد که چگونه سازمان فضایی، عناصر تزیینی و تشریفاتِ پیوسته به معماری در این کاخ‌ها با هدایت و قاب بستنِ نگاه تجربهٔ بصری و ایدئولوژیکی خلق می‌کردند. این رویکرد معماری را صرفاً ساختاری کالبدی نمی‌بیند بلکه آن را سازوکارِ تولید معنا در بستر قدرت تلقی می‌کند...

‌
‌خلاصه این‌که اشتباهش همین بود: همین که صبروحوصله نداشت. می‌خواست یک‌روزه دنیا را نجات بدهد، حتی شده به زور. این چیزها لِم دارد و این‌طوری کاری از پیش نمی‌رود. نباید آن‌قدر رو بازی می‌کرد و عجله به خرج می‌داد. حقیقت را باید زیرزیرکی جا انداخت؛ باید قطره‌قطره چکاند، یک قطره این‌جا یک قطره آن‌جا، بلکه ملت آرام‌آرام با آن خو بگیرند. یک‌دفعه درنمی‌آیی بگویی: هرچه دارید به فقرا ببخشید، و از این‌طور حرف‌ها. این‌که نشد استراتژی. تازه بیشتر از این‌ها هم بایستی حواسش به کارهایش می‌بود.

از مجموعه داستان حکایات من‌درآوردی
کارل چاپک
ترجمهٔ اسد ناصحی

‌
‌چاپ سیزدهم منتشر شد
هستی و زمان
مارتین هایدگر
ترجمهٔ عبدالکریم رشیدیان

پرسشی که هایدگر در هستی و زمان مطرح می‌کند «پرسش هستی» است، یعنی همان پرسشی که از سرآغاز فلسفه اندیشه‌های فیلسوفان را به تلاطم افکنده است. ازاین‌رو این کتاب از حیث موضوعش تازگی ندارد. اما وجه «مدرن» آن شیوهٔ بررسی هایدگر از این مسئله و تعیین هستی انسان (دازاین) به‌مثابه دروازهٔ ورود به شناخت هستی است که پس از سرآغازهای اصیل و خیره‌کنندهٔ آن در فلسفهٔ یونانی ماقبل سقراطی دیری است که حتی پرسش از آن به فراموشی سپرده شده است. تحلیل اگزیستانس دازاین از طریق ساخت‌های «ممکنی» که «اگزیستانسیال» نامیده می‌شوند «اونتولوژی بنیادی» نام می‌گیرد که شرط امکان ذاتی همهٔ اونتولوژی‌ها را تشکیل می‌دهد. زیرا دازاین هستنده‌ای است که هر پرسش فلسفی از آن سرچشمه می‌گیرد و به آن بازمی‌گردد. ازهمین‌رو بسیاری از مسائل فلسفه همچون پروا، خودبودگی و دیگربودگی، جهان، مکان‌مندی و زمان‌مندی، مرگ و غیره صورتبندی‌های متفاوتی کسب می‌کنند. این اثر فضای فلسفی قرن بیستم را تحت‌تأثیر قرار داده و الهام‌بخش بسیاری از برجسته‌ترین متفکران پساساختارگرا چون فوکو و دریدا بوده است.

‌
‌در دست انتشار
«افیون‌زدگان»
مردم‌نگاری در جنوب تهران
اصغر ایزدی جیران
پژوهش‌های اجتماعی دربارهٔ ایران (۴)

افیون‌زدگان: مردم‌نگاری در جنوب تهران روایتگر صحنه‌هایی است از دنیای واقعیِ جمعیت‌های پنهانِ درگیر اعتیاد در دو محلهٔ «لب خط» و «دروازه‌غار». اصغر ایزدی جیران مردم‌شناسی است که، با اتخاذ روش مشاهدهٔ مشارکت‌آمیز، با مهاجران تهیدست بلوچ و غربت محلهٔ لب خط و معتادهای کارتن‌خواب محلهٔ دروازه‌غار زندگی و حتی رفاقت کرده و، با تکیه بر رویکرد همدلانهٔ مردم‌نگاری، کوشیده است نه‌تنها بازتولیدکنندهٔ صرفِ تصاویر تیره و کلیشه‌ای از این محله‌ها نباشد بلکه لحظه‌های روشن ساکنان آن‌ها را نیز آشکار سازد.
افیون‌زدگان شرح تجربه‌های زیستهٔ پستونشینانی است که به سبب نظم سیاسی تبعیضْ به اتاق‌هایی در خانه‌های قدیمی در بافت فرسودهٔ شهری کوچ کرده‌اند، وصف بدن‌های خیابان‌نشینی که، تحت نظم فرهنگی طرد، ناگزیر بی‌خانمانی را برگزیده‌اند. مهاجران لب خط و بی‌خانمان‌های دروازه‌غار آسیب‌دیدگانِ رنج‌های اجتماعیِ منطقهٔ شکست‌خوردگانند. آن‌ها برای تسکین خود نهاد اجتماعی مواد را در سطح محلی و صرفاً به منزلهٔ نوعی استراتژی بقا می‌پرورند.

‌
‌علوم شناختی که تنها چند دهه از پیدایش آن می‌گذرد پیشرفت‌های چشمگیری را در زمینه‌ی شناخت مغز و کارکردهای آن به ارمغان آورده است. علوم شناختی مرکب از رشته‌های عصب‌شناسی، روان‌شناسی، زبان‌شناسی، هوش مصنوعی و فلسفه‌ی ذهن، از زوایای مختلف ذهن آدمی را مورد بررسی قرار می‌دهد و یافته‌های آن ابعاد مختلف فعالیت‌های انسان، اعم از پزشکی، آموزش و پرورش، سیاست، تجارت و حتی جنگ و دفاع را تحت‌تأثیر قرار داده است. موضوع تغییر ذهن نیز یکی از مباحثی است که امروزه مورد توجه پژوهشگران علوم شناختی قرار گرفته است، همچنان که در طول تاریخ نیز همواره مورد توجه روحانیون، روشنفکران، اندیشمندان، سیاست‌مداران، خبرنگاران و انسان‌های عادی در روابط روزمره‌شان با دیگران بوده است. انسان‌هایی با نیت‌های پاک درصدد تغییر ذهن دیگران و اصلاح آن برآمده‌اند تا ایشان را با فضای علم و اخلاق و کرامت انسانی آشنا سازند. انبیا، مصلحان، متفکران، معلمان بزرگ و مربیان اخلاق از آن جمله‌اند.

«تغییر ذهن‌ها»
هنر و علم تغییر ذهن خود و دیگران
هوارد گاردنر
ترجمهٔ کمال خرازی

‌
‌در دست انتشار
«رومولا»
حکایت یأس و امید
جورج الیوت
ترجمهٔ رضا رضایی

در سلسله‌ی رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به‌سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصربه‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از نقادان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند.
قهرمان داستان زنی است اصیل و شجاع که سرخوردگی‌هایی را تجربه می‌کند و به آگاهی بیشتری نایل می‌شود. سال‌های تلاطم سیاسی را پشت سر می‌گذارد، در حیات اجتماعی زادگاهش مشارکت می‌کند، به «بیداری» فکری و روحی می‌رسد و در بحبحوهٔ همهٔ سختی‌ها و بحران‌ها سلامت اخلاقی خود را حفظ می‌کند. او زنی است «آرمانی» در زمانه‌ای که آرمان‌ها زدوده می‌شوند.‌

‌
‌الیزابت: ... ما خوشبخت نیستیم، ژان! به خودمون نگاه کن...  مثل موش‌ دل‌مرده‌ایم... دو تا موش گنده توی یه خونهٔ خارج از شهر! هیچ‌کس دوروبرمون نیست، ژان... ته جنگل، تنهای تنها. خانواده‌ای که از هم‌ پاشیده، خانواده‌ایه که راه رو درست نرفته!
ژان: کاری که اون با ما کرد قابل بخشش نیست!
الیزابت: مسیح برای پاک کردن گناه‌های ما به صلیب کشیده شد، اون‌وقت تو دامادت رو نمی‌تونی ببخشی؟
ژان: ولم کن برم بالا!
الیزابت: دوست داشتن دشمن‌ها، جلو آوردن اون طرف گونه؟ تو رو یاد چیزی نمی‌ندازه؟
ژان: موعظه‌هات رو تموم کن! این آدم یه منحرف فاسده!
الیزابت : گونه‌ت رو ببر جلوش، ژان!

از نمایش‌نامهٔ «رامسس دوم»
سباستین تیِری
ترجمهٔ شهلا حائری

‌
‌بعد از انقلاب نیز بلوچستان سرزمینی حاشیه‌ای باقی ماند. وضعیت کنونی بلوچستان نمایانگر این است که تمام ادعاهایی که پس از این واقعه در باب مرکززدایی و توسعۀ متوازن و پایدار مطرح شد در حد شعار باقی مانده و عملیاتی نشده است. لذا مردم منطقه هنوز دچار انواع محرومیت‌هایند. پس از چهار دهه از گذشت انقلاب، هنوز نام بلوچ و بلوچستان از مجرای موضوعاتی چون تروریسم و قاچاق، بی‌آبی، و فقر در اخبار کشور به میان می‌آید و همۀ این‌ها از توسعه‌نیافتگی و محرومیت چندجانبۀ مردم بلوچ حکایت دارد.
تاریخ بلوچستان در ایران معاصر تاریخ مردمان ستم‌کشیده‌ای است که بارها در معرض قتل و غارت و ستمگری قرار گرفته‌اند، ستمی که از درون خودِ نظام سلسله‌مراتبی برمی‌خاسته و با دست‌اندازی‌ها و تجاوزهای نیروهای بیرون از این نظام به اوج می‌رسیده است. اکنون نیز صاحبان ثروت از فقر بخش قابل‌توجهی از جمعیت این منطقه بهره می‌برند و از آنان در جهت مقاصد خویش استفاده می‌کنند.

از کتابِ «قشربندی اجتماعی در بلوچستان»
از دورهٔ قاجاریه تا پس از انقلاب ۱۳۵۷
داریوش مبارکی

‌
‌آرام‌آرام راه می‌رفتم تا شانسم برای پیدا کردنِ تو بیشتر باشد. دیوارِ حیاط را دنبال کردم و رسیدم پای پله‌هایی که به پشت‌بام می‌رفت. می‌دانستم نباید از آن‌ها بالا بروم و نباید کسی ببیندم که دارم آن دور‌و‌بر پرسه می‌زنم و همین که از روی پله‌‌ها صدای پا شنیدم خواستم فرار کنم، ولی در همان حین دزدکی نگاهی انداختم و دیدم ــ مثل معجزه بود ــ که تویی، آرام‌آرام داشتی از پله‌ها می‌آمدی پایین، شالت روی صورتت بود، ولی افتاده بود پایین، طوری که می‌توانستم خطوط بینی و گونه‌هایت را ببینم. نمی‌دانم این دستِ سرنوشت بود که تو آن‌جا بودی، یا من را دیده بودی که از سرِ جایم بلند شدم و آمده بودی دنبالم. جوابت هر کدام که باشد فکر نمی‌کنم ناامیدم کند. دیدنِ تو حسِ خیلی فوق‌العاده‌ای داشت. تنها چیزی بود که آن شب می‌خواستم.
به احتمال زیاد مثل آدم‌های احمق نیشم را باز کرده بودم، ولی از این بابت شرمنده نبودم. می‌دانستم عشق آدم‌ها را احمق می‌کند و از این بابت خوشحال بودم که در حدِ نیاز احمق شده بودم.

از کتابِ «در باغ، پرستوها»
پیتر هابز
ترجمهٔ کاوه بلوری

‌
‌مفهوم «فیلم هنری» به‌لحاظ لغوی مفهومی نامتعارف و غیرمعمول است. ما در گفت‌وگوهای روزمره هرگز از واژه‌هایی چون «رمان هنری»، «نقاشی هنری» یا «موسیقی هنری» استفاده نمی‌کنیم، چراکه اعتقاد داریم ادبیات، نقاشی و موسیقی فی‌نفسه هنرند. همه‌ی این‌ها فرم‌هایی هنری با ژانرهای گوناگون‌اند. اگرچه ژانرهای هر فرم ممکن است ارزش‌ها و ماهیت متمایزی داشته باشند و با برچسب‌هایی نظیر «خوب» و «بد»، «والا» و «توده‌ای» یا «جدی» و «عامه‌پسند» از هم تفکیک شوند، اما جملگی آن‌ها به‌لحاظ اصطلاح‌شناختی ذیل حوزه‌ی بزرگ‌ترِ فرم هنری مربوطه قرار می‌گیرند. درحالی‌که این داستان درمورد فیلم صدق نمی‌کند و برای فهم چگونگی کاربرد مفهومِ نامتعارف فیلم هنری می‌بایست پرسش دیگری را مطرح کنیم: سینما به‌مثابه‌ی هنر، یا به‌تعبیر همیشگی مبلغانش «هنر هفتم»، در متن کدام شرایط تاریخی‌ـ اجتماعی پدید آمد و چگونه شکل گرفت؟ چنین پرسشی بلافاصله ما را به یاد بوردیو می‌اندازد، زیرا او بیش از هر جامعه‌شناسِ دیگری مسئله‌ی شکل‌گیری تاریخی میدان‌های هنری در بسترهای مختلف را مورد بررسی قرار داده است.

از کتاب جامعه‌شناسی هنر
دیوید انگلیس و جان هاگسون
ترجمهٔ جمال محمدی

آن‌چه طبق برداشت دریدا «خورشید‌محوری» نام می‌گیرد، زبانی است مبتنی بر استعاره‌های نور و تاریکی. بر طبق این مدل، «نور» استعاره‌ای برای «حقیقت» است و «تاریکی» استعاره‌ای برای «خطا» و یا «ناحقیقت». دریدا می‌گوید که این زبان خورشیدمحور، همان زبانی است که بنیان گفتمان فلسفی غرب را نهاده است. بنابراین، می‌توان گفت که اساساً همین زبان، مشخصه‌ی آن‌گونه از گفتمان فلسفی‌ای است که درون سنّت اروپایی به کار گرفته می‌شود. نفوذ این تحلیل در گسترهٔ وسیعی از زمینه‌های فلسفی «روشن می‌شود». ارسطو به هنگام سخن گفتن از استعاره در کتاب فّن شعر، آن را فرایند جانشانی‌ای تعریف می‌کند که طی آن به چیزی نامی داده می‌شود که [آن نام اصالتاً] متعلق به چیز دیگری است. از دید دریدا، چنین تعریفی را می‌توان به دو روش منظور داشت. از یک سو، چنین تعریفی از استعاره صرفاً عبارت است از: قضیه‌ای فلسفی که ادعایی را در مورد طبیعت استعاره ارائه می‌کند. ولی از سوی دیگر، «[این تعریف] گفتمانی فلسفی نیز هست که تمام سطحش با استعاره‌گری ترتیب داده شده است.»

از کتابِ «دکارت تا دریدا»
مروری بر فلسفهٔ اروپایی
پیتر سجویک
ترجمهٔ محمدرضا آخوندزاده

‌
‌چاپ سی‌وچهارم منتشر شد
«ایران بین دو انقلاب»
یرواند آبراهامیان
ترجمهٔ احمد گل‌محمدی و محمدابراهیم فتاحی

یرواند آبراهامیان در این کتاب به تحلیل تأثیرات متقابل سازمان‌های سیاسی و نیروهای اجتماعی ایران از سدهٔ نوزدهم میلادی تا انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ می‌پردازد. نیروهای اجتماعی را به «گروه‌های قومی» و «طبقات اجتماعی» تقسیم می‌کند و با توجه به دستاوردهای جامعه‌شناسان تأثیرات نظام‌های سیاسی بر نظام‌های اجتماعی را بررسی می‌کند. آبراهامیان کارش را با تبیین ساختار اجتماعی سیاسی دورهٔ قاجار و علل و پیامدهای انقلاب مشروطیت آغاز می‌کند، با بررسی دورهٔ رضاشاه و سقوط او و سال‌های بحرانی شهریور ۲۰ تا مرداد ۱۳۳۲ ادامه می‌دهد و بر این دوره، به‌ویژه تأثیر و تأثرهای نیروهای سیاسی، تأکید می‌کند، سال‌های پس از کودتا را تا آستانهٔ انقلاب اسلامی به انگیزهٔ ریشه‌یابی علل وقوع انقلاب و نیروهای مؤثر در آن از نظر می‌گذراند و اهم حوادث و نیروهای سیاسی و اجتماعیِ مؤثر این دوره را تجزیه و تحلیل می‌کند و این‌گونه نتیجه می‌گیرد که علت وقوع انقلاب توسعه‌ی ناهمگونی بود که رژیم محمدرضاشاه، خواه ناخواه، درپیش گرفته بود.

‌
‌قهر و غضب استالین دیگر کجا می‌توانست برود، چگونه می‌توانست تشدید شود و گسترش یابد؟ زنی که شوهرش دو هفته پیشْ از گرسنگی جان داده بود به جرم دزدیِ چند سیب‌زمینی به ده سال مجازات در گولاک محکوم شد. کم‌کم باب شد که اطفال یتیم را دسته‌جمعی به گلوله بندند. چکا دامپزشکان و هواشناسان را هم اعدام می‌کرد. ناگهان ۲۰ هزار تن از مدیران و فعالان کمونیست بازداشت می‌شوند (به جرم «تکبر جنایی» در مبارزه)، تا ارعابگران خود مرعوب گردند، تا وحشت روی وحشت جمع شود، و ترور و باز ترور و باز هم ترور، تا آنکه استالینِ فزون‌خواه به ترور غیرعادی نهایی، یعنی قحطی، دست یازید.
هرچه از میزان محصولات بیشتر کاسته شد بر سهمیهٔ مصادره‌ها افزوده شد و یگانه پیامد ممکن روی داد. استالین آن‌قدر روستایی از بین برد که دیگر کسی نماند تا بذری برای سال بعد بیفشاند.

از کتابِ «استالین مخوف»
مارتین ایمیس
ترجمه‌ی حسن کامشاد

‌
‌در دست انتشار
«فیلسوفان بزرگ یونان باستان و قرون وسطا»
لوچانو دِکرشِنتزو
ترجمهٔ عباس باقری
‌
‌از شوخی‌های زنون تا جدّیت آکویناس: تاریخ فلسفه به طعم لبخند!
این کتاب مجموعه‌ای است از سه‌گانهٔ فلسفی لوچانو دِکرِشِنتزو در یک مجلد که خواننده را به ملاقاتی روشنگرانه با فیلسوفان یونان باستان (پیشاسقراطیان و پساسقراطیان) و اندیشمندان قرون وسطا می‌برد. او با زبانی خودمانی، شیرین و طنزآلود مهم‌ترین دوره‌های فلسفهٔ یونان و قرون وسطا را روایت می‌کند. بنابراین، اگر تا به حال مرسوم بوده که فلسفه فقط مخصوص آدم‌های خیلی جدّی و حرف‌های قلمبه‌سلمبه باشد، این کتاب همهٔ آن تصورات را باطل می‌کند. هنر دکرشنتزو کنار زدنِ اصطلاحات پیچیده و روایت‌های کسل‌کننده است و ثابت می‌کند فلسفه می‌تواند چقدر جذاب و حتی خنده‌دار باشد! و البته، در این میان، طعنه‌ای جانانه هم به متخصصان فلسفه می‌زند و از آن‌ها گلایه می‌کند که گویی «همگی به‌عمد تصمیم گرفته‌اند کاری کنند که جوانان زیاد از فلسفه سر در نیاورند!»